ตื่นขึ้นในยุคที่ขาดแคลน

"ถ้าสะใภ้รองอย่างแกยังกล้าทำตัวเป็นภาระผลาญข้าวของในบ้านอีกแม้แต่มื้อเดียว ฉันจะไปบอกทางกองทัพให้ปลดสามีแกออกจากการเป็นทหารเสีย! คนไร้ประโยชน์ กินข้าวเปลืองแรงงาน แถมยังสำอางจนน่ารังเกียจ แบบนี้ไสหัวออกไปจากตระกูลหลู่เสียเถอะ!" เสียงแหลมสูงบาดหูของ 'แม่สามีจอมร้ายกาจ' หรือป้าอู๋ ดังทะลุประตูไม้เก่าๆ ที่ผุพังจนแทบไม่เหลือสภาพ ปะทะโสตประสาทของอวี้ซินเข้าอย่างจัง พร้อมกับเสียงทุบโต๊ะปึงปังด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมา อวี้ซินขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความทรงจำอันกระจัดกระจายที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองดั่งกระแสน้ำวน ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายสีหม่นเก่าคร่ำคร่า ค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนจากเตียงไม้กระดานแข็งๆ ที่ส่งกลิ่นอับชื้น ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดตามองสภาพห้องครัวที่คับแคบและเต็มไปด้วยคราบเขม่าควันไฟ นี่คือปี ค.ศ. 1978... ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน ผู้คนต้องใช้ชีวิตด้วยความยากลำบากผ่านระบบตั๋วปันส่วน และเธอก็ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวชื่อเดียวกัน สะใภ้รองแห่งตระกูลหลู่ ผู้ถูกสามีทอดทิ้งให้อยู่เผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายตามลำพัง ขณะที่สามีของเธออย่าง 'หลู่จวิน' ถูกส่งตัวไปปฏิบัติภารกิจทางทหารที่ห่างไกล "ตื่นได้แล้วหรือนังตัวดี! อย่าทำเป็นหูทวนลม ออกมาจัดการล้างหม้อแล้วไปหาผักป่าหลังหมู่บ้านมาเดี๋ยวนี้! ครอบครัวเราไม่ใช่สถานสงเคราะห์คนขี้เกียจนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดแผดขึ้นมาอีกระลอก พร้อมกับเงาร่างอ้วนท้วนของป้าอู๋ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัว มือหยาบกร้านเอื้อมหมายจะกระชากแขนของอวี้ซินด้วยความรุนแรง ทว่า... เร็วกว่าความคิด! อวี้ซินเบี่ยงตัวหลบด้วยความรวดเร็วราวน้ำไหล มือเรียวคว้าข้อมือของแม่สามีไว้ได้อย่างแม่นยำ ราวกับจับชีพจรผู้ป่วยในห้องฉุกเฉิน แรงบีบที่จุดชีพจรทำให้ป้าอู๋ถึงกับสะดุ้งโหยง ใบหน้าที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนหวาดหวั่นชั่วขณะ "คุณแม่คะ..." อวี้ซินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นและทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงักงัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่สามี "คำก็ขับไล่ สองคำก็บอกว่าฉันเป็นภาระ... ลืมไปแล้วหรือคะว่าเงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงก้อนสุดท้ายที่ส่งมาจากค่ายทหารเมื่อเดือนก่อน ใครเป็นคนเอาไปซื้อจักรยานให้ลูกชายคนโปรดของคุณใช้กันแน่?" คำพูดประโยคเดียวพุ่งตรงเข้าจุดตาย ป้าอู๋หน้าถอดสีทันทีริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกด้วยความตกใจ ปรกติแล้วสะใภ้รองผู้นี้เป็นคนขี้ขลาดตาขาว รังแกอย่างไรก็ไม่เคยปริปากเถียง แต่วันนี้แววตาคู่นั้นกลับดุดันและเฉียบคมราวนักล่า ทำให้คนแก่เจ้าเล่ห์อย่างนางถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "แก... แกกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับฉัน!" ป้าอู๋แผดเสียงกลบเกลื่อนความพิรุธ ยกมือขึ้นชี้หน้า "นังเด็กอกตัญญู! ฉันจะฟ้องชาวบ้านให้หมดว่าสะใภ้บ้านหลู่คิดจะอกตัญญูแม่สามี!" "เชิญค่ะ" อวี้ซินยิ้มมุมปากอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับแฝงความเย็นเยียบจนป้าอู๋รู้สึกหนสันหลังวาบ "ถ้าคุณแม่คิดว่าการประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าครอบครัวเราเอาเงินเดือนทหารของสามีฉันไปปรเปรอคนอื่นจนภาระตกมาที่ฉันคนเดียวมันเป็นเรื่องดีงามล่ะก็... เชิญตะโกนให้ดังที่สุดได้เลยค่ะ ฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ ป้าอู๋อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ นางตระหนักได้ทันทีว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของตระกูลหลู่ที่นางพยายามรักษามานานจะป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี ยิ่งไปกว่านั้น... หลู่จวิน สามีของนังตัวดีคนนี้ เป็นนายทหารหนุ่มที่มีอนาคตไกลและเด็ดขาด หากเขารู้เรื่องเข้า มีหวังครอบครัวคงไม่ได้เห็นเงินสักหยวนเดียวส่งมาอีกแน่ "แก... นังสะใภ้ตัวแสบ..." ป้าอู๋กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง กระแทกส้นเท้าเดินหนีออกไปพร้อมกับคำขู่ลอดไรฟัน "จำเอาไว้ให้ดี วันนี้แกต้องไปหาฟืนมาให้ครบสามมัด ไม่งั้นอย่าหวังว่าจะได้ซุกหัวนอนในบ้านหลังนี้!" เมื่อร่างอ้วนท้วนเดินลับตาไป อวี้ซินจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปจริงๆ แค่ยืนเถียงไม่กี่ประโยคก็ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยหอบแล้ว ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับเข้าห้องเพื่อพักผ่อน จิตใต้สำนึกกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณประหลาดดังขึ้นในหัว พร้อมกับมิติแสงสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าจอเรติน่าของเธอ มันคือ 'ซุปตาร์ฟาร์มเมอร์' ระบบมิติลับขั้นสูงจากโลกอนาคตที่ติดตัวเธอมาหลังจากการผ่าตัดครั้งสุดท้าย! ภายในพื้นที่กว้างขวางนับร้อยไร่ มีทั้งแปลงเกษตรอัจฉริยะ คลังยาและอุปกรณ์การแพทย์ครบครัน รวมถึงเมล็ดพันธุ์พืชหายากที่พร้อมเติบโตได้ทุกสภาพอากาศ นี่คืออาวุธลับที่จะเปลี่ยนชีวิตยากจนข้นแค้นในยุค 70 นี้ให้กลายเป็นความรื่นรมย์อันทรงพลัง! อวี้ซินยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ความกังวลเรื่องความอดอยากหายวับไปในพริบตา ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง แถมยังพ่วงระบบวิเศษมาด้วย การตบหน้าคนตระกูลหลู่และการสร้างฐานะให้ร่ำรวยคงไม่ใช่เรื่องยากเกินเอื้อม แต่ก่อนอื่น... เธอต้องจัดการกับท้องที่กำลังส่งเสียงร้องประท้วงเสียก่อน มือเรียวเล็กเอื้อมไปแตะหน้าจอแสงสีฟ้าในอากาศเพื่อเลือกหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศจากคลังมิติ ทันใดนั้น กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของ 'ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขาป่า' รสชาติเข้มข้นกลมกล่อม ก็โชยทะลุมิติออกมาอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวเก่าๆ และลอยฟุ้งทะลุออกไปนอกหน้าต่าง ปะทะลมหนาวจนกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของหมู่บ้านชนบทแห่งนั้นอย่างชัดเจน! ในขณะที่กลิ่นหอมเย้ายวนใจกำลังลอยอบอวลและสร้างความตื่นตะลึงให้แก่ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา... เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่ง ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วบ้านตระกูลหลู่ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคายดุดันไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบกวาดมองเข้ามาในบ้านด้วยประกายตาดุดันคาดเดาไม่ได้—หลู่จวิน สามีผู้ควรจะอยู่ปฏิบัติภารกิจห่างไกลหลายร้อยลี้ กลับมายืนตระหง่านอยู่ที่หน้าบ้านในยามวิกาลเสียแล้ว! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินนะคะ!