หวนคืนจากม่านหมอก

กลิ่นอับชื้นของแป้งข้าวโพดขึ้นราและคราบเกลือที่เกรอะกรังอยู่บนผนังปูนดิบ คือสิ่งแรกที่ต้อนรับการลืมตาตื่นขึ้นมาของหลินเฟยฉี ปลายนิ้วเรียวที่เคยตวัดพู่กันวาดแผนผังยุทธศาสตร์และเครื่องทรงจักรพรรดินีอันวิจิตร บัดนี้กลับสั่นเทาอยู่ภายใต้เสื้อคลุมผ้าฝ้ายหยาบสีเทาหม่นที่เนื้อผ้ากระด้างจนบาดผิว ปี ค.ศ. 1975... มณฑลทางเหนืออันหนาวเหน็บและแห้งแล้ง ไม่ใช่ตำหนักฉางชุนอันหอมกรุ่นกลิ่นกฤษณา ไม่ใช่เสียงกระซิบของขันทีหน้าพระพักตร์ และไม่ใช่รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนชายฉลองพระองค์ขององค์ชายสามผู้มักใหญ่ใฝ่สูง ทว่าวิญญาณของอดีตกุนซือหญิงผู้กุมชะตาแผ่นดินในยุคราชวงศ์หลี่ กลับถูกกักขังไว้ในร่างของหญิงสาวชาวนาผู้หนึ่งในยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลนและคำว่า ‘ชนชั้น’ ถูกตีตราลงบนกลางหน้าผากด้วยสีแดงฉาน "ตื่นแล้วหรือนังตัวดี นอนกินบ้านกินเมืองเสียจริง วันนี้มียอดโควต้าแรงงานที่คอมมูนต้องสะสางให้เสร็จ หากแกยังนอนโอ้เอ้อยู่บนฟางเน่าๆ นี่ หัวหน้าฝ่ายผลิตคงได้ตัดแต้มคะแนนความประพฤติของเราจนไม่เหลือแม้แต่แป้งปลายฤดูมากรอกหม้อแน่!" เสียงตวาดแหลมสูงพร้อมกับแรงกระชากผ้าห่มเก่าๆ ขาดวิ่นออกจากตัว ทำให้หลินเฟยฉีต้องหรี่ตาลงปรับรับแสงสว่างอันน้อยนิดที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้ไผ่ผุๆ นางป้องมือขึ้นบังแสงพลางสำรวจสตรีตรงหน้า ใบหน้าของอีกฝ่ายหยาบกร้านตามวัยและแดดลม สวมเสื้อผ้าที่ปะชุนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ทว่าแววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความเหลืออด นี่คือ 'แม่เลี้ยง' ของร่างนี้—จ้าวว์ซิ่วอิง หลินเฟยฉีไม่ตอบคำถาม นางค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังจากการอดอยากและทำงานหนักเกินขีดจำกัด ทว่าแววตาคู่คมกริบกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความเย็นเยียบที่ไหวระริกราวกับผิวน้ำในฤดูหนาว ในอดีต นางคือนักวางกลยุทธ์ผู้กุมอำนาจเงาอยู่เบื้องหลังบัลลังก์มังกร การพลิกสถานการณ์จากความตายมาสู่ความมีชีวิตรอด ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับนางแม้แต่น้อย เพียงแต่... รูปแบบของหมากกระดานในครานี้ ช่างแปลกประหลาดและน่าขันสิ้นดี "มองหน้าข้าด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร? นังเด็กนี่ ตั้งแต่ป่วยไข้คราวก่อนดูเหมือนสมองจะเพี้ยนไปเสียแล้วกระมัง ลุกขึ้นไปตักน้ำแล้วเอาฟางไปกวาดลานตากธัญพืชเสีย อย่าให้ข้าต้องใช้ไม้เรียวลงโทษเหมือนเมื่อวานอีก!" จ้าวว์ซิ่วอิงถลึงตาใส่ด้วยความโมโห ก่อนจะสะบัดก้นเดินกระแทกกระทั้นออกจากห้องแคบๆ กลิ่นอับของเหงื่อและกลิ่นดินโคลนลอยคละคลุ้งตามหลัง หลินเฟยฉีสูดหายใจเข้าลึกระงับความอึดอัด กลิ่นไอของความยากจนข้นแค้นนี้ช่างแตกต่างจากกลิ่นหอมของกำยานในห้องทรงอักษรลิบลับ นางก้มมองเรียวแขนที่ผอมโซจนเห็นกระดูก ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก... แต่กระนั้น ดวงตาหงส์คู่นั้นก็ทอประกายลึกล้ำออกมาวาวหนึ่ง ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสนางได้หายใจอีกครา แม้จะเป็นในยุคสมัยที่ผู้คนต้องก้มหัวให้หนังสือปกแดงและโควต้าแป้งสาลี นางก็จะใช้มันสมองและเล่ห์เหลี่ยมทั้งหมดที่มี ไต่เต้าขึ้นไปเหยียบย่ำอยู่บนจุดสูงสุดของยุคสมัยนี้ให้จงได้! ทว่า... ทันทีที่นางก้าวเท้าพ้นจากธรณีประตูเรือนดิน ท้องฟ้าสีเทาหม่นของหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ก็พลันมืดครึ้มลงฉับพลัน ลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาฝุ่นผงเข้าตาจนนางต้องยกมือขึ้นปัดป้อง และในวินาทีนั้นเอง ที่เงาร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีเขียวขี้ม้าเข้มแบบทหารยุค 70 ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ ร่างนั้นสูงสง่าจนดูโดดเด่นท่ามกลางความซอมซ่อของหมู่บ้าน ไหล่กว้างและท่าทีนิ่งขรึมรากับหินผา หลินเฟยฉีชะงักงัน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอพลันกระตุกวูบอย่างรุนแรง กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่กดดันจนแทบ8หายใจไม่ออกนี้... กลิ่นอายของเลือด ความตาย และความเยือกเย็นที่ชาญฉลาดราวกับสัตว์ป่าล่าเหยื่อ บุรุษผู้นั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปรากฏใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองนางนิ่งนาน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเหี้ยมเกรียมและคุ้นหูอย่างประหลาด "หลint เฟยฉี... สามปีที่ไม่ได้พบกัน เจ้ายังจำสุนัขรับใช้ผู้ภักดีตัวนี้ได้หรือไม่ แม่นางกุนซือ" รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ในขณะที่รอบดวงตาของหลินเฟยฉีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย... ฉินหาน! เขาตามนางทะลุมิติตามมาถึงที่นี่ได้อย่างไรกัน! ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมาลกาลเวลามาด้วยกันในบทแรกนี้นะคะ