คำสารภาพของคนปากจัด

ความเงียบงันภายในห้องควบคุมใต้ดินถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ กลิ่นอายความตายและคราบเขม่าควันจากเหตุระเบิดเมื่อวานยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินทร์เต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่ความตายที่เพิ่งเฉียดผ่านไป... แต่เป็นร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดวงตาเรียวคมเบิกกว้าง ร่างบางแข็งทื่อราoldกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเงาสรางที่ทอดทับลงมาคือคนที่พวกเขากลืนน้ำลายฝืนกลั้นความเสียใจ ปักใจเชื่อไปแล้วว่าไร้ลมหายใจใต้ซากตึกถล่ม "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ คุณแฮกเกอร์ปากกล้า... หรือคิดว่าผมรีบลงนรกไปจองห้องพิเศษรอคุณซะแล้ว?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างของพันธกานต์ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ไหล่กว้างยังมีร่องรอยคราบฝุ่นและรอยขาดของเสื้อแจ็คเก็ตยุทธวิธี แต่แววตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ รินทร์อ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลโค้ดรหัสซับซ้อนนับล้านบรรทัดกลับชะงักงันชั่วขณะ ก่อนที่สัญชาตญาณการป้องกันตัวจะทำงาน มือเรียวบางซัดหมัดตรงเข้าที่อกอีกฝ่ายเต็มแรงทันที! *ตุ้บ!* "โอ๊ย! มือหนักเป็นบ้า..." พันธกานต์แสร้งอุทานพร้อมกับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่ได้หลบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชัดเจนยิ่งกว่าเดิม "ต้อนรับสามี... เอ๊ย ต้อนรับผู้คุมคนนี้ด้วยหมัดหนักๆ แบบนี้ แสดงว่ายังคิดถึงกันจนนอนไม่หลับสินะครับ" "คุณ... ไอ้บ้าพันธกานต์!" รินทร์กัดฟันกรวด เสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้นที่พรั่งพรูขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันแต่เจ้าตัวรีบกะพริบตาไล่มันกลับไป "นาย... นายตายไปแล้ว! ทุกคนเห็นว่านายติดอยู่ในโซนศูนย์ที่ระเบิด นายรอดมาได้ยังไงวะ!" รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของพันธกานต์ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาที่ลึกล้ำและจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวเข้าไปหารินทร์อีกครั้ง คราวนี้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ "ถ้าผมตาย... แล้วใครจะคอยปกป้องคนอวดเก่งอย่างคุณล่ะครับ" พันธกานต์เอ่ยเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (และบางสิ่งที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้) อย่างละเอียดลออ "แผนหลอกล่อศัตรูจำเป็นต้องแลกด้วยการปล่อยข่าวปลอม... และผมก็ต้องเล่นตามบทให้แนบเนียนที่สุด เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง" "เพื่อความปลอดภัยงั้นเหรอ?" รินทร์แค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย มือบางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "นายเคยคิดบ้างไหมว่าความลับบ้าๆ ของนายมันทำให้คนอื่นหัวใจวายตายไปกี่รอบ! นายคิดว่าฉันรู้สึกยังไงตอนที่เห็นหน้าจอนั่นดับวูบไปพร้อมกับแรงระเบิดฮะ!" คำพูดที่หลุดออกมาด้วยความอารมณ์พาไป ทำให้รินทร์ต้องชะงักไปเอง เมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงความอ่อนแอและความห่วงใยออกไปมากแค่ไหน บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะชีวิตที่เกือบสูญเสียกันและกัน พันธกานต์นิ่งงันไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีเข้มไหววูบด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงและดิบเถื่อนเกินกว่าจะควบคุม เขายื่นมือออกไปคว้าข้อมือบางของรินทร์ไว้ทันทีที่อีกฝ่ายทำท่าจะเบือนหน้าหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงร่างบางไว้ไม่ให้ขยับไปไหน "ปล่อยนะ..." รินทร์พยายามสะบัดข้อมือออก แต่พันธกานต์กลับก้าวประชิดเข้ามาจนแผ่นหลังของรินทร์ชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบของเซฟเฮาส์ "ไม่ปล่อยครับ" พันธกานต์เอ่ยเสียงพร่า ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นกายเฉพาะตัวที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นควันจางๆ ยิ่งทำให้หัวใจของรินทร์เต้นผิดจังหวะ "ถ้าปล่อย... เดี๋ยวคุณก็ทำตัวบุ่มบ่ามเอาชีวิตไปเสี่ยงอีก รินทร์... คุณรู้ตัวไหมว่าเมื่อวานตอนที่ผมติดอยู่ข้างนอก แล้วคิดว่าอาจจะไม่ได้กลับมาเห็นหน้าคุณอีก... มันทรมานแค่ไหน" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากจัด รินทร์ช้อนตาขึ้นมองสบกับแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกจริงๆ ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท ไม่มีคำพูดถարถาก มีเพียงความห่วงใยที่ล้นปรี่จนทะลักออกมาจากหัวใจของชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ฉัน... ฉันดูแลตัวเองได้..." รินทร์พยายามเค้นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหูได้ทรยศความรู้สึกทั้งหมดไปเสียแล้ว "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" พันธกานต์ยกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูระคนโล่งอก นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากเนียนของรินทร์อย่างแผ่วเบາ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้แฮกเกอร์หนุ่มถึงกับตัวแข็งทื่อ "ยอมรับเถอะครับรินทร์... ว่าคุณก็ห่วงผมไม่แพ้กัน" "ใครห่วงนาย... หลงตัวเองชะมัด" รินทร์เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความเขินอาย แต่กลับถูกนิ้วแกร่งของพันธกานต์เชยคางให้กลับมาสบตาตรงๆ "ปากบอกไม่ห่วง แต่ตาสวยๆ คู่นี้ฟ้องหมดแล้วนะครับว่าเกือบจะร้องไห้เพราะคิดว่าผมตาย..." พันธกานต์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวแก้ม "ผมยอมรับตรงนี้เลยก็ได้... ว่าผมกลัว กลัวว่าถ้าผมพลาดไปแม้แต่วินาทีเดียว ผมจะไม่มีโอกาสได้กวนประสาทคุณอีก..." คำสารภาพที่จริงจังและเปี่ยมไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้รินทร์พูดไม่ออก สมองขาวโพลน หัวใจเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก ความโกรธเคืองที่มีก่อนหน้านี้มลายหายAปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างช้าๆ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหากันจนแทบจะแนบชิด *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดบริเวณทางเดินด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟสีแดงฉานที่กะพริบถี่ขึ้นบนเพดาน ระบบเตือนภัยอัตโนมัติของเซฟเฮาส์แผดเสียงร้องลั่นพร้อมกับเสียงคอมพิวเตอร์สังเคราะห์ที่ดังขึ้นทำลายบรรยากาศทันที! *[เตือนภัย: ตรวจพบรหัสผ่านแปลกปลอมกำลังเจาะระบบโครงข่ายหลัก... มีผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายเข้าสู่พื้นที่ชั้นใน]* พันธกานต์ชะงักกุน แววตาคลั่งรักเปลี่ยนกลับเป็นความเฉียบคมดุดันในเสี้ยววินาที เขาดึงตัวรินทร์เข้ามาชิดร่างเพื่อป้องกันตัวทันที พร้อมกับมืออีกข้างที่ชักอาวุธปืนพกออกมาจากซองพกใต้วงแขนอย่างรวดเร็ว รินทร์หน้าถอดสีเมื่อกวาดสายตาไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตพกพาที่สว่างวาบขึ้นเองอัตโนมัติ โค้ดคำสั่งประหลาดกำลังวิ่งพล่านบนหน้าจอด้วยความเร็วสูง ซึ่งไม่ใช่ฝีมือของคนธรรมดาอย่างแน่นอน "ไม่ใช่ฝีมือของพวกมัน..." รินทร์พึมพำเสียงเครียด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อถอดรหัสบรรทัดสุดท้ายบนหน้าจอได้ทัน "ไอ้คนที่ส่งข้อความนี้... มันไม่ได้พยายามจะเจาะระบบเซฟเฮาส์... แต่มันกำลังส่ง 'พิกัดลับ' บางอย่างมาให้เราต่างหาก!" พันธกานต์หรี่ตาลงมองหน้าจอในมือของรินทร์ ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสะดุดกึกเมื่อเห็นข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นพร้อมกับภาพแผนที่สามมิติของฐานลับอีกแห่งที่ถูกซ่อนไว้ *รหัสผู้ส่ง: 'เงาพยัคฆ์' — พวกมันรู้แล้วว่าพวกเรายังไม่ตาย และเป้าหมายต่อไปไม่ใช่เซฟเฮาส์นี้... แต่เป็นตัวคุณ พันธกานต์* รี้ดเดอร์ที่รักครับ เรื่องราวเริ่มบานปลายและอันตรายขึ้นทุกทีแล้ว โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ!