รอยสลักบนกระดูก

"รอยแผลเป็นบนซี่โครงซ้ายนั่น ไม่ได้เกิดจากปลายมีดปอกผลไม้ตามสำนวนในรายงานชันสูตรหรอกค่ะสารวัตร" เสียงนุ่มทุบทำลายความเงียบงันภายในห้องสอบสวนแคบๆ กลิ่นอับชื้นของแฟ้มคดีเก่าและคราบกาแฟจางๆ ลอยอบอวลตัดกับกลิ่นกำยานอ่อนๆ ที่ลอยมาจากปลายนิ้วเรียวของณาตยา หญิงสาวในชุดสูทผ้าลินินสีเทาเข้มป้องมือพับไพ่ยิปซีสำรับเก่าในมือ เสียงกระดาษกระทบกันเบาๆ คล้ายเสียงลมหายใจของคนตายที่กำลังพยายามกระซิบความจริง พ.ต.ท. ธนินท์ ขยับตัวในเก้าอี้พลาสติกสีซีดจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาดุดันจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาสมเพชแกมระอา ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นและรอยสักจางๆ ที่ข้อมือ เขาเกลียดความงมงาย ยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่เมื่อผู้หญิงคนนี้ถูกส่งตัวมาเป็นที่ปรึกษาพิเศษนอกแถวตามคำสั่งของผู้บังคับการที่เขาเถียงไม่ได้ "คุณณาตยาคะ... นี่คือสถานีตำรวจ ไม่ใช่สำนักทรงเจ้า" ธนินท์เน้นเสียงต่ำ กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "แพทย์นิติเวชผ่าศพออกมาแล้ว มีใบรับรองการตายลงชื่อกำกับชัดเจน รอยแผลนั่นคือรอยแทงทะลุปอดเฉียบพลันจากอาวุธมีคม ไม่ใช่รอยขีดข่วนจากพิธีกรรมไสยเวทรariอะไรที่คุณพยายามจะปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อเอาใจผมหรอกนะ" ณาตยาไม่โต้ตอบในทันที เธอยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กดดัน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย กลับฉายแววเยือกเย็นและลึกซึ้งราวกับเธอกำลังมองทะลุผ่านกระดูกซี่โครงของเขาไปถึงปมในอดีตที่เขากลบฝังไว้ "วิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้แค่สิ่งที่ตามองเห็นค่ะสารวัตร... แต่ความจริงมักซ่อนอยู่ในมุมที่แสงไฟจากหลอดนีออนสาดส่องไปไม่ถึง" ณาตยาวางถ้วยแบนๆ ลงบนโต๊ะ ก่อนจะคลี่ไพ่สามใบล่างสุดลงบนพื้นผิวโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างมั่นใจ *ไพ่เดอะทาวเวอร์ (The Tower) หัวกลับ* *ไพ่แปดยอดดาบ (Eight of Swords)* *และไพ่ราชาถือไม้เท้า (King of Wands) กลับหัว* ธนินท์เหลือบมองไพ่พวกนั้นด้วยหางตา มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะ "อะไรล่ะทีนี้? หอคอยพังทลาย? หรือคุณจะบอกว่าผู้ตายถูกสาปให้ฆ่าตัวตายคาห้องล็อกกลอน?" "ผู้ตายไม่ได้ฆ่าตัวตาย และไม่ได้ถูกแทงด้วยมีดธรรมดา" ณาตยาใช้นิ้วเรียวยาวแตะลงบนหน้าไพ่ใบกลาง น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่จริงจังจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป "ลองใช้สายตาแบบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์มองลึกลงไปอีกนิดสิคะ... รอยแผลนั้นไม่ได้กว้างสามเซนติเมตรตามขนาดมีดทั่วไป แต่มันกว้างสองเซนติเมตรกับอีกสี่มิลลิเมตร ขอบแผลเรียบสนิทแต่มีรอยไหม้เกรียมระดับเซลล์ที่ขอบเนื้อเยื่อ เกิดจากการใช้โลหะที่ผ่านการปลุกเสกด้วยความร้อนสูงและน้ำมันพราย ไม่ใช่เหล็กกล้าจากโรงงานอุตสาหกรรม" ธนินท์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเยาะหยันเมื่อครู่สะดุดกึก แม้เขาจะปฏิเสธเรื่องไสยศาสตร์ แต่ตัวเลข 'สองเซนติเมตรกับอีกสี่มิลลิเมตร' ที่เธอยกขึ้นมาพูดนั้น... ตรงกับผลการตรวจทางจุลพยาธิวิทยาหน้าสุดท้ายในแฟ้มลับที่ยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะอย่างน่าขนลุก! สารวัตรหนุ่มหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง ผู้หญิงคนนี้รู้ข้อมูลเชิงลึกนี้ได้อย่างไร? หรือเธอมีสายข่าวในนิติเวช? หรือเธอ... อ่านใจคนได้จริงอย่างที่เขาลือกัน? "คุณไปเอาตัวเลขนี้มาจากไหน ใครปล่อยข่าวสำนวนคดีให้คุณ" ธนินท์โน้มตัวไปข้างหน้า รุกไล่ด้วยออร่าคุกคามของนายตำรวจมือปราบ "อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นกับผมนะณาตยา คุณกำลังเล่นกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่สื่อกำลังจับตา หากมีข้อมูลรั่วไหล ผมลากคุณเข้าคุกข้อหาขัดขวางกระบวนการยุติธรรมได้ทันที" "ดิฉันไม่ต้องขโมยข้อมูลใครหรอกค่ะสารวัตร..." ณาตยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย "เพราะไพ่สำรับนี้... บอกชื่อฆาตกรให้ดิฉันฟังตั้งแต่ก่อนที่ดิฉันจะก้าวเท้าเข้าห้องนี้เสียอีก" ธนินท์แค่น "ไร้สาระ! บอกชื่อมาสิ ถ้าแน่จริง บอกมาเลยว่าใครฆ่าลูกสาวนักการเมืองคนนั้น!" ณาตยาไม่ได้เอ่ยชื่อบุคคลตามที่เขาคาดหวัง เธอกลับเลื่อนมือไปหยิบแฟ้มคดีที่วางอยู่ริมโต๊ะเปิดพลิกไปยังหน้าภาพถ่ายที่ตำรวจมองข้ามไป ภาพถ่ายโคลสอัปบริเวณฐานกระดูกสันหลังส่วนคอของผู้ตาย ซึ่งมีรอยสักหมึกสีดำจางๆ รูปวงกลมซ้อนทับกันสามชั้น—รอยสักที่ธนินท์คิดมาตลอดว่าเป็นรสนิยมส่วนตัวของเหยื่อ "คุณมองเห็นแค่รอยสักแฟชั่นใช่ไหมคะ... แต่ถ้าคุณลองเอาแว่นขยายส่องดูรอยหมึกตรงกลางดีๆ คุณจะเห็นว่ามันไม่ใช่หมึกสักทั่วไป แต่มันคือ 'ผงกระดูกพราย' ที่ผสมกับยางไม้จากต้นสะเดาตายพราย ถูกกดอัดลงใต้ผิวหนังด้วยเข็มเงินโบราณ" ณาตยาหยุดพูดชั่วครู่ ปล่อยให้ความจริงข้อนั้นซึมซับเข้าไปในความเงียบ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "และคนที่ทำรอยสลักนี้... ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตข้างถนนคนเดียวกับที่ลงมือในคดีอื่นๆ หรอกค่ะสารวัตร... แต่เป็นคนใกล้ตัวคุณที่สุด คนที่กำลังนั่งเซ็นชื่ออนุมัติงบประมาณสืบสวนให้คุณอยู่ในกองบัญชาการตอนนี้ต่างหากล่ะคะ" ธนินท์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วสันหลัง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีเกือบจะพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนั้น เขานิ่งงันไปอึดใจใหญ่ สมองประมวลผลความเชื่อมโยงอันน่าสะพรึงกลัวที่เขามองข้ามมาตลอด ก่อนที่สารวัตรหนุ่มจะทันได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทของเขาจะผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางนิติเวชโทรมาแจ้งด่วนที่สุด ศพที่สามถูกส่งมาถึงเมื่อคร่าวนี้ และ... และที่คอของศพมีรอยสลักแบบเดียวกันเป๊ะเลยครับ!" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งความลับนี้ไปกับขวัญเนตรทายใจนะคะ