เคาะห้องตอนตีสองคือมารยาทเหรอครับพี่!

“ถ้าพี่ไม่หยุดเคาะ ผมจะแจ้งนิติฯ ข้อหาคุกคามในยามวิกาลจริงๆ ด้วยนะครับ!” ผมตะโกนออกไปสุดเสียงขณะยืนเท้าเอวพิงบานประตูไม้สีขาวที่เพิ่งจะติดตั้งเข้าที่ได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงดี หัวใจผมเต้นรัวด้วยความโมโหปนหงุดหงิด นี่มันตีสองแล้วนะครับ! คนเพิ่งย้ายหอพักเหนื่อยจะแย่ ไหนจะกองลังกระดาษที่ยังไม่ได้แกะ ไหนจะปวดหลังจากการแบกคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะขึ้นมาบนชั้นห้า เสียงเคาะประตูดัง 'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' อย่างจังหวะใจเย็นยังคงดังต่อเนื่องโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงง่ายๆ “วินครับ... พี่ไม่ได้จะมาคุกคาม พี่แค่จะมาขอความอนุเคราะห์จากเพื่อนบ้านที่ดีหน่อย” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยที่ลอดผ่านช่องว่างประตูเข้ามา ทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง มันไม่ใช่เสียงของไอ้พวกโจรโรคจิตที่ผมมโนไว้ แต่มันคือเสียงของ 'นายกันต์' สถาปนิกมาดนิ่งที่ผมเพิ่งเดินสวนกันตอนเย็นเมื่อวาน... คนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม พับแขนเสื้อเผยให้เห็นรอยสักรูปเรขาคณิตที่ข้อมือ และดวงตาคู่คมที่มองจ้องผมจนรู้สึกเหมือนโดนสแกนทะลุเสื้อผ้า ผมตัดสินใจกระชากประตูเปิดออกกว้างเต็มแรง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้ผมต้องเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง กันต์ยืนพิงกรอบประตูห้องตรงข้ามด้วยท่าทางสบายเกินไป มือข้างหนึ่งถือกระป๋องเบียร์ที่เปิดฝาแล้ว ส่วนอีกข้างยกขึ้นทำท่าแตะหน้าผากตัวเองเบาๆ เขาสวมเสื้อยืดสีเทาตัวโคร่งที่ดูจะยับยู่ยี่ผิดกับบุคลิกเนี้ยบๆ ตอนกลางวัน ผมสังเกตเห็นแววตาที่ค่อนข้างหรี่ปรือของเขา... เขากำลังเมา “พี่กันต์... นี่มันตีสองครับ พี่ควรจะไปนอน ไม่ใช่มาเคาะห้องคนอื่นเพื่อขอความอนุเคราะห์เรื่องเบียร์!” ผมเอ็ดเสียงแข็ง พยายามบังคับไม่ให้ตัวเองหลุดขำกับสภาพดูไม่ได้ของชายหนุ่มผู้แสนเพอร์เฟกต์คนนี้ “หมดห้อง... คือมันหมดน่ะครับ” เขาเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม “แล้วพี่ก็ไม่ได้จะมาขอเบียร์ พี่แค่จะมาบอกว่า... ถ้าจะตอกตะปูซ่อมชั้นวางของในตอนกลางคืนเนี่ย ช่วยเกรงใจคนข้างห้องที่ต้องการจะนอนหน่อยครับ” “ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! ผมแค่เดินสะดุดกล่องพัสดุ!” ผมเถียงกลับทันควัน หน้าเริ่มร้อนผ่าวด้วยความโกรธ “เหรอครับ?” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนผมต้องถอยกรูด “แต่เสียงโครมครามเมื่อกี้ พี่นึกว่ามีคนถล่มหอพักเสียอีก” กลิ่นมอลต์จางๆ ปนกับกลิ่นน้ำหอมไม้หอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกปั่นป่วนอย่างประหลาด ผมพยายามดันตัวเขาออกด้วยฝ่ามือ แต่เขากลับยืนนิ่งดุจหินผา “ถอยไปเลยครับ ผมจะนอนแล้ว” “วิน...” เสียงเขานุ่มลงกะทันหันจนผมชะงัก “ห้อง 502 ของคุณเนี่ย กุญแจสำรองมันอยู่ที่นิติฯ ใช่ไหมครับ?” “ทำไมครับ?” “เปล่าหรอก แค่จะบอกว่าอย่าลืมล็อกประตูระเบียงด้วย... เพราะระเบียงห้องเรามันเชื่อมกัน” เขาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อกึ่งจริงจัง ก่อนจะหันหลังกลับเดินโซเซเล็กน้อยเข้าห้องของตัวเองไป ทิ้งให้ผมยืนอ้าปากค้างอยู่กลางโถงทางเดิน หอพักราคาแพงที่ผมเลือกเพราะความเป็นส่วนตัว... กลายเป็นกรงขังที่มีเพื่อนบ้านสายปั่นอย่างเขานั่งจ้องอยู่แบบนี้เนี่ยนะ! ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจปิดประตูและล็อกกลอนอย่างแน่นหนา เดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงที่ยังไม่ได้ปูผ้าปูที่นอนดีด้วยซ้ำ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปแชตตั้งใจจะบ่นลงสตอรี่ให้สาแก่ใจ แต่จังหวะที่นิ้วกำลังจะกดพิมพ์ ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *แจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันห้องพัก: มีการส่งข้อความจากห้อง 502 (กันต์)* หัวใจผมหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อเห็นข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อก [กันต์: พรุ่งนี้ถ้าตื่นแล้ว อย่าลืมมาเอาของที่ห้องพี่นะ พี่เก็บพัสดุที่มันกลิ้งมาตกหน้าห้องพี่ให้... อ้อ แล้วก็...] ยังไม่ทันที่ผมจะกดเข้าไปอ่านต่อ ข้อความถัดมาก็เด้งตามหลังมาทันที [กันต์: พี่หยิบ 'กางเกงใน' ของวินที่มันหลุดกระเด็นออกมาจากกล่องตอนที่เดินสะดุดเมื่อกี้มาให้ด้วยนะ เดี๋ยวพี่ซักให้ก่อน] นิ้วผมสั่นระริกขณะจ้องมองข้อความนั้น ตาโตเท่าไข่ห่าน นี่เขาเอาไปซักให้งั้นเหรอ?! ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด! "ไอ้พี่บ้านี่! ไอ้คนฉวยโอกาส!" ผมตะโกนลั่นห้องด้วยความเขินปนอายจนอยากจะกรีดร้อง แต่ในขณะที่ผมกำลังจะกดพิมพ์ด่าเขากลับไป มือเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'โทรออก' แทนที่จะเป็นปุ่มส่งข้อความ เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้น 'ตื๊ด... ตื๊ด...' ในวินาทีที่ความเงียบงันปกคลุมห้องทั้งห้อง ผมได้แต่ภาวนาให้เขาหลับไปแล้ว แต่อีกใจหนึ่งกลับลุ้นจนแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นหน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงกดรับสาย "ว่าไงครับคนสวย... ยังไม่นอนอีกเหรอ?" เสียงทุ้มแหบพร่าของกันต์ดังขึ้นทันทีที่เขารับสาย เหมือนเขารอจังหวะนี้อยู่ก่อนแล้ว ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนแรกนี้ หวังว่าชีวิตในหอพักของวินจะไม่วุ่นวายจนเกินไปนะครับ!