นาฬิกาทรายใบแรก

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนที่อบอวลอยู่ในห้องเก็บศพชั่วคราวมันไม่ได้รุนแรงเท่ากับความรู้สึก ‘คุ้นเคย’ ที่กัดกินหัวใจของร้อยตำรวจเอกอรุณอยู่ลึกๆ เขาจ้องมองร่างไร้วิญญาณที่ถูกจัดวางในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนบนเก้าอี้ไม้โอ๊กเก่าแก่กลางโถงนิทรรศการศิลปะที่ร้างผู้คน ร่างนั้นถูกตรึงไว้ด้วยตะปูเหล็กหัวโตสี่ตัวที่ตอกทะลุฝ่ามือและฝ่าเท้าลงไปในพนักพิง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของอรุณมากกว่าบาดแผลเหวอะหวะ คือนาฬิกาทรายแก้วใบเล็กที่วางอยู่บนตักของศพ ทรายสีดำละเอียดดุจผงถ่านกำลังไหลผ่านคอขวดแคบๆ ลงสู่เบื้องล่างอย่างช้าๆ ราวกับกำลังนับถอยหลังสู่จุดจบที่ไม่มีใครหยั่งรู้ “สภาพศพนี้... ดูเหมือนงานศิลปะที่มีชีวิตเลยว่าไหมครับ ผู้กอง?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่แทรกเข้ามาจากความมืดด้านหลังทำให้มือของอรุณที่วางอยู่บนปืนพกกระชับแน่นขึ้น เขาไม่ได้หันไปมองในทันที แต่สายตายังคงตรึงอยู่ที่เม็ดทรายสีดำนั่น “ศิลปะต้องมีผู้เสพ แต่การฆาตกรรมครั้งนี้มีไว้เพื่ออะไรกันแน่ กวิน?” อรุณถามกลับโดยไม่ละสายตาจากศพ “นายมาที่นี่เร็วกว่าหน่วยพิสูจน์หลักฐานเสียอีกนะ ทั้งที่จุดเกิดเหตุนี้ถูกล็อกไว้แน่นหนาขนาดนี้” กวินเดินก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆ กระทบลงบนใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนแววตาอ่านยากไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตา เขาถือแท็บเล็ตเครื่องบางไว้ในมือ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอเบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนเข็มนาฬิกาที่กำลังเดิน “ข้อมูลคืออากาศธาตุ ผู้กองครับ... มันไม่มีกำแพงที่ไหนขวางกั้นมันได้หรอก” กวินหยุดยืนเคียงข้างอรุณ สายตาของเขามองไปที่นาฬิกาทราย “เม็ดทรายพวกนั้นไม่ได้ไหลตามแรงโน้มถ่วงธรรมดาหรอกนะครับ ลองสังเกตดีๆ สิ... มันไหลเร็วกว่าปกติ” อรุณขมวดคิ้ว เขาเพ่งมองเม็ดทรายสีดำนั้นอีกครั้ง เมื่อกวินพูดเช่นนั้น เขาก็เริ่มเห็นความผิดปกติ ทรายที่ควรจะร่วงหล่นลงมาตามจังหวะเวลาปกติ กลับดูเหมือนจะเร่งเร้าและบีบคั้นราวกับมีกลไกแม่เหล็กบางอย่างดึงดูดให้มันตกลงไปเร็วกว่าที่ควรจะเป็น “นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง” อรุณหันไปเผชิญหน้ากับกวิน แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด “และทำไมนายถึงรู้ว่าฉันจะมาที่นี่?” กวินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ผมก็แค่ได้รับคำเตือนทางอีเมลนิรนาม ที่บอกว่า ‘นักจิตวิทยาผู้โหยหาอดีตจะมาพบจุดเริ่มต้นของความพินาศในวันนี้’ และดูเหมือนว่า... คำเตือนนั่นจะแม่นยำกว่าผลพยากรณ์อากาศเสียอีก” บรรยากาศรอบข้างเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักๆ ของอรุณ อดีตความทรงจำที่เจ็บปวดจากการสูญเสียครอบครัวหวนกลับมาทิ่มแทง เขาเคยผ่านคดีฆาตกรรมต่อเนื่องมามากมาย แต่ไม่มีครั้งไหนที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูก ‘จับจ้อง’ จากความว่างเปล่าได้มากเท่าครั้งนี้ “ศพนี้ไม่ได้ตายด้วยตะปู” อรุณพูดขึ้นทำลายความเงียบ เขาตัดสินใจโน้มตัวลงไปใกล้ๆ ศพ สังเกตเห็นรอยไหม้จางๆ บริเวณหลังคอ “นี่คือการจัดฉาก... ฆาตกรต้องการบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ ‘เวลา’ ให้กับเรา” “นาฬิกาทรายใบแรกไม่ได้มีไว้เพื่อบอกเวลา แต่มันมีไว้เพื่อ ‘แย่งชิง’ เวลาต่างหากครับ” กวินกล่าวพลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ผู้กองครับ... ถ้าทรายในนั่นหมดลง อะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้? คุณคิดว่าคนต่อไปที่ต้องเป็นนาฬิกาทรายใบที่สอง... จะเป็นใคร?” อรุณชะงัก มือที่สวมถุงมือยางหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานนาฬิกาทรายขึ้นมา ในนั้นมีรหัสชุดหนึ่งเขียนด้วยหมึกสีแดงสดที่ยังคงเปียกชื้น มันไม่ใช่ตัวเลขธรรมดา แต่มันคือพิกัดตำแหน่งของห้องใต้ดินในบ้านหลังเก่าที่เขาเคยอาศัยอยู่กับครอบครัว... บ้านที่เคยเกิดเหตุโศกนาฏกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของอรุณก็สั่นรัว เขาหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากหมายเลขที่ไม่มีบันทึกชื่อว่า: *‘เปิดกล่องดนตรีในความทรงจำให้ดี แล้วความจริงที่เธอปิดบังไว้... จะเป็นเครื่องประหารชีวิตเธอเอง’* อรุณหันขวับไปหากวิน หวังจะคาดคั้นหาความจริง แต่พื้นที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า มีเพียงเสียงหัวเราะเบาๆ ที่แว่วมาจากมุมมืดของโถงนิทรรศการ ก่อนที่ไฟทั้งชั้นจะดับพรึบลงพร้อมกัน! ในความมืดสนิท อรุณสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกจนขนลุกชัน “ยินดีต้อนรับกลับสู่เกม... อรุณ” ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลง อรุณเห็นนาฬิกาทรายใบนั้นเรืองแสงเป็นสีแดงก่ำในความมืด และทรายเม็ดสุดท้าย... ก็ได้ไหลลงสู่เบื้องล่างจนหมดสิ้นพอดี ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในคดีที่ซับซ้อนนี้กับผมนะครับ... แฟ้มคดีลับ007