ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ยังติดอยู่ปลายจมูกไม่ได้ทำให้รินรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ความเงียบสงบที่ปกคลุมห้องประชุมลับใต้ดินแห่งนี้ กลับขับเน้นเสียงลมหายใจของเหล่าข้าราชการระดับสูงแห่งกิลด์รัฐบาลให้ดังชัดเจนราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังนับถอยหลังสู่ความหายนะ “คุณรินครับ... ผมคิดว่าเรากำลังคุยกันด้วยเหตุผลที่ดีที่สุดแล้วนะ” อธิบดีกรมควบคุมฮันเตอร์นามว่า 'ภาคิน' เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสุขุมเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นเต็มขมับจนเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวของเขาประสานเข้าหากันบนโต๊ะประชุมหินอ่อนสีดำสนิท สายตาที่มองตรงมายังชายหนุ่มผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวสีเข้มเต็มไปด้วยความกดดันและอำนาจแฝง รอบกายของริน ไม่ได้มีกองกำลังติดอาวุธนับร้อยเหมือนอย่างที่พวกมันชอบทำ มีเพียงเซร่า... อดีตผู้ดูแลระบบสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ที่กำลังยืนไขว่ห้างพิงสะโพกเข้ากับมุมห้อง เธอกำลังใช้ปลายนิ้วปัดหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสเล่นอย่างไม่ยี่ห้อต่อบรรยากาศอันตึงเครียดรอบตัว ราวกับว่าการเผชิญหน้ากับอำนาจสูงสุดของประเทศเป็นเพียงเรื่องตลกยามบ่าย “เหตุผลเหรอครับ... ภาคิน” รินทวนคำ เสียงของเขาเรียบสนย วางตัวสบาย ๆ บนเก้าอี้หนังราคาแพงที่กิลด์รัฐบาลจัดเตรียมไว้ต้อนรับ “สำหรับพวกคุณ คำว่าเหตุผล คงหมายถึงการยอมก้มหัวให้ระบบสวรรค์ เพื่อแลกกับเศษกระดูกที่พวกมันโยนลงมาให้แทะสินะครับ” ครืน! เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว รองผู้อำนวยการกิลด์คนหนึ่งทนฟังต่อไปไม่ไหว ลุกขึ้นยืนชี้หน้าชายหนุ่มด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “ริน! อย่าให้มันมากนักนะ แกก็เป็นแค่ฮันเตอร์ไร้แต้มตกอับที่เกือบตายในดันเจี้ยนระดับ D! ทางเราเมตตาเสนอตำแหน่งหัวหน้าหน่วยพิเศษ มอบทรัพยากรระดับ S ให้แกอย่างไร้ขีดจำกัด แลกกับการที่แกแค่ยอมส่งมอบ 'รหัสผ่านนิรนาม' ที่แกใช้ล้างบางพวกเราเมื่อคืนนี้มาให้... แกมีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธข้อเสนอเปลี่ยนชีวิตแบบนี้!” ความโลภและความหวาดกลัว... ช่างเป็นส่วนผสมที่น่าสมเพชเสียจริง รินไม่ได้โกรธเคือง เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ภาคินถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองใบหน้าของทุกคนในห้องทีละคน “เปลี่ยนชีวิตเหรอครับ? หรือควรเรียกว่า... ส่งคอไปให้พวกมันเชือดบนเขียงดีล่ะ” รินแค่นหัวเราะในลำคอ “พวกคุณคิดจริง ๆ หรือว่า ระบบสวรรค์ที่พวกคุณกราบไหว้บูชานั้น เมตตาต่อมนุษย์จริง ๆ? หึ... ถ้ามันเมตตา ครอบครัวของผมคงไม่ต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน ตอนที่พวกคุณนั่งจิบไวน์อยู่ในห้องแอร์ และปล่อยให้พวกเราเป็นเหยื่อสังเวยเลเวลของพวกมัน!” บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที อุณหติราวกับลดฮวบลงจนติดลบ เซร่าที่ยืนเงียบมานานส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอปัดหน้าต่างโฮโลแกรมมาตรงกลางห้อง ภาพสามมิติของเอกสารลับสุดยอดปรากฏขึ้นกลางโต๊ะ มันคือบันทึกการจัดสรรทรัพยากรที่แท้จริงของกิลด์รัฐบาล... เอกสารที่พิสูจน์ว่า ฮันเตอร์หลายพันคนที่หายสาบสูญไป ไม่ได้ตายเพราะมอนสเตอร์ แต่ถูกใช้เป็นพลังงานดิบในการหล่อเลี้ยง 'แกนกลางระบบสวรรค์' ต่างหาก “โอ๊ะ... ขอโทษทีครับ มือมันลั่นไปหน่อย” เซร่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “พอดีฉันเผลอแฮกฐานข้อมูลลับของพวกคุณ แล้วกระจายมันออกไปยังสตรีมมิ่งฮันเตอร์ทั่วโลกเมื่อสามวินาทีที่แล้ว... ตอนนี้น่าจะมียอดวิวทะลุสิบล้านคนไปแล้วมั้งคะ?” พรึบ! ใบหน้าของภาคินและคณะผู้บริหารซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด พวกเขาหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ถูกเปิดทิ้งไว้ และพบว่าระบบทั้งหมดหลุดจากการควบคุม สัญลักษณ์ตรากิลด์รัฐบาลถูกแทนที่ด้วยรูปกากบาทสีแดงฉาน พร้อมข้อความประกาศิต: *“ถึงเวลาล้างบัญชีผู้สร้างปลอม”* “แก... แกทำบ้าอะไรลงไป!” ภาคินกรีดร้องเสียงหลง สภาพความสุขุมเมื่อครู่พังทลายไม่เป็นท่า เขาชี้มือสั่นเทาไปที่ริน “จับมัน! ฆ่ามันซะ! อย่าให้มันเดินออกไปจากที่นี่ได้เด็ดขาด!” สิ้นเสียงคำสั่ง เหล่าองครักษ์เงาและฮันเตอร์ระดับสูงที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านพุ่งทะยานออกมานับสิบชีวิต จิตสังหารอันรุนแรงแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ใบมีดอาบเวทมนตร์นับไม่ถ้วนพุ่งตรงมาหมายปลิดชีพชายหนุ่มในพริบตาเดียว ทว่า... รินแม้แต่จะขยับตัวก็ยังไม่ทำ เขานั่งไขว่ห้าง หลับตาลงช้า ๆ ราวกับโลกใบนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกต่อไป กริ๊ก... เสียงดีดนิ้วเบา ๆ ดังขึ้นจากปลายนิ้วของเซร่า วู้มมมมมมม—! คลื่นพลังงานสีทองอร่ามระเบิดออกรัศมีสิบเมตรจากร่างของริน แรงกดดันระดับเทพเจ้ากดทับลงมาบนร่างของเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงจนพวกมันทรุดฮับลงไปกองกับพื้นในคราวเดียว กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบด้วยความเจ็บปวด เลือดสด ๆ พุ่งทะลักออกจากปากของพวกมันโดยที่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ตัวเป้าหมายด้วยซ้ำ! “อ๊ากกกกกก! พลังบ้าอะไรกันนี่...!” ภาคินทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด เขาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม รินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาผู้อำนวยการกิลด์ทีละก้าว... เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย รินหยุดยืนค้ำหัวภาคิน ก้มลงมองอดีตผู้มีอำนาจสูงสุดด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี “ข้อเสนอของพวกคุณ... แย่เกินกว่าที่ผมจะเสียเวลาคิดด้วยซ้ำครับ” รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “และตอนนี้... ถึงเวลาที่ผมจะต้องไปทวงคืนทุกอย่างที่พวกคุณแย่งชิงไปจากผมแล้วล่ะครับ” ในวินาทีที่ภาคินอ้าปากจะร้องขอชีวิต ประตูเหล็กกล้าหนาตันนับตันด้านหลังห้องก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล! ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับร่างของบุคคลในเงาดำที่ก้าวเหยียบซากประตูเข้ามา... คนคนนั้นมาพร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นเคย และกลิ่นอายที่ทำให้เซร่าต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ —โปรดติดตามตอนต่อไป— ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" เสมอมาครับ!