ดันเจี้ยนต้องห้าม

กลิ่นคาวสนิมและละอองไอเย็นจัดจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามขนตา คือสิ่งแรกที่รินสัมผัสได้เมื่อรองเท้าบูทหนังสึกหรอกระแทกเข้ากับพื้นหินแกรนิตสีดำสนิท "ระวังตัวด้วยครับริน ค่าความดันบรรยากาศในเขตนี้ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานถึงแปดเท่า สัญญาณชีพจากภายนอกถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์... ที่นี่คือ 'เขตกักกันศูนย์' พื้นที่ที่สมาคมฮันเตอร์ประกาศให้เป็นสุสานไร้ป้ายชื่อ" เสียงกระซิบของเซร่าดังลอดผ่านเครื่องสื่อสารอดีตผู้ดูแลระบบ น้ำเสียงของเธอเจือความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด แสงไฟสีฟ้าจากหน้าต่างโฮโลแกรมในดวงตาของเธอสะท้อนกับผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยรอยขูดขีดลึกราวกับถูกกรงเล็บอสูรยักษ์ฉีกกระชาก รินไม่ตอบคำชายหนุ่มปรายตามองซากโครงกระดูกนับร้อยที่กองสุมอยู่เบื้องล่าง ชุดเกราะของฮันเตอร์ระดับสูงที่ขึ้นชื่อว่าไร้เทียมทานในอดีต บัดนี้หลงเหลือเพียงเศษเหล็กขึ้นสนิมและรอยแตกรานที่บ่งบอกถึงความตายอันน่าสยดสยอง พวกมันคือผู้กล้าที่เคยเย่อหยิ่งใน "ระบบสวรรค์" เหล่าคนที่เชื่อมั่นว่าเลเวลและสเตตัสที่พระเจ้าประทานให้จะปกป้องพวกเขาได้ จนกระทั่งความจริงอันโหดร้ายในดันเจี้ยนต้องห้ามแห่งนี้บดขยี้พวกเขาจนไม่เหลือชิ้นดี "ระบบสวรรค์คงภูมิใจมากสินะครับที่สร้างสนามประลองนี้ขึ้นมาเพื่อกลืนกินเหยื่อ" รินเอ่ยขึ้นเรียบๆ มือหนากระชับดาบเล่มเก่าในมือ รอยแผลเป็นที่ฝ่ามือเต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจร มันคือเครื่องเตือนใจถึงวันที่ครอบครัวของเขาถูกความไร้พลังบดขยี้อย่างไร้ความปรานี ครืนนน—! พื้นหินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ ความมืดมิดเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยวราวกับอากาศถูกฉีกออกเป็นริ้วๆ แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากความว่างเปล่าจนลมหายใจสะดุด นี่ไม่ใช่แรงกดดันจากมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือ "กฎเกณฑ์" ของดันเจี้ยนที่กำลังปฏิเสธการมีอยู่ของสิ่งแปลกปลอม "ริน! เบื้องหน้ากำลังตรวจพบพลังงานระดับเอส-พลัสพุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด มันไม่ใช่บอสประจำดันเจี้ยน... แต่มันคือระบบป้องกันอัตโนมัติยุคโบราณ!" เซร่าร้องเตือน ร่างโปร่งแสงของเธอเริ่มกะพริบไหวเนื่องจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่รุนแรงเกินพิกัด เงาสودทะมึนขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่สูงใหญ่กว่าแปดเมตร สวมเกราะเหล็กสีดำสนิทที่ปกคลุมด้วยอักษรเวทมนตร์สีแดงฉาน ดวงตาสองข้างไร้ซึ่งจิตวิญญาณ มีเพียงเปลวเพลิงสีครามที่ลุกโชนด้วยความกระหายเลือด "ฮันเตอร์ไร้แต้ม... เจ้าผู้ฝ่าฝืนกฎแห่งสวรรค์ จงรับทัณฑ์แห่งการลบตัวตน" เสียงก้องกังวานดังก้องขึ้นในหัวของริน ราวกับเสียงคำรามจากเบื้องบนที่พยายามกดขี่ให้เขาก้มกราบ แรงโน้มถ่วงรอบตัวเพิ่มขึ้นนับร้อยเท่า ร่างของรินทรุดฮวบลงไปครึ่งเข่า พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของชายหนุ่ม แต่ดวงตาคมกริบกลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเย็นชาที่ลึกล้ำยิ่งกว่าความมืดรอบกาย "กฎแห่งสวรรค์งั้นเหรอครับ..." รินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาจ้องมองเงายักษ์เบื้องหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว "สำหรับผมแล้ว ระบบที่สร้างขึ้นมาเพื่อเหยียบย่ำชีวิตคนอื่น ก็เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งที่รอเวลาถูกกวาดล้างเท่านั้น!" สิ้นเสียงคำประกาศ รินไม่รอให้ระบบป้องกันโบราณโจมตีซ้ำ นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มควบคุมฉุกเฉินของนาฬิกาข้อมือ—อุปกรณ์ที่เซร่าแอบดัดแปลงมาจากโค้ดต้องห้ามของเบื้องบน *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรำไปกับความบ้าคลั่ง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดตัวขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงระบบสังเคราะห์ที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา: [คำเตือน: ตรวจพบการปลดล็อกสิทธิ์ผู้ดูแลระบบสูงสุดโดยไม่ได้รับอนุญาต] [กำลังรีเซ็ตข้อจำกัดทางกายภาพ...] [ปลดล็อกขีดจำกัดพลังงาน: 1,000,000%] แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานจากร่างของรินทะลุเพดานถ้ำขึ้นไปบนท้องฟ้า ราวกับเสาเพลิงแห่งการพิพากษาที่พร้อมจะเผา1ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า เงายักษ์ระดับเอส-พลัสที่เคยน่าเกรงขาม ชะงักงันไปในทันที เปลวเพลิงสีครามในดวงตากะพริบถี่ด้วยความตื่นตระหนก ราวกับมันกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย รินก้าวเท้าเดินผ่านแรงโน้มถ่วงที่เคยบดขยี้เขาเมื่อครู่ได้อย่างง่ายดาย ราวกับเดินอยู่บนสนามหญ้าในยามเช้า ดาบในมือถูกอาบด้วยแสงสีทองอร่ามที่ทรงพลังจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยว "ในเมื่อพวกแกชอบเกมนี้นัก... งั้นผมจะเปิดฉากตาต่อไปให้เองครับ" รินยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเหนือชั้นและอำนาจที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกกฎเกณฑ์ให้พังทลายลงในพริบตาเดียว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ