แบบแปลนที่ขัดแย้ง

"ถ้าคุณคิดว่างานก่อสร้างระดับร้อยล้านใช้แค่จินตนาการวาดฝันแล้วจบ ก็เชิญไปปั้นโมเดลเล่นที่คณะสถาปัตย์เถอะค่ะ อย่าเอาไอเดียเพ้อฝันมาทำให้โครงสร้างตึกนี้กลายเป็นเศษเหล็กที่ไม่มีใครกล้าเซ็นรับรอง" เสียงหวานที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งราดลงบนกลางวงประชุมทำเอาบรรยากาศในห้อง VVIP ของบริษัทก่อสร้างยักษ์ใหญ่ตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดด้วยมีดได้ รินรดากระแทกแบบแปลนฉบับล่าสุดลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา สายตาคมกริบของเธอจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียวในห้องที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม คินน์... สถาปนิกเจ้าของรางวัลระดับนานาชาติที่ใครต่างก็ลือกันว่า 'ติสต์' จนเข้าถึงยาก แต่รินรดาเห็นเพียงแค่ชายหนุ่มในชุดสูทคัตติ้งเนี๊ยบที่ดูไม่สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนมของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว "แบบแปลนนี้ผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว คุณรินรดา" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นกวาดมองแผ่นกระดาษตรงหน้าเพียงครู่เดียว ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธออย่างท้าทาย "ความสวยงามกับความปลอดภัยมันอยู่คนละเส้นกัน ผมแค่พยายามทำให้เส้นสองเส้นนี้มันบรรจบกันอย่างมีรสนิยม... บางทีคุณอาจจะต้องหัดมองภาพกว้างให้มากกว่าแค่เรื่องเหล็กเส้นกับคอนกรีตเสริมเหล็กบ้างนะ" "ภาพกว้างที่ว่า คือการให้ฉันไปแก้คานรับน้ำหนักเพราะคุณอยากได้หน้าต่างบานกระจกสูงสามชั้นน่ะเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะพลางคว้าปากกามาร์กเกอร์สีแดงขึ้นมาวงกลมจุดที่เป็นปัญหา "วิศวกรไม่ได้มีหน้าที่ตามเช็ดล้างความฝันที่ไร้รากฐานของคุณ ถ้าแบบนี้ยังยืนกรานจะสร้าง ฉันก็จะยืนกรานเซ็น 'ไม่ผ่าน' ตั้งแต่วันนี้ค่ะ" "คุณกำลังเล่นเกมกับเวลาอยู่นะ" คินน์ขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นจนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่มีความเย็นชาแฝงอยู่ "งานนี้มีค่าปรับรายวัน ถ้าคุณช้าไปหนึ่งชั่วโมง นั่นหมายถึงเงินหลายแสนที่ต้องเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ คุณรับผิดชอบไหวเหรอ?" "คนอย่างฉันไม่เคยปล่อยให้งานพังเพราะความดื้อรั้นของใคร" รินรดาโน้มตัวข้ามโต๊ะไปสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมลดละ "ที่ฉันช้า เพราะฉันกำลังปกป้องไม่ให้ตึกนี้ถล่มลงมาทับหัวคุณในอีกสิบปีข้างหน้าต่างหากล่ะคะคุณสถาปนิกผู้เพอร์เฟกต์" ธันวาที่นั่งเงียบอยู่นานรีบขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนทันทีที่เริ่มเห็นรังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมา "เอ่อ... ผมว่าเรามาดูจุดเชื่อมต่อตรงเสาเข็มกันก่อนดีไหมครับ คุณรินเขาถนัดเรื่องความปลอดภัยอยู่แล้ว ส่วนคุณคินน์... เรื่องดีไซน์เราค่อยปรับแก้ภายหลังได้" "ไม่ต้อง!" ทั้งคินน์และรินรดาประสานเสียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย คินน์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความเป็นมิตรอยู่เลย "ในเมื่อคุณมั่นใจนักว่าความเห็นตัวเองถูกต้อง งั้นคืนนี้เราไปดูหน้างานจริงกันเดี๋ยวนี้เลยดีไหม? ถ้าหน้างานมันรับน้ำหนักตามที่คุณว่าไม่ได้ ผมจะยอมเซ็นแก้แบบใหม่ให้คุณทันที แต่ถ้าทำได้... คุณต้องเป็นคนจ่ายค่ากาแฟให้ผมตลอดโปรเจกต์นี้" "แค่นั้น?" รินรดามองเขาอย่างสมเพช "ถ้าหน้างานมันทำไม่ได้อย่างที่คุณวาด คุณต้องเป็นคนไปขอยกเลิกงานออกแบบเซตนี้ด้วยตัวเองต่อหน้าบอร์ดบริหาร แล้วห้ามโทษว่าเป็นความผิดของทีมวิศวกรอีก... ตกลงไหมคะ?" "ตกลง" คินน์ยื่นมือมาข้างหน้าเพื่อเป็นการให้สัญญา รินรดาไม่ลังเลที่จะเอื้อมมือไปจับตอบ มือของเขาเย็นกว่าที่เธอคิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงบีบที่สื่อถึงความถือดีอย่างที่สุด เธอรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่วิ่งผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ จังหวะหัวใจที่ควรจะเต้นเป็นปกติกลับกระตุกไหวอย่างแปลกประหลาด แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม พร้อมกับร่างของเลขาฯ หน้าห้องที่กุลีกุจอวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีตื่นตระหนก "ขอโทษค่ะคุณรินรดา คุณคินน์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะที่ไซต์งานโซน B... มีคนงานแจ้งเข้ามาว่าโครงสร้างเหล็กที่ติดตั้งไว้เมื่อตอนบ่ายเกิดการวิบัติกะทันหัน ตอนนี้เจ้าหน้าที่กู้ภัยกำลังมุ่งหน้าไปที่นั่นค่ะ!" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอละมือออกจากคินน์ทันที ความขัดแย้งในห้องนี้กลายเป็นเรื่องไร้สาระไปในพริบตา เมื่อนึกถึงความรับผิดชอบที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอหันขวับไปมองคินน์ที่ตอนนี้สีหน้าเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าเรื่องนี้เป็นเพราะการแก้ไขแบบของคุณ... ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่" คินน์ไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่คว้าสูทขึ้นมาสวมแล้วก้าวเดินนำเธอออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว รินรดาคว้าหมวกนิรภัยที่วางอยู่ข้างตัวแล้วรีบก้าวเท้าตามไป หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกังวลและสัญชาตญาณวิศวกรที่กำลังร่ำร้องว่าสิ่งที่กำลังจะไปพบนั้น มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความหายนะที่เธอไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ในวินาทีที่เขาทั้งสองกำลังจะพ้นประตู คินน์ก็หยุดชะงักกะทันหันแล้วหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ได้ เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ "ถ้าตึกนี้พัง... ผมจะให้คุณเป็นคนฝังผมไว้ในคอนกรีตนั่นเองกับมือเลย ดีไหม?" เอมเมอรัลด์อายส์หวังว่านักอ่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นที่แสนดุเดือดของทั้งคู่นะคะ