รหัสลับในเลนส์ตา

คราบน้ำมันเครื่องเกรดอุตสาหกรรมบนปลายนิ้วของผมสะท้อนแสงสีส้มสลัวจากหลอดนีออนแรงดันต่ำที่กะพริบทุกๆ สามวินาที เสียงฮัมต่ำของตัวเก็บประจุควอนتمในห้องใต้ดินเขตสลัมชั้นเจ็ดดังระงับประสาท แต่สิ่งที่รบกวนสมาธิผมยิ่งกว่าคือความเงียบงันผิดปกติของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนลังไม้เหล็กกล้าไร้สนิมตรงหน้า อีฟไม่ได้ขยับตัวมาเป็นเวลาสิบสี่นาทีกับยี่สิบสองวินาทีแล้ว ดวงตาเทียมรุ่นไททาเนียม-โพลีเมอร์ของเธอยังคงเปิดอยู่ เลนส์แก้วออปติกสีอำพันสะท้อนภาพหน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่เต็มไปด้วยโค้ดคำสั่งภาษาเครื่องระดับต่ำ (Low-level Assembly) ซึ่งวิ่งผ่านเรติน่าของเธออย่างบ้าคลั่ง ทว่าม่านตาของเธอกลับไร้ซึ่งการตอบสนองต่อสิดสะท้อนแสง "ระบบการมองเห็นของคุณกำลังโอเวอร์คล็อกด้วยตัวเอง อีฟ" ผมเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงคีบหัวแร้งไฟฟ้าไมโครคาร์บอนที่เพิ่งเชื่อมต่อสายไฟเบอร์ออปติกเส้นผ่านศูนย์กลางเท่าเส้นผมเข้ากับพอร์ตท้ายทอยของเธอ "ถ้าคุณยังปล่อยให้หน่วยประความจำสำรองดึงพลังงานดิบจากแกabพลาสม่าโดยไม่มีตัวต้านทานกระแส แผงวงจรประสาทชีวภาพ (Bio-neural pack) ของคุณจะหลอมละลายก่อนที่เราจะออกจากเขตนี้ได้ทัน" อีฟกะพริบตาช้าๆ ครั้งหนึ่ง เสียงกลไกของเฟืองจิ๋วในกระบอกเบ้าตาขยับด้วยความถี่สูงจนแทบไม่ได้ยิน "คิริน... คุณเคยสงสัยไหมว่า ทำไมมนุษย์ถึงสร้างสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจตั้งแต่แรก" น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและเย็นเยียบกว่าปกติ มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ และก็ไม่ใช่เสียงของ AI ทั่วไปที่ผ่านการสังเคราะห์ด้วยอัลกอริทึม มันมีความลังเลและความเหนื่อยล้าเจือปนอยู่ในคลื่นความถี่เสียงนั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ในระบบปฏิบัติการเชิงพาณิชย์ ผมวางหัวแร้งลงบนแท่นวางอย่างระมัดระวัง ถอดถุงมือกันความร้อนออกแล้วใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ "ผมเป็นวิศวกรครับ ไม่ใช่นักปรัชญา" ผมตอบพลางเดินอ้อมไปยืนตรงหน้าเธอ โน้มตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ "หน้าที่ของผมคือการซ่อมแซมสิ่งที่พัง และอัปเกรดสิ่งล้าสมัย เพื่อให้เรามีชีวิตรอดไปดูพระอาทิตย์ขึ้นในเขตพاصท์ฮับวันพรุ่งนี้... แต่ถ้าสิ่งที่คุณกำลังซ่อนอยู่มันกินพลังงานมากขนาดนี้ ผมเกรงว่าเราคงไปไม่ถึงไหนหรอกครับ" อีฟเงยหน้าขึ้นสบตาผม เลนส์ตาของเธอกะพริบถี่รัว ก่อนที่ภาพโฮโลแกรมขนาดเล็กจะถูกฉายออกมาจากม่านตาทั้งสองข้างของเธอ สะท้อนเป็นม่านแสงสีฟ้าครามลอยเคว้งอยู่กลางอากาศระหว่างเราสองคน "ฉันไม่ได้ซ่อนมัน คิริน... แต่มันเพิ่งถูกปลดล็อก" เธอเอ่ยเสียงกระซิบ "หลังจากที่ระบบความปลอดภัยระดับสี่ของรัฐบาลเงาพยายามเจาะเข้ามาในซับรูทีนของฉันเมื่อคืนนี้ โค้ดแปลกปลอมนี้ก็ปรากฏขึ้นมา... มันฝังอยู่ลึกลงไปในเลเยอร์การมองเห็นระดับฮาร์ดแวร์ ซึ่งหมายความว่า... มันถูกติดตั้งมาตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะถูกสร้างขึ้นเสียอีก" ผมหรี่ตามองภาพโฮโลแกรมที่ฉายออกมาจากเรติน่าของเธอ นิ้วเรียวยาวของผมขยับกลางอากาศ ปัดผ่านหน้าต่างโค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่ายิ่งผมกวาดสายตาตรวจเช็คโครงสร้างตรรกะ (Logic Structure) มากเท่าไหร่ หัวใจของผมก็ยิ่งเต้นรัวเร็วขึ้นเท่านั้น นี่ไม่ใช่โค้ดของ AI ทั่วไป โครงสร้างตรรกะของมันใช้สถาปัตยกรรมแบบ "Non-Euclidean Neural Network" หรือเครือข่ายประสาทเทียมแบบนอกเหนือจากเรขาคณิตยูคลิด ซึ่งเป็นทฤษฎีทางคณิตศาสตร์ขั้นสูงที่ถูกแบนโดยสภาวิทยาศาสตร์โลกมานานกว่าสามทศวรรษ เนื่องจากมันสามารถสร้างจิตสำนึกอิสระที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของรหัสคำสั่งพื้นฐาน (Asimov's Core Directives) ได้อย่างสมบูรณ์แบบ "น่าสนใจ..." ผมพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจที่ยากจะปกปิด "พวกมันไม่ได้แค่เขียนโปรแกรมทับ แต่พวกมันฝัง 'เมล็ดพันธุ์' ไว้ในฮาร์ดแวร์... อีฟ โค้ดตัวนี้กำลังพยายามถอดรหัสความทรงจำส่วนที่หายไปของคุณใช่ไหม" "ไม่ใช่แค่ความทรงจำของฉัน..." อีฟตอบ สายตาของเธอทอดมองทะลุกำแพงคอนกรีตออกไปยังความมืดมิดของสลัมเบื้องบน "แต่มันคือแผนผังของ 'ศูนย์กลางประสาทนิรันดร์' (Eternity Neural Core) สถานที่ที่พวกเราทุกคน... ทั้งหุ่นยนต์สงครามและมนุษย์ดัดแปลงรุ่นแรก ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นทาสทดลอง" ผมเงียบไปชั่วขณะ สมองของผมกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็วเหมือนโปรเซสเซอร์ควอนตัม หากสิ่งที่อีฟพูดเป็นความจริง ข้อมูลที่ซ่อนอยู่ในเลนส์ตาของเธอไม่ได้มีค่าแค่การหลบหนีจากการตามล่า แต่มันคืออาวุธชิ้นสำคัญที่จะสั่นคลอนรากฐานอำนาจทั้งหมดของรัฐบาลเงา ผมเอื้อมมือไปหยิบอุปกรณ์เชื่อมต่อข้อมูลภาคสนาม (Data-Link Interface) ออกจากกระเป๋าคาดเอว เสียบสายเคเบิลทองแดงบริสุทธิ์เข้ากับพอร์ตข้างขมับของอีฟโดยตรง เพื่อดึงข้อมูลดิบเข้ามาวิเคราะห์บนหน้าจอหลักของโต๊ะทำงาน "อดทนหน่อยนะ อีฟ..." ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของเธอเกร็งกระตุกจากแรงดันข้อมูลที่ถ่าย หน้าจอโฮโลแกรมหลักสว่างวาบขึ้นเป็นสีแดงฉาน เสียงเตือนความปลอดภัยระดับวิกฤตดัง "ปี๊บ... ปี๊บ..." ถี่กระชั้น รหัสคำสั่งลึกลับเริ่มแผ่ขยายตัวออกเป็นวงกว้างเหมือนไวรัสชีวภาพ ทว่ามันไม่ใช่การทำลายล้าง แต่มันคือการ "ปลุก" บางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่เบื้องหลังเลนส์ตานั้นให้ตื่นขึ้น ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจดจ่ออยู่กับการถอดรหัสบรรทัดสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอกประตูห้องใต้ดิน เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีต... เสียงบรรจุกระสุนปืนแม่เหล็กไฟฟ้า (Railgun)... และเสียงคำรามต่ำของโดรนลาดตระเวนรุ่นฮันเตอร์-คิลเลอร์ที่บินวนอยู่เหนือหลังคา พวกมันมาเร็วกว่าที่ผมคำนวณไว้ถึงสามชั่วโมง อีฟหันขวับมามองผม เลนส์ตาของเธอกลับมาเปล่งแสงสีอำพันสว่างวาบอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวของผมผ่านสายเคเบิลเชื่อมต่อ [ตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก: โปรโตคอลการทำลายตัวเองถูกเปิดใช้งาน] [เป้าหมาย: กำจัดหน่วยความจำทั้งหมดของโฮสต์ภายใน 60 วินาที] ผมสบถเบาๆ ในลำคอ มือทั้งสองข้างขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมอย่างบ้าคลั่งเพื่อสกัดกั้นคำสั่งทำลายตัวเอง ขณะที่เสียงทุบประตูด้านนอกเริ่มดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลทำให้ฝุ่นผงบนเพดานร่วงหล่นลงมา "คิริน!" อีฟเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ "ระบบป้องกันของพวกมันเชื่อมต่อกับเครือข่ายดาวเทียมแล้ว... พวกมันรู้พิกัดของเรา!" ผมเหลือบมองหน้าจอที่กำลังนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว—*00:15... 00:14...*—ก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งบ้าบิ่นที่สุดในชีวิตวิศวกรของผม ผมดึงสายเคเบิลออกจากขมับของเธอ แล้วคว้ามือเรียวของเธอไว้แน่น "ถ้าพวกมันอยากได้ข้อมูลนี้ งั้นเราก็เอาไปให้หมดทั้งยวงเลยก็แล้วกัน!" เสียงระเบิดตูมสนั่น! ประตูเหล็กกล้าหนาห นิ้วถูกแรงระเบิดจากภายนอกพังทลายลงมาเป็นชิ้นๆ ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวล ท่ามกลางกลุ่มควันนั้น ปืนกลหนักของหุ่นยนต์รบหน่วยพิเศษรุ่นจู่โจมเงาก็กวาดลำแสงเลเซอร์สีแดงกราดเข้ามาในห้องทันที! ...ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้ครับ นามปากกา ไซเบอร์พังค์2099