จุดสิ้นสุดของคนไร้ค่า

"พวกเราหมดประโยชน์ที่จะเสียเวลากับแกแล้ว, ริน" เสียงหัวเราะเยาะหยันของ ‘เดวิด’ หัวหน้ากิลด์โล่เหล็กดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอับชื้นชั้นที่ห้าสิบของดันเจี้ยนระดับ S แสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวของเหล่าสหายร่วมทีมที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมานานแรมปี ริน คุกเข่าหอบหายใจรดพื้นหินที่เปียกชื้น เลือดสีสดไหลรินจากบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอก แรงกดดันมหาศาลจากมอนสเตอร์ระดับบอสยังคงกดทับแผ่นหลัง แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับสายตาเย็นชาและไร้เยื่อใยจากคนที่เขาเคยเรียกว่า ‘เพื่อน’ "ทำไม..." เสียงของรินแหบพร่า ริมฝีปากแห้งผากขยับยากลำบาก "พวกเราสัญญา... ว่าจะไปให้ถึงชั้นบนสุดด้วยกันไม่ใช่เหรอ?" "สัญญาอะไรกันวะ? เลเวลศูนย์จุดศูนย์ศูนย์อย่างแก มันเป็นได้แค่ ‘เศษขยะ’ ที่คอยถ่วงแข้งถ่วงขาพวกเราต่างหาก!" เดวิดถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูแคลน พร้อมกับเตะเข้าที่ซี่โครงของรินจนร่างล้มคว่ำคะมำ "ระบบสวรรค์คัดเลือกคนที่มีค่า... และแก มันคือความผิดพลาดของระบบ ฮ่าๆๆ! จงอยู่ที่นี่เป็นอาหารให้บอส แล้วใช้ร่างเน่าๆ ไถ่บาปให้พวกฉันซะเถอะ!" สิ้นคำพูดนั้น ประตูศิลาเวทมนตร์ขนาดใหญ่ก็ถูกกระชากปิดลงด้วยระบบอัตโนมัติ เสียงกลไกเฟืองเหล็กบด ขยี้ดังสนั่นก้องกังวาน ปิดตายเส้นทางหนีรอดเดียวที่มี ความมืดมิดเข้าโอบล้อม ความหนาวเหน็บกัดกินขั้วหัวใจ รินนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเขาในนาทีนี้ แต่คือความไร้พลัง... ความไร้ซึ่งอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรม ความแค้นและความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนระเบิดออกในอก ดวงตาคมกริบจ้องมองความมืดด้วยความรู้สึกเดือดดาล *ติ๊ง! ตรวจพบเจตจำนงแห่งการต่อต้านขั้นสูงสุด...* เสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ดังขึ้นในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนคุ้นเคยจาก ‘ระบบสวรรค์’ ที่คอยจัดลำดับฮันเตอร์ทั่วไป แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกที่ลึกที่สุด *เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: ผู้ครอบครองจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติ* *กำลังดาวน์โหลด 'ระบบบั๊กจักรวาล' (Universal Bug System)...* *10%... 50%... 100% สมบูรณ์* รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะตึง ร่างกายที่ควรจะหมดแรงกลับมีความร้อนพลุ่งพล่านแล่นพล่านไปตามเส้นเลือด หน้าต่างโปร่งใสสีดำสนิทที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ ปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับข้อความที่สั่นคลอนรากฐานของกฎเกณฑ์ทั้งหมด [ ยินดีด้วย, โฮสต์ริน ท่านได้รับสิทธิ์พิเศษในการ "แฮก" กฎของจักรวาล ] [ สถานะปัจจุบัน: เลเวล 1 (โอเวอร์ไรด์ขีดจำกัดสูงสุด) ] [ สกิลติดตัว: 'เจตจำนงแห่งพระเจ้า' - ยกเลิกกฎทางกายภาพทั้งหมด, 'ขโมยบับัล' - คัดลอกและยกระดับสกิลของเป้าหมาย 1,000 เท่าทันทีที่สัมผัส ] รินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก บาดแผลฉกรรจ์สมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วดั่งปาฏิหาริย์ ดวงตาของเขาไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยประกายเพลิงแห่งการชำระแค้น ในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามกึกก้องของบอสดันเจี้ยนระดับ S ‘ราชันมังกรทมิฬ’ ก็ดังทะลุผนึกหินเข้ามา พร้อมกับกรงเล็บมหึมาที่พังทลายผนังเข้ามาหมายจะขยفةร่างของเขาให้แหลกเป็นจุล รินไม่หลบหนี เขาก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปรับกรงเล็บที่ทรงพลังที่สุดด้วยมือเปล่า! *เปรี้ยง—!* แรงปะทะมหาศาลสร้างคลื่นกระแทกจนผนังถ้ำสั่นสะเทือน แต่ร่างของรินกลับไร้รอยขีดข่วน ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนแสงสีแดงฉานของระบบบั๊กจักรวาล เขาแสบยิ้มเหี้ยมเกรียมขณะเอ่ยกระซิบเบาๆ กับอสูรกายตรงหน้า "แกอยากลองเป็นฝ่ายถูกขยี้ดูไหมล่ะ?" รินกำมือแน่น สกิล ‘ขโมยบัลลังก์’ ทำงาน ร่างมหึมาของราชันมังกรทมิฬสั่นสะท้อนด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ก่อนที่พลังทั้งหมดจะถูกดูดกลืนเข้ามาในร่างของชายหนุ่มผู้ถูกทอดทิ้ง... *** ณ ด้านนอกดันเจี้ยน เดวิดและสมาชิกกิลด์โล่เหล็กกำลังยืนสูบบุหรี่และหัวเราะร่าด้วยความโล่งใจ พวกเขาคิดว่ารินคงกลายเป็นศพไปเรียบร้อยแล้ว และเตรียมตัวที่จะรับเงินรางวัลมหาศาลจากการเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ ทว่า ทันใดนั้น... ท้องฟ้าเหนือดันเจี้ยนที่เคยแจ่มใสกลับมืดครึ้มลงในพริบตา สายฟ้าสีดำทมิฬฟาดผ่าลงมาตรงหน้าทางเข้า เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและน่าสะพรึงกลัวดังสะท้อนก้องออกมาจากอุโมงค์ที่ควรจะปิดตาย เดวิดหันไปมองด้วยใบหน้าถอดสี ร่างสูงโปรดปรานของชายหนุ่มในชุดเกราะที่อาบไปด้วยออร่าสีดำทมิฬก้าวเดินออกมาจากความมืด ใบหน้านั้นเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่ดวงตากลับคมกริบดั่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือดคอหอยของพวกมันทีละคน... "ไง... พวกเพื่อนรัก" รินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก พร้อมกับโยนหัวของราชันมังกรทมิฬลงแทบเท้าของเดวิด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปพร้อมกันนะครับ! — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่