ศึกออกแบบแห่งปี

“ถ้าคุณยังคิดจะวางโคมไฟระย้าตรงจุดนั้น ก็รบกวนช่วยหยิบใบปริญญาไปทิ้งถังขยะหน้าตึก แล้วเดินออกไปจากโปรเจกต์ของผมซะ” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งแห้งดังขึ้นกลางห้องประชุมหรูชั้นบนสุดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ คีย์ ธันวา ไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากพิมพ์เขียวในมือ เขาสวมสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเป็นจังหวะที่สื่อถึงความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด มินตราวางปากกาแท็บเล็ตลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง’ เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาให้เขากลายเป็นจุณ เธอไม่ใช่เด็กจบใหม่ที่ใครจะมาชี้นิ้วสั่ง หรือให้ใครมาดูถูกวิชาชีพที่เธอรักด้วยน้ำเสียงจองหองแบบนั้น “การวางโคมไฟตรงนั้นคือการสร้าง 'จังหวะ' ให้กับพื้นที่ครับ คุณคีย์... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าสถาปนิกที่ยึดติดกับเรขาคณิตจนลืมนึกถึง 'อารมณ์' ของคนที่เข้ามาใช้บริการอย่างคุณ อาจจะมองไม่เห็นความสวยงามที่เหนือกว่าแค่เรื่องโครงสร้าง” คีย์ชะงัก เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงข้ามอย่างไร้ความปรานี แววตานั้นไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันคือนิ่งสนิท—ความนิ่งที่กดดันเสียยิ่งกว่าการตะโกนด่า “อารมณ์?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “คุณกำลังขายความรู้สึกที่จับต้องไม่ได้ในโปรเจกต์ห้างสรรพสินค้าที่ต้องรองรับคนหมื่นคนต่อวันเนี่ยนะ มินตรา? นี่คือการทำงานระดับมืออาชีพ ไม่ใช่การจัดปาร์ตี้น้ำชาในสตูดิโอติสท์แตกของคุณ” “ความมืออาชีพของคุณ คือการทำให้พื้นที่นี้กลายเป็นห้องเก็บของที่ดูแพงหรอครับ?” มินตราโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของเธอไม่หลบเลี่ยง “ฉันศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภคมาอย่างดี พื้นที่ตรงนี้ต้องการ ‘จุดพักสายตา’ ไม่ใช่แท่งเหล็กเย็นชาแบบที่คุณออกแบบมาเพื่อโชว์พาวเวอร์ตัวเอง” “คุณกล้าดียังไงมาสอนผมเรื่องการออกแบบ” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดอากาศรอบตัวเขาดูเหมือนจะลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์จางๆ ของเขาปะทะเข้ากับจมูกของมินตรา มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็เตือนใจให้เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือศัตรูหมายเลขหนึ่ง “ฟังนะ” คีย์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยอยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงนิดเดียวจนมินตราสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ “ผมไม่สนว่าคุณจะเรียนจบเกียรตินิยมมาจากไหน หรือใครจะอวยว่าผลงานคุณมันล้ำเลิศแค่ไหน ในพื้นที่ของผม... ความสมบูรณ์แบบคือกฎข้อเดียว ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็ไสหัวไปซะ” มินตราเม้มปากแน่น เธอไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขา “กฎของคุณมันก็แค่กรอบที่ขังความคิดสร้างสรรค์ไว้แค่นั้นแหละ ถ้าฉันไม่ออกไปล่ะ คุณจะทำไม? จะฟ้องบริษัท? หรือจะใช้ตำแหน่งงานมาบีบให้ฉันลาออก?” “ผมมีวิธีที่ดีกว่านั้นเยอะ... ที่จะทำให้คุณรู้ว่าการเถียงผมมันคือความผิดพลาดที่สุดในอาชีพการงานของคุณ” บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนสุดขีด คีย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันมีทั้งความรำคาญใจที่ถูกขัดแย้ง และ... ความตื่นเต้นบางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต “คีย์คะ... ฉันนำกาแฟมาให้ เห็นว่าคุยงานกันเครียดเชียว” หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงรูปร่างสะโอดสะองก้าวเข้ามาด้วยท่าทีถือวิสาสะ เธอคือ ศิรินทร์ อดีตคนรักของคีย์ที่ใครๆ ต่างรู้ดีว่ายังคงวนเวียนและพยายามจะกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง มินตราถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยแต่ในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาด เธอเห็นแววตาของคีย์ที่เปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นศิรินทร์ แต่มันไม่ใช่ความอ่อนโยน... มันคือความเย็นชาที่มากกว่าเดิม ศิรินทร์วางถ้วยกาแฟลงข้างตัวคีย์ ก่อนจะหันมามองมินตราด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “นี่คืออินทีเรียคนใหม่เหรอคะ? ดูเด็กจัง... หวังว่าจะไม่ทำอะไรให้คีย์เขาปวดหัวนะคะ เพราะปกติเขาไม่ชอบงานที่ไร้ระเบียบ” มินตราคลี่ยิ้มเย็น “ขอบคุณที่เตือนนะครับคุณศิรินทร์ แต่เรื่องระเบียบกับเรื่อง 'คนนอกที่เข้ามาจุ้นจ้านในเวลางาน' ฉันว่าคุณคีย์เขาน่าจะแยกแยะออก... จริงไหมครับ คุณสถาปนิก?” คีย์หันกลับมามองมินตรา สายตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา เขาไม่สนใจศิรินทร์ที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นแม้แต่น้อย เขากลับก้าวเข้าไปประชิดมินตราอีกครั้งจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับขอบโต๊ะ “คุณกล้าดีนี่” คีย์กระซิบข้างหูเธอ เสียงที่แหบพร่าและกดต่ำทำให้มินตราขนลุกซู่ “อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นโปรเจกต์นี้... เราต้องอยู่ดึกด้วยกันทุกคืน เตรียมตัวรับมือกับความสมบูรณ์แบบที่ผมจะยัดเยียดให้คุณจนแทบหายใจไม่ออกได้เลย” มินตราได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเมื่อมือหนาของเขาวางลงบนโต๊ะขนาบข้างตัวเธอไว้ ปิดตายทุกเส้นทางหนี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ดรากอนไรเดอร์" นะครับ