ค่าเสียหายที่ต้องชดใช้

"ถ้าไม่มีเงินจ่ายค่ากระดานดิจิทัลที่พังไป ก็คงต้องเอาอย่างอื่นมาชดใช้แทน... ร่างกายหรือแรงงาน เลือกเอาแล้วกัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของ 'กรณ์' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักนักกีฬาหนุ่ม มันไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นคำสั่งที่ทำให้คนฟังอย่าง 'ธบา' ต้องเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาเรียวคมของเฟรชชี่ปีหนึ่งจ้องเขม็งไปยังกัปตันทีมบาสสุดฮอตที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง เขาสวมเสื้อกล้ามสีดำตัวเก่งที่เผยให้เห็นรอยสักจางๆ ตรงหัวไหล่ ท่าทางผ่อนคลายของเขาดูขัดกับสายตากดดันที่ส่งมายังร่างเล็กที่ยืนกัดฟันกรอดอยู่ตรงหน้า "พี่พูดจาประสาอะไรของพี่คะ?" ธบาแค่นยิ้ม พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ฉันเป็นนักศึกษา ไม่ใช่เบ๊ของใคร แล้วไอ้กระดานนั่น... มันก็แค่อุปกรณ์ประกอบการซ้อม พี่เรียกเก็บเงินแพงเกินจริงไปหรือเปล่า" "ถ้าคิดว่าแพง ก็ไปฟ้องกรรมการนิสิตสิ" กรณ์ยักไหล่พลางคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาไถหน้าจอราวกับไม่สนใจโลก "แต่จำไว้นะธบา... ถ้าเรื่องนี้ถึงหูอาจารย์ผู้คุมทีม ชื่อของนายจะไม่ได้แค่ถูกขึ้นบัญชีดำ แต่นายจะหมดสิทธิ์ลงแข่งคัดตัวในภาคการศึกษานี้ทันที" นั่นคือหมัดน็อกที่ทำให้ธบาถึงกับพูดไม่ออก ความฝันของการเป็นนักกีฬาตัวแทนมหาลัยที่วาดหวังไว้ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่รั้วคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา กำลังถูกมือหนาๆ ของคนตรงหน้าถือไว้เป็นตัวประกัน "นายมีเวลาตัดสินใจถึงเย็นนี้" กรณ์เงยหน้าขึ้นจากสมาร์ทโฟน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของธบาจนอีกฝ่ายต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา "สนามซ้อมส่วนตัวของฉันต้องการคนดูแลความสะอาด เช็ดพื้น ทำความสะอาดอุปกรณ์ทุกชิ้น และห้ามให้ฝุ่นเกาะแม้แต่จุดเดียว ถ้าทำได้ตามเงื่อนไข... ค่ากระดานนั่น ฉันจะถือว่าหายกัน" "แค่ทำความสะอาด?" ธบาเลิกคิ้วสูง "พี่ไม่กลัวฉันแอบขโมยของหรือทำอุปกรณ์พี่พังกว่าเดิมเหรอ" "ฉันฉลาดพอที่จะล็อกทุกอย่าง" กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงใหญ่กว่าเกือบหนึ่งช่วงตัวก้าวเข้ามาหาจนธบาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชิดผนัง "และฉันก็สายตาดีพอ... ที่จะเห็นว่านายกำลังคิดแผนชั่วร้ายอะไรอยู่ในหัว" กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ เจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ของคนตรงหน้าทำให้ธบาใจเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความรู้สึกขัดเขินที่ถูกบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวแบบไม่ทันตั้งตัว "ตกลง... ฉันทำ" ธบาตัดสินใจโพลงออกมา "แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าพี่ใช้ฉันเกินหน้าที่ ฉันจะเอาไม้ถูพื้นฟาดหน้าพี่แน่" กรณ์หลุดขำออกมาเบาๆ เป็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจแต่กลับมีเสน่ห์เหลือร้าย "ปากดีจังนะ... หวังว่าตอนทำงานจะเก่งเหมือนตอนเถียงนะตัวเล็ก" ตกเย็น สนามซ้อมส่วนตัวของทีมบาสฯ เงียบสงัด ธบาถูกทิ้งไว้กับไม้ถูพื้นและน้ำยาทำความสะอาดกลิ่นตะไคร้หอมที่เขาเกลียดนักหนา เฟรชชี่หนุ่มถอนหายใจยาวพลางจัดการถูพื้นไม้ขัดเงาอย่างประณีต ความเหนื่อยล้าเริ่มเกาะกิน แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรองเท้าบาสคู่โปรดของกรณ์ที่วางทิ้งไว้ตรงมุมห้อง เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปสำรวจ รอยถลอกบนรองเท้าบ่งบอกถึงความทุ่มเทในสนามซ้อม ธบาเผลอใช้นิ้วลูบเบาๆ อย่างลืมตัว ก่อนจะชะงักเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง "ชอบรองเท้าฉันเหรอ?" ธบาสะดุ้งโหยง หันกลับไปมองก็พบว่ากรณ์ยืนกอดอกพิงขอบประตูจ้องมองเขาอยู่แล้ว ใบหน้าหล่อเหลานั้นนิ่งสนิท แต่สายตาที่มองมากลับดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาดจนน่าใจหาย "ไม่ได้ชอบ แค่สงสัยว่าทำไมกัปตันทีมระดับมหาลัยถึงใช้ของเก่าขนาดนี้" ธบาแก้ต่างเสียงอ้อมแอ้ม พยายามเก็บอาการประหม่า "มันเป็นคู่ที่ฉันใส่ตอนแข่งชนะครั้งแรก" กรณ์ก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิดจนธบาไม่มีที่หนีอีกต่อไป "เหมือนกับนายที่พยายามจะพิสูจน์ตัวเอง... เราต่างก็มี 'คู่ที่ไม่อยากทิ้ง' เหมือนกัน" หัวใจของธบาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก คำพูดกำกวมของคนตรงหน้าทำให้บรรยากาศในห้องซ้อมร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน กรณ์ยื่นมือหนามาข้างหน้า เหมือนจะปัดไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของธบา แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสผิวแก้ม... ปัง! เสียงประตูสนามซ้อมถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนทั้งสองต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างของหญิงสาวสวยเฉี่ยวในชุดเชียร์ลีดเดอร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบตึง "พี่กรณ์คะ! มีคนเห็นว่าพี่พาเฟรชชี่คนนี้เข้ามาในห้องซ้อมส่วนตัว... พี่กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่คะ?" กรณ์ตวัดสายตามองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนธบายืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นว่าบุคคลที่สามที่เพิ่งเดินเข้ามา คือ 'ริน' อดีตคนรักของกัปตันทีมที่ใครๆ ในมหาลัยต่างก็รู้ดีว่าเธอ 'หวงก้าง' มากแค่ไหน แล้วความวุ่นวายที่ธบาไม่เคยต้องการ ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเจ้าเด็กแสบกับกัปตันปากแข็งในตอนที่ 2 นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าธบาจะรับมือกับศึกรักศึกเรียนครั้งนี้ยังไง! - เกียร์เปื้อนกาวใจ