คำเตือนจากผู้เชี่ยวชาญ

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต ศิลายืนพิงเคาน์เตอร์ครัวในเซฟเฮาส์ มือกำแก้วเซรามิกแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองผู้บุกรุกยามวิกาลที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางสบายอกสบายใจราวกับเป็นห้องรับแขกบ้านตัวเอง "คุณกำลังเล่นกับไฟ, วายุ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิทแต่เฉียบคมดั่งใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจากเตาหลอม "และบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ผมไม่ใช่คนใจดีพอที่จะมาคอยดับไฟให้ใคร" วายุหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกู๊ดประกายระยิบระยับด้วยความท้าทาย เขายกแก้วน้ำอุ่นขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเงยหน้าสบตากับสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเย็นชา "ไฟเหรอครับ? ผมนึกว่าเตาผิงอุ่นๆ เสียอีก" วายุวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ "อีกอย่าง... คนอย่างคุณศิลา ต่อให้ไฟลามเลียถึงคิ้ว ก็คงไม่ยอมขยับตัวหนีถ้าแบบแปลนยังวางไม่ถูกองศาที่ต้องการสินะครับ" ศิลาขบกรามแน่น สัมผัสได้ถึงความกวนประสาทที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งตรงหน้า คนอะไร... ปากเก่งไม่เคยเปลี่ยน ต่อหน้าอันตรายที่ซ่อนอยู่หลังตึกประวัติศาสตร์นั่น แทนที่จะกลัวจนหัวหด กลับวิ่งเข้ามาหาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเสียนี่ ร่างสูงก้าวเดินเข้าไปประชิดโซฟาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่และความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงฮวบ ศิลาก้มตัวลงใช้มือข้างหนึ่งค้ำพนักพิงโซฟา กักตัวคนตัวบางไว้ในพื้นที่จำกัด ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ฟังให้ดีนะวายุ..." ศิลาเน้นทีละคำ น้ำเสียงกระซิบพร่าแต่ทรงพลังจนคนฟังชะงัก "เอกสารที่คุณถือวิสาสะค้นเจอในห้องทำงานผม มันไม่ใช่เรื่องสนุกสนานในคอลัมน์นิตยสารของคุณ มันคือความเป็นความตาย... และถ้าคุณยังไม่หยุดก้าวก่ายเรื่องนี้ ผมอาจจะต้องใช้วิธีอื่นที่ไม่ใช่แค่คำเตือน" ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งสนิท ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้วายุได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษและสนิมเหล็กจากตัวสถาปนิก หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ แต่วายุก็ยังคงเป็นวายุ... คนที่ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันแค่ไหน ก็ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มหยัน ทั้งที่แผ่นหลังเริ่มแนบชิดกับพนักโซฟาหนีไปไหนไม่ได้ "วิธีอื่นเหรอครับ?" วายุท้าทาย เสียงกระซิบกลับเบาหวิวแต่กลับสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด "จะจับผมมัดไว้กับเก้าอี้ หรือจะใช้ความเงียบงันเย็นชาพวกนั้นฆ่าผมให้ตายทั้งเป็นล่ะครับ... คุณสถาปนิก" ศิลาชะงัก แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปัดป่าวกระ The cheek ของเขา เคมีประหลาดบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้สติที่ควบคุมไว้อย่างดีเริ่มสั่นคลอน ปากบอกว่ารำคาญ แต่อยู่ใกล้ทีไร หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะทุกที ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อความสงบสุขในชีวิตเขาจริงๆ "คุณนี่มัน..." ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ "ดื้อด้านสิ้นดี" "ขอบคุณที่ชมครับ" วายุยิ้มกริ่ม ดวงตาสุกใสเป็นประกายซุกซน "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า คำเตือนของคุณมันใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างผมหรอกครับศิลา เพราะยิ่งคุณห้าม... ผมก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็น" ก่อนที่ศิลาจะได้ตอกกลับด้วยประโยคเชือดเฉือนใดๆ เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบยามดึก *ติ๊งหน่อง!* ทั้งสองคนแข็งค้าง ศิลารีบผละตัวถอยห่างจากวายุทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงเป็นหน้าตายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น วายุขมวดคิ้วมุ่น ปรับท่านั่งให้เป็นปกติขณะที่หันไปมองทางประตูหน้าด้วยความสงสัย ในยามวิกาลแบบนี้... ใครกันที่กล้ามาเคาะประตูเซฟเฮาส์ลับหลังนี้? ศิลาส่งสัญญาณมือให้นิ่งเงียบ ร่างสูงก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบไปที่ประตู พร้อมกับมือที่เอื้อมไปหยิบวัตถุโลหะเย็นเฉียบที่ซ่อนไว้หลังชั้นวางของ จังหวะก้าวเดินเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ดวงตาคมกริบจดจ้องช่องมองแมวที่ประตูเพื่อดูหน้าผู้มาเยือน แต่ทว่า... ทันทีที่มองผ่านเลนส์ตาแมว ศิลาก็ต้องเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับเผือดสีลงอย่างเห็นได้ชัด ความตื่นตระหนกที่ถูกเก็บซ่อนมานานระเบิดขึ้นในอก เพราะเงาร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นคนที่ควรจะอยู่ห่างจากที่นี่มากที่สุด และเป็นคนเดียวที่กุมความลับทั้งหมดของตึกหลังนั้นเอาไว้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของแบล็กสมิธในตำนานเสมอนะครับ