วิญญาณสลับร่าง

“โยนมันทิ้งไปในกองฟางนั่นแหละ... ถึงจะตายไปก็ไม่มีใครตามหาหรอก นางเป็นเพียงตัวซวยที่กินเปลืองข้าวบ้านเรามาสิบแปดปี!” เสียงแหลมสูงของสตรีผู้หนึ่งกรีดแทรกความเงียบงันของโถงบ้านไม้ผุพัง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ถอยห่างออกไป พร้อมกับเสียงลงกลอนประตูจากด้านนอกอย่างเย็นชา ความมืดมิดเข้าปกคลุมสติสัมปชัญญะที่ยังเลือนรางของ ‘หลินมู่ซิน’ กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและกลิ่นสาบของฟางเก่าแก่เตะเข้าจมูกอย่างรุนแรง เธอพยายามจะขยับกาย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกบดละเอียดด้วยค้อนเหล็ก ลมหายใจที่สูดเข้าไปนั้นติดขัดและแผ่วเบาเหมือนเทียนไขที่ใกล้ดับ *นี่มันที่ไหนกัน? ข้าควรจะอยู่ที่ตำหนักโอสถหลวงในเมืองหลวงกำลังปรุงยาถอนพิษมิใช่หรือ?* หลินมู่ซินกัดฟันแน่น พยายามดึงสติที่กระจัดกระจายกลับมา ความทรงจำสุดท้ายของเธอก่อนจะจมลงสู่ห้วงเหวคือกลิ่นคาวเลือดขององค์ชายที่เธอกำลังรักษา และเสียงกระบี่ที่ปะทะกันอย่างดุเดือด แต่เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร แต่เป็นหลังคาบ้านที่ผุพังจนเห็นแสงดาวรำไรผ่านรอยรั่ว เธอพยายามยันกายลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับน้อยนิดจนน่าสมเพช ร่างกายนี้ผอมแห้ง ผิวหนังซีดเซียวจนแทบโปร่งแสง และที่สำคัญ... พลังปราณที่เคยหมุนเวียนอยู่ในจุดตันเถียนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่กัดกินเข้าไปในเส้นเลือด “เจ้าของร่างเดิม... ตายไปแล้วจริงๆ ด้วยสินะ” เธอพึมพำเสียงแหบพร่า ความทรงจำที่แปลกปลอมเริ่มไหลบ่าเข้ามาในสมองดุจน้ำป่าที่ทะลักทลาย ร่างนี้มีชื่อว่า ‘หลินมู่ซิน’ เช่นเดียวกับเธอ เป็นเพียงเด็กสาวอาภัพในยุคที่ผู้คนต้องอยู่อย่างอดอยากปากแห้ง สังคมที่เต็มไปด้วยการกดขี่และการจัดสรรปันส่วนที่โหดร้าย และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือ เธอถูก ‘หลินจู’ ลูกพี่ลูกน้องใจทรามวางแผนกำจัดเพื่อแย่งชิงโควตาการเข้าทำงานในโรงงานในเมือง หลินมู่ซินกวาดสายตาสำรวจมือที่สั่นเทาของตนเอง ก่อนจะพบว่าภายใต้ความเลอะเทอะของดินโคลน มีจุดสีทองเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่ข้อมือซ้าย มันสั่นไหวเบาๆ และเมื่อเธอนึกถึงความว่างเปล่า ภาพมิติคลังสมุนไพรล้ำค่าที่เธอเคยสะสมไว้ในชาติก่อนก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า! *สวรรค์ยังเมตตา... พลังในการปรุงยาของข้าไม่ได้หายไปไหน เพียงแค่มันถูกเปลี่ยนรูปแบบให้เข้ากับยุคสมัยที่แปลกประหลาดนี้* ทว่าความดีใจยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้านร้างที่ถูกลงกลอนไว้ เสียงฝีเท้านั้นดูมั่นคงและหนักแน่น ต่างจากคนในครอบครัวหลินที่ดูโง่เขลาและเห็นแก่ตัวอย่างสิ้นเชิง “ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ตาย... ออกมาเถอะ ก่อนที่พวกมันจะย้อนกลับมาเก็บกวาดงานให้เสร็จจริงๆ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านนอก ประตูกระดาษที่ผุพังถูกผลักออกอย่างง่ายดายด้วยแรงเพียงเล็กน้อย ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสีเขียวขี้ม้าดูทะมัดทะแมงปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาคมเข้ม นัยน์ตาดุดันราวกับเหยี่ยวที่ผ่านการกรำศึกมาอย่างโชกโชน เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตู สายตาคมกริบกวาดมองร่างที่นอนหมดสภาพอยู่บนกองฟางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก หลินมู่ซินหรี่ตาลง พยายามวิเคราะห์คนตรงหน้า นี่ไม่ใช่คนที่หลินจูจ้างมาแน่ๆ กลิ่นอายของเขาคือกลิ่นของทหาร... กลิ่นของคนที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน “เจ้าเป็นใคร?” เธอเค้นเสียงถาม ร่างกายเริ่มสั่นเพราะไข้ที่รุมเร้า ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม แต่เขากลับหยิบห่อผ้าสีเทาออกมาจากอกเสื้อแล้ววางไว้ข้างกายเธอ “ข้าคือคนที่เจ้าเคยช่วยชีวิตไว้ที่ชายป่าเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องตอบแทนบุญคุณแล้ว... ลุกขึ้นเถอะ หากเจ้ายังอยากมีชีวิตรอดเพื่อไปจัดการกับคนที่พยายามฝังเจ้าทั้งเป็น” เขายื่นมือที่หยาบกร้านมาข้างหน้า แต่มือของหลินมู่ซินกลับหยุดนิ่ง พลันสายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาดำสองร่างที่แอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้หน้าบ้านร้าง... หลินจูและคนรับใช้ของนางกำลังย้อนกลับมาพร้อมกับจอบในมือ! หลินมู่ซินแสยะยิ้มที่มุมปากโดยไม่มีใครสังเกตเห็น เธออาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มเผลอ คว้าเข็มเงินชิ้นเล็กที่ซ่อนอยู่ในมิติออกมาเตรียมพร้อม “ดูเหมือนว่า ‘ความแค้น’ ของเราจะเริ่มขึ้นไวกว่าที่คิดนะ ท่านนักรบ...” เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยังคงยืนนิ่ง ก่อนจะตัดสินใจคว้ามือของเขาไว้แน่น เป็นการตกลงเดิมพันด้วยชีวิตในโลกยุค 70 แห่งนี้ อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทเปิดตัวนี้จะถูกใจรี้ดทุกท่านและติดตามตอนต่อไปกันนะคะ!