ภาพหลอน

“วางปืนลงเดี๋ยวนี้ อรุณ! นายกำลังทำลายทุกอย่างที่นายพยายามสร้างมา!” เสียงตะโกนของกวินดังก้องสะท้อนอยู่ในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟกะพริบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่องที่ฉายภาพใบหน้าซีดเผือดของอรุณให้เห็นเป็นระยะ ร.ต.อ. อรุณ ยืนตัวสั่นเทา มือขวาที่ถือปืนประจำกายชี้ไปที่กระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้า ไม่ใช่ที่ตัวกวิน “นายไม่ได้ยินเหรอ กวิน?” อรุณพึมพำ เสียงแหบแห้งเหมือนคนไม่ได้นอนมาเป็นสัปดาห์ “เสียงรถตำรวจ... พวกเขากำลังมาเพื่อฆ่าฉัน ไม่สิ... เพื่อจับฆาตกรที่หน้าตาเหมือนฉันเปี๊ยบเลย” กวินก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ สายตาของเขามีความกังวลที่ฉาบไว้ด้วยความเย็นชาบางอย่าง “ในห้องนี้ไม่มีใครนอกจากเรา อรุณ นายกำลังหลอน... พักผ่อนเถอะ นายกำลังถูกกลไกทางจิตใจเล่นงาน เพราะความกดดันจากคดีที่นายตามล่ามาตลอดหกเดือน” อรุณหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหู “พักผ่อน? แล้วใครจะสรุปสำนวนคดีล่ะ? นายรู้ไหมว่าหลักฐานทั้งหมดที่ฉันหามาได้... มันชี้กลับมาที่นิ้วของฉันเอง ลายนิ้วมือบนมีดทำครัวที่บ้านเหยื่อรายแรก, รหัสผ่านที่เชื่อมโยงกับเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของฉัน นายเองไม่ใช่หรือที่บอกว่าฉันคืออัจฉริยะ? อัจฉริยะที่กำลังสร้างรอยเท้าของตัวเองเพื่อลบมันทิ้งน่ะ!” เขาลดปืนลงช้าๆ แต่สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่เงาในกระจก เงาที่ไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของเขาในจังหวะเดียวกัน มันเหมือนมีชีวิต... เงาที่กำลังแสยะยิ้มตอบกลับมา อรุณกุมขมับ ร่างกายทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้หนังราคาแพง ภาพความทรงจำที่แตกสลายไหลย้อนกลับมา ความตายของครอบครัวที่เขาเคยพยายามลืม กลับกลายเป็นภาพซ้อนทับกับศพของเหยื่อที่เขาเพิ่งไปเห็นในที่เกิดเหตุล่าสุด จิตใจของเขาเหมือนแก้วที่ร้าวลึก เพียงแค่แรงกดดันจากคำกล่าวหาเพียงเล็กน้อย ก็พร้อมจะแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวที่ไม่อาจประกอบคืน “นายไม่ได้ทำ อรุณ” กวินขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่ของตำรวจหนุ่ม “จำได้ไหมว่าฉันบอกอะไร? เรามีหนอนบ่อนไส้ในกองปราบ มีคนที่ต้องการเลื่อยขาเก้าอี้นาย... นายแค่ตกหลุมพรางที่พวกมันขุดไว้ให้เท่านั้นเอง” “แต่ภาพพวกนั้นล่ะ?” อรุณคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะโยนลงพื้น “ภาพที่ฉันถือมีด... ภาพที่ฉันยืนอยู่เหนือร่างเหยื่อในคืนฝนตก... ฉันจำไม่ได้ แต่กล้องวงจรปิดของนายบอกว่ามันคือเรื่องจริง!” กวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาทรงพลังและชวนให้เชื่อถืออย่างประหลาด “บางที... การที่นายจำไม่ได้ อาจเป็นเพราะนายมีตัวตนอีกคนหนึ่งที่นายไม่เคยรู้จักมาก่อนก็ได้นะ เพื่อนรัก” คำพูดนั้นเหมือนเข็มพิษที่ปักลงไปในหัวใจของอรุณ เขาเงยหน้าขึ้นมองกวินด้วยสายตาที่สั่นระริก อาการสั่นที่มือเริ่มลามไปทั่วร่าง ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศดูจะกัดกินไปถึงกระดูก อรุณเริ่มรู้สึกว่าทุกสรรพสิ่งรอบตัวกำลังบิดเบี้ยว กำแพงห้องเริ่มขยับเข้าใกล้ ราวกับคุกที่กำลังบีบอัดเขาให้ตายลงช้าๆ ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแว่วเข้ามาจากระยะไกล มันดังขึ้นเรื่อยๆ จนแก้วหูของเขารู้สึกปวดร้าว อรุณลุกพรวดขึ้น คว้าปืนขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้หันไปที่กระจก หากแต่หันไปที่ประตูเหล็กของห้องทำงาน “พวกเขามาแล้ว...” อรุณพึมพำ ดวงตาเบิกโพลง “กวิน นายต้องเลือกแล้ว... นายจะยืนอยู่ข้างตำรวจที่จะมาจับฉัน หรือจะช่วยให้ฉันหนีไปหาความจริงที่นายซ่อนไว้?” กวินไม่ได้ตอบ แต่เขากลับถอยหลังออกไปที่มุมมืดของห้อง หยิบแท็บเล็ตขึ้นมานิ้วเรียวยาวรัวเร็วบนหน้าจอ แสงสีฟ้าสะท้อนในตาของเขา มันดูว่างเปล่าและไร้ซึ่งความเห็นใจอย่างสิ้นเชิง “คำถามนั้นฉันควรเป็นคนถามนายต่างหาก อรุณ” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นายจะยอมให้พวกเขาจับในฐานะฆาตกรต่อเนื่อง... หรือจะยอมให้ฉัน ‘รีเซ็ต’ ระบบความคิดของนายใหม่ทั้งหมดตั้งแต่วินาทีนี้ไปเลย?” อรุณชะงัก ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาด้วยแรงกระแทกจากภายนอก ทหารตำรวจติดอาวุธครบมือพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับปืนที่เล็งตรงมาที่เขา แต่ในวินาทีที่แสงจากไฟฉายคาดศีรษะของหน่วยจู่โจมสาดส่องเข้ามา อรุณกลับมองไม่เห็นหน้าพวกเขา เห็นเพียงเงาดำร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหลังเหล่านายตำรวจ... เงาที่เป็นคนถือมีดในความทรงจำของเขา และเงานั้น... ก็คือตัวเขาเองในชุดเครื่องแบบตำรวจที่เปื้อนเลือด ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะลั่นออกจากปลายกระบอกปืนของหน่วยจู่โจม กวินก็กดปุ่มสั่งการบางอย่างบนแท็บเล็ต เสียงสัญญาณเตือนภัยของอาคารทั้งหมดดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่องพร้อมใจกันดับวูบลง และในความมืดมิดสนิทนั้น อรุณก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหูของตัวเองจากเงามืดด้านหลัง “ยินดีต้อนรับสู่โลกของคนเป็น... หรือคนตาย... นายเลือกเอาเองนะ ผู้กอง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอรุณและร่วมลุ้นไปกับเขานะครับ โดย แฟ้มคดีลับ007 ครับ