ค่ำคืนแห่งความทรงจำสีเลือด

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ เม็ดฝนฤดูมรสุมกระหน่ำซัดเข้าใส่กระจกหน้าต่างห้องชุดขนาดกะทัดรัดของรัญชนาอย่างบ้าคลั่ง หยาดน้ำฟ้าภายนอกเปรียบเสมือนกำแพงธรรมชาติที่ตัดขาดโลกภายในออกจากความวุ่นวายสิ้นเชิง ทว่ามันกลับกักขังบุคคลที่เธอไม่อยากพบหน้าที่สุดเอาไว้ในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้... ภาคิน ชายหนุ่มในชุดสูทเนื้อดีที่บัดนี้ยับยู่ยี่เล็กน้อยเนื่องจากความเร่งรีบในการหนีสายฝน ยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขก ร่างสูงใหญ่สง่างามทว่าแฝงไว้ด้วยความดุดันและเย่อหยิ่งตามธรรมชาติ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศแคบ ๆ นี้ ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "คุณควรจะกลับไปได้แล้วค่ะ ถนนข้างนอกอาจจะเริ่มท่วม แต่รถของคุณก็น่าจะพอฝ่านطออกไปได้" รัญชนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยชา และไร้ซึ่งเยื่อใย ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามมองตรงไปยังอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอไม่ได้หวาดกลัวเขาเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว ผู้หญิงที่เคยยอมจำนนและร้องไห้อ้อนวอนในวันนั้น ได้ตายไปพร้อมกับความใจร้ายของเขาเมื่อสามปีก่อน ภาคินไม่ยอมขยับเขยื้อน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางระหงในชุดเดรสลำลองเข้ารูป รัญชนาในวันนี้งดงามสะพรั่ง เปล่งประกายความมั่นใจและเย้ายวนใจอย่างประหลาด ความเย่อหยิ่งเย็นชาที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกัน ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรง "ฝนตกหนักขนาดนี้ รถติดเป็นแพ คุณใจร้ายไล่ผมออกไปเผชิญพายุข้างนอกจริง ๆ หรือรัญ" ภาคินก้าวเท้าเข้ามาช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกแต่แฝงความกดดันดังขึ้นทุกย่างก้าว "หรือกลัว... กลัวว่าเราจะต้องอยู่ใกล้กันมากกว่าที่ใจคุณยอมรับ" "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะคุณภาคิน" รัญชนาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่เคลื่อนเข้ามาประชิด ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี "ฉันแค่รังเกียจที่จะต้องหายใจร่วมอากาศกับคุณ นานเกินความจำเป็น" รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึกของภาคิน แทนที่จะโกรธ เขากลับรู้สึกสนุกกับท่าทางพยศราวกับลูกแมวป่าของอดีตภรรยา มือหนายื่นออกไปทาบลงบนผนังห้อง กักตัวเธอไว้ในวงแขนแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เขาเคยคลอเคลียมาหลายปีปลุกเร้าความทรงจำอันเร่าร้อนในอดีตให้พรั่งพรูขึ้นมาในเสี้ยววินาที "ปากเก่งขึ้นเยอะนะ... รัญ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปากอิ่ม "แต่เวลาที่อยู่ใต้ร่างผม คุณไม่เห็นเคยพูดจาใจร้ายแบบนี้เลยสักครั้ง" "คนสารเลว!" รัญชนาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย ฝ่ามือเรียวเง้าง้างจะตบเข้าที่ใบหน้าคมคายนั้น ทว่าภาคินไวishกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ร่างแกร่งเบียดชิดแนบแน่นจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบ มีเพียงเสียงสายฝนด้านนอกที่ยังคงคำรามก้มต่ำ ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของรัญชนาค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความสั่นไหว เมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของภาคินไล้ เกลี่ยเบา ๆ ที่แก้มเนียนนุ่มอย่างโหยหา แววตาของเขาในวินาทีนี้ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนและความเจ็บปวดร้าวลึกที่สะท้อนออกมาจนน่าใจหาย "ผมคิดถึงคุณ..." เสียงทุ้มพร่าสั่นเครือเล็กน้อยหลุดลอดริมฝีปากหยัก "คิดถึงจนแทบบ้า รัญ... ขอร้องล่ะ มองผมแค่นิดเดียวก็ยังดี" "ปล่อยฉัน..." คำปฏิเสธแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาโน้มลงมาประทับปิดกลีบปากอิ่มของเธออย่างไร้การยินยอมในทีแรก ทว่ามันกลับกลายเป็นความลึกซึ้งที่แปรเปลี่ยนเป็นการตอบรับอย่างไม่ตั้งใจ รสจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความหึงหวง และความเจ็บปวดในอดีตถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุ ภาคินบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความเร่าร้อน เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาแรมปี รัญชนาพยายามขัดขืนด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด แต่รสจูบที่ช่ำชองและเร้าใจของเขากลับทำให้เข่าของเธอแทบทรุด สติสัมปชัญญะที่เคยตั้งกำแพงไว้พังทลายลงในชั่วพริบตา อารมณ์ปรารถนาที่ถูกกดทับมานานระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ภาคินช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก รัญชนาเผลอใช้แขนเรียวโอบรอบลำคอแกร่งโดยอัตโนมัติ ใบหน้าหวานซบลงกับลาดไหล่กว้างขณะที่ถูกพาไปยังเตียงนอนกว้างในห้องนอนเล็กของห้องชุด แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบเรือนร่างที่บิดเร้าด้วยแรงอารมณ์ ภาคินทาบทับลงมาด้วยความหิวกระหาย ชุดเดรสสีสวยถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดดั่งไข่มุกที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายและแรงปรารถนา มือหนาลูบไล้ไปทั่วทุกสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วงและทะนุถนอมในคราเดียวกัน รัญชนาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความรัญจวน เสียงครางหวานหูหลุดลอดริมฝีปากเมื่อสัมผัสร้อนลึกจากริมฝีปากและปลายนิ้วของเขาปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนเป็นไฟ ค่ำคืนนี้ไม่มีคำว่าปรานี ไม่มีร่องรอยของความเย็นชา มีเพียงเปลวเพลิงแห่งเสน่หาที่โหมกระหน่ำแข่งกับสายฝนด้านนอก ร่างกายสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระเส่าและเสียงครางปะปนกับเสียงฟ้าร้องคำราม ความเจ็บปวดในอดีตถูกแผดเผาด้วยความสุขสมอันดุเดือด ภาคินมอบบทรักที่ทั้งเร่าร้อนและเว้าวอน ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนรัญชนาแทบขาดใจคาอ้อมอก เธอกอดรัดแผ่นหลังแกร่งแน่น จิกเล็บลงบนผิวเนื้อเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทั้งรัก ทั้งชัง ทั้งโหยหา และเจ็บปวดทรมานในเวลาเดียวกัน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้... ห้องนอนกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มซาเม็ดลงเหลือเพียงละอองฝนโปรยปรายกระทบหน้าต่างเบา ๆ ภาคินนอนตะแคงอยู่เคียงข้าง ร่างกายเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าห่มผืนหนาคลุมช่วงเอว มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าหวานของรัญชนาที่นอนหลับสนิทด้วยความอ่อนเพลีย ริมฝีปากหยักแย้มยิ้มบางเบาด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในหัวอก เขาก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาราวกับจะไถ่บาป ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะดึงเธอกอดเข้าหาตัวอีกครั้ง สายตากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารหนังสีดำของรัญชนาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวเล็กมุมห้อง ลิ้นชักของโต๊ะถูกเปิดค้างไว้เล็กน้อย และมีกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นออกมาพ้นขอบลิ้นชัก ด้วยความสงสัย ภาคินลุกขึ้นหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู โดยไม่คาดคิดเลยว่า... มันจะเปลี่ยนโลกทั้งใบของเขาไปตลอดกาล ตัวอักษรบนหัวกระดาษจากโรงพยาบาลชื่อดังระบุชัดเจนว่าเป็น "ใบรับรองแพทย์และผลตรวจ DNA" ดวงตาคมกริบไล่อ่านบรรทัดสำคัญอย่างรวดเร็ว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวกองศึก เมื่อสายตาหยุดอยู่ที่ชื่อของเด็กแฝดชายหญิงวัยสามขวบ... และชื่อบิดาที่ปรากฏหราอยู่บนเอกสารนั้น ไม่ใช่ชื่อชายชู้คนใดอย่างที่เขาเคยเข้าใจผิดมาตลอดสามปี... แต่มันคือชื่อของ "ภาคิน" ชายผู้โง่เขลาที่เพิ่งร่วมรักกับมารดาของลูกตัวเองไปหมาด ๆ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ