สมรภูมิหน้าคอมฯ

กลิ่นหอมเย็นของแอมเบอร์และวานิลลาจาง ๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นฝนแรกของฤดูที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่บรรยากาศในห้องประชุมกระจกใสเงาวับชั้นยี่สิบห้า กลับร้อนระอุราวกับเตาหลอมโลหะ ปราชญ์ยืนกอดอกอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะรัวเร็วเพื่อสะสมความอดทนที่กำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองผู้มาใหม่ที่เพิ่งก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งราวกับเป็นเจ้าของตึก “คิดว่าจะส่งใครมาเป็นหุ่นเชิดเสียอีก ที่แท้ก็คุณ... อาร์ตไดเรกเตอร์ผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันหลุดออกจากริมฝีปากของอัลฟ่าหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ ปราชญ์มองสำรวจร่างโปร่งระหงในชุดสูทโอเวอร์ไซزสีเทาเข้ม คินน์ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มหนังราคาแพงในมือ ดวงตากลมโตคู่สวยตวัดมองกลับมาด้วยประกายท้าทายที่พร้อมจะแผดเผาทุกระบบตรรกะที่ปราชญ์สร้างขึ้นมากับมือ คินน์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับวาจาดุร้ายนั้นแม้แต่น้อย ร่างเพรียวหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังแท้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือดี ขายาวไขว่ห้างช้า ๆ ก่อนจะส่งยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาทกลับไป “ถ้าสมองระดับหัวกะทิของวิศวกรซอฟต์แวร์ผู้สมบูรณ์แบบ จะกรุณาลดอคติแล้วใช้สายตาคู่ที่มองแต่โค้ดเน่า ๆ นั่น มามองงานออกแบบ UI/UX ของฉันสักนิด คุณก็จะรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันคือการช่วยชีวิตโปรเจกต์นี้ไม่ให้พังคามือคุณต่างหากล่ะค่ะ” คำว่า ‘ค่ะ’ ที่ถูกดัดเสียงล้อเลียนอย่างจงใจทำเอาเส้นเลือดขมับของปราชญ์กระตุกวูบ กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ประจำตัวของอัลฟ่าหนุ่มเผลอแผ่ซ่านออกมาคุกคามบรรยากาศรอบตัวโดยไม่รู้ตัว แต่นั่นกลับยิ่งทำให้คินน์ยิ้มกว้างขึ้นไปอีกเมื่อกลิ่นฟีโรโมนหวานละมุนปนกลิ่นซิตรัสจาง ๆ ของโอเมก้าอย่างเขาถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อต้านทานและกดขี่กลับเช่นกัน ห้องประชุมแคบลงถนัดตาเมื่อพลังงานของสองอัลฟาและโอเมก้าตัวท็อปปะทะกันจนอากาศแทบจะกลายเป็นไอระอุ “โครงสร้างระบบหลังบ้านถูกออกแบบมาอย่างรัดกุมที่สุดแล้ว ปุ่มกดห้าสิบปุ่มที่คุณยัดเยียดเข้ามาในหน้าจอเดียว มันทำให้เซิร์ฟเวอร์ต้องประมวลผลเพิ่มขึ้นร้อยละสามสิบ คุณเอาสมองส่วนไหนคิดว่ามันคุ้มค่ากับสถาปัตยกรรมระบบที่เราวางไว้?” ปราชญ์กระแทกเสียงถาม ร่างสูงโน้มตัวไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างทาบลงบนโต๊ะเพื่อกดดัน “สมองส่วนที่เข้าใจ ‘มนุษย์’ ไงคะท่านวิศวกร!” คินน์ตอกกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวเข้าหาปราชญ์ระยะประชิดจนกลิ่นวานิลลาหวานล้ำปะทะเข้ากับปลายจมูกของอัลฟ่าหนุ่ม “ผู้ใช้งานจริง ๆ เขาไม่ได้อยากมานั่งดูโค้ดสวย ๆ ของคุณหรอกนะคะ เขาอยากได้ความสะดวกสบายและความสวยงามต่างหาก ถ้าดีไซน์ของฉันมันทำให้ระบบคุณล่ม งั้นก็แสดงว่าโค้ดของคุณมันกากเกินกว่าจะรองรับความต้องการของตลาดแล้วล่ะค่ะ” “คุณว่ายังไงนะ!” ปราชญ์กัดฟันกรอด ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนเขาสามารถมองเห็นแพขนตางอนและไฝเม็ดเล็กใต้ดวงตาคู่สวยนั้นได้อย่างชัดเจน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะอัลกอริทึมกลับเริ่มรวนเรอย่างไร้สาเหตุ เมื่อความใกล้ชิดนี้มันเจือปนไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ คินน์ชะงักไปนิดเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองล้ำเส้นเข้ามาใกล้เกินไป แต่ทิฐิที่มีมันค้ำคอจนถอยไม่ได้ โอเมก้าหนุ่มเชิดคางขึ้นท้าทาย “ฉันพูดความจริงค่ะ ถ้าแก้ตรงนี้ไม่ได้ ก็เลิกทำโปรเจกต์นี้ร่วมกันไปเลยดีกว่า—” “มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับ เสียงดังไปถึงห้องทำงานผมโน่นแน่ะ” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด ประตูห้องประชุมฝั่งทิศตะวันออกเปิดผางออกเผยให้เห็นร่างสูงสง่าของ 'ภาคิน' ประธานบริหารหนุ่มไฟแรงผู้กุมบังเหียนบริษัทซอฟต์แวร์แห่งนี้กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ปราชญ์กับคินน์ผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต สีหน้าของทั้งคู่แปรเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนชั่วขณะ ก่อนที่ปราชญ์จะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งตามเดิมอย่างรวดเร็ว “ไม่มีอะไรครับท่านประธาน ผมแค่กำลัง... อธิบายหลักการทำงานให้คุณคินน์ฟังด้วยเหตุผล” ปราชญ์เอ่ยเสียงเรียบ พลางเหลือบมองคินน์ที่กำลังยืนจัดปกเสื้อสูทของตัวเองด้วยท่าทีลอยหน้าลอยตา “อ๋อเหรอครับ...” ภาคินยิ้มกริ่ม สายตาคมกวาดมองคนทั้งคู่สลับไปมาอย่างรู้ทัน “ในเมื่อตกลงกันด้วยเหตุผลไม่ได้ งั้นผมมีข้อเสนอที่จะทำให้พวกคุณสองคน ‘เข้าใจกัน’ ได้ดีขึ้น... พรุ่งนี้ศุกร์นี้ ผมจะให้พวกคุณสองคนบินไปดูงานที่สาขาเชียงใหม่ด้วยกันสองต่อสอง หวังว่าจะเคลียร์กันลงตัวนะครับ” สิ้นคำพูดนั้น ปราชญ์เบิกตากว้างเล็กน้อย หันขวับไปมองหน้าคู่กรณีทันที ขณะที่คินน์เองก็หุบยิ้มฉับพลัน ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกไม่แพ้กัน ทริปสองต่อสองกับอัลฟ่าปากร้ายที่เขาอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว... นี่มันหายนะชัด ๆ! กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและแวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะคะ