วิกฤตแรงดันอากาศ

“ถอยห่างจากแผงควบคุมเดี๋ยวนี้อาชวิน ถ้าไม่อยากเห็นสถานีนี้กลายเป็นเศษเหล็กลอยเคว้งในสุญญากาศ!” เสียงของเซเรน่าดังแทรกผ่านเสียงหวีดหวิวของระบบระบายอากาศที่กำลังโหยหวน เธอไม่ได้ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก แต่เป็นน้ำเสียงเยือกเย็นที่กรีดลึกราวกับใบมีดผ่าตัด มือเรียวของเธอวางทาบอยู่บนด้ามปืนพกข้างเอว แม้ดวงตาจะจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพกองกำลังชุดดำเคลื่อนที่เข้าใกล้ห้องควบคุมทุกขณะ อาชวินไม่ได้หันกลับไปมอง นิ้วมือของเขายังคงเต้นระบำอยู่บนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วที่ไม่ลดละ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านไรผมลงมาตามสันกรามที่ขบแน่นจนเป็นสัน “ถ้าผมถอยตอนนี้ ปฏิกรณ์ฟิวชันจะโอเวอร์โหลดภายในสามนาที แรงดันในห้องเครื่องหลักที่เกินขีดจำกัดจะฉีกกระชากตัวสถานีเป็นชิ้นๆ ไม่ใช่แค่เพราะคนพวกนั้น แต่เพราะความผิดพลาดของระบบที่คุณเป็นคนตั้งค่าไว้เอง คุณเซเรน่า” “นั่นไม่ใช่หน้าที่ของคุณ คุณแค่วิศวกรที่ถูกจ้างมาให้ซ่อมบำรุง ไม่ใช่ผู้กอบกู้จักรวาล” เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอปะทะเข้ากับต้นคอของเขา ในยามปกติความใกล้ชิดนี้คงทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ แต่วินาทีนี้ มันคือความตึงเครียดที่แทบหยุดหายใจ “ใช่ ผมมันก็แค่วิศวกรที่ดันโง่พอจะเชื่อว่าชีวิตคนบนสถานีนี้มีค่ามากกว่าผลประโยชน์ของสภา” อาชวินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือซ้ายกดคำสั่งรัวสลับไปกับมือขวาที่เริ่มสั่นเทาจากการฝืนขีดจำกัดของระบบ “ดูชื่อผู้บัญชาการคนนั้นสิครับ... นายพลคาร์เตอร์เสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อนในเหตุการณ์ที่กวาดล้างดาวบริวารของครอบครัวผมไปจนหมดสิ้น หากเขายังมีชีวิตอยู่ นั่นหมายความว่า ‘ความตาย’ ในแฟ้มประวัติของคุณน่ะ มันก็แค่การฉีดล้างรอยนิ้วมือเพื่อเริ่มต้นปฏิบัติการใหม่ในเงามืด” เซเรน่าชะงักไปครู่หนึ่ง เงาสะท้อนในดวงตาของเธอวูบไหวราวกับดวงดาวที่กำลังจะดับแสง แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็กลับมานิ่งสนิท “อย่าเอาปมในอดีตมาบดบังตรรกะ นายพลคนนั้นคือเครื่องมือของรัฐ และรัฐต้องการให้สถานีนี้จบสิ้นลง... เพื่อทำลายหลักฐานบางอย่างที่คุณไม่ควรจะรู้ตั้งแต่แรก” “ความลับที่ว่า... คือชื่อโครงการ ‘เนบิวลาสีเลือด’ ใช่ไหมครับ?” อาชวินหยุดมือกะทันหัน เสียงสัญญาณเตือนภัยเปลี่ยนจากเสียงแหลมเป็นเสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูก ระบบระบายอากาศด้านบนระเบิดออก เศษโลหะกระเด็นว่อน บรรยากาศภายในห้องเริ่มบีบคั้น ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับแรงโน้มถ่วงกำลังทำงานผิดปกติ ความดันอากาศที่ลดฮวบทำให้หูอื้ออึง “ถ้าคุณหยุดกดเดี๋ยวนี้ เรายังมีโอกาสรอด” เซเรน่าก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบของเธอแทบจะทำให้กระดูกร้าว “อาชวิน ฟังผม! ถ้าข้อมูลพวกนั้นถูกส่งออกไป คุณจะไม่ได้เป็นแค่วิศวกรที่ถูกไล่ออก แต่คุณจะเป็นศัตรูของจักรวาลที่ไม่มีวันได้เห็นแสงดาวอีกต่อไป!” อาชวินหันกลับมาสบตากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเศร้าสร้อยที่ลึกซึ้งและแน่วแน่ “ผมตายไปตั้งแต่ตอนที่เสียครอบครัวไปแล้วครับเซเรน่า สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้มีแค่หน้าที่... หน้าที่ที่จะเปิดโปงว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเงาของนายพลคนนั้น” เขาสะบัดมือเธอออกอย่างแรง แล้วกระแทกฝ่ามือลงบนปุ่ม ‘Override’ หลักด้วยความเร็วสูงสุด หน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบจนกลายเป็นสีขาวโพลน เสียงระบบขัดข้องกรีดร้องจนแทบแก้วหูแตก ห้องควบคุมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น เหล็กกล้าโครงสร้างสถานีส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับจะแตกหัก ประตูนิรภัยด้านนอกถูกพังทลายด้วยแรงระเบิด ร่างของกองกำลังชุดดำพุ่งเข้ามาพร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่กวาดผ่านอากาศ กลิ่นไหม้ของโอโซนอบอวลไปทั่วห้อง แต่ในจังหวะที่เซเรน่ากำลังจะชักปืนขึ้นเล็งเพื่อยุติสถานการณ์ หน้าจอหลักที่กะพริบถี่ๆ ก็แสดงข้อมูลชุดสุดท้ายขึ้นมา—มันไม่ใช่แผนผังของสถานี แต่เป็นไฟล์เสียงสนทนาลับของสภาความมั่นคงจักรวาล เสียงที่ดังออกมาจากลำโพงกลางห้องทำเอาเซเรน่าต้องลดปืนลงช้าๆ ใบหน้าของเธอถอดสีจนกลายเป็นสีซีดเผือด “...การทำลายสถานีเนบิวลา คือการกวาดล้างครั้งสุดท้ายเพื่อปิดปากพยานทุกคน รวมถึงตัวเจ้าหน้าที่เซเรน่าเอง... เพราะเธอเริ่มรู้มากเกินไปแล้ว” เสียงในไฟล์บันทึกนั้นชัดเจนและคุ้นหูอย่างเหลือเชื่อ มันคือเสียงของคนที่เซเรน่าซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต เสียงของบุคคลที่ทุกคนต่างยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษผู้ก่อตั้งสภา อาชวินลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขาเช็ดเลือดที่ไหลออกจากมุมปากแล้วมองไปที่เซเรน่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม “ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันแล้วนะครับ... ผู้คุมกฎแห่งเนบิวลา” ยังไม่ทันที่เซเรน่าจะได้เอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจากกองกำลังที่บุกเข้ามาหยุดลงพร้อมกันทั้งหมด กองกำลังทั้งหมดไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกเขา แต่มันกลับหันปลายกระบอกปืนไปที่ประตูทางเข้าอีกด้านหนึ่ง ที่ซึ่งเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในความมืดพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงที่กำลังพังทลาย “ยินดีด้วยที่ค้นพบความจริง... แต่น่าเสียดาย ที่ความจริงมักมีราคาแพงเสมอ” ชายในชุดคลุมสีเงินก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนิรภัยครึ่งซีกคือใบหน้าที่โลกทั้งใบต่างคิดว่าตายไปแล้ว—นายพลคาร์เตอร์ที่แท้จริง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันแสนโดดเดี่ยวนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หวังว่าเราจะได้พบกันในบทถัดไปครับ - เนบิวลาสตาร์