หอพักราคาถูกกับเสียงเคาะประตูตอนตีสาม

"ถ้ามึงยังไม่หยุดเคาะ กูจะเอารองเท้าแตะฟาดหน้าผีให้วิญญาณแตกกระเจิงจริงๆ ด้วย!" ผมตะโกนออกไปในความมืด เสียงของตัวเองสั่นพร่าอย่างน่าสมเพช มือที่กำลูกบิดประตูห้อง 404 ไว้แน่นชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ หัวใจในอกเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่รัวไม่เป็นจังหวะ นี่มันวันแรกที่ผมย้ายเข้ามานะ ให้ตายเถอะ... หอพักราคาถูกที่รุ่นพี่แนะนำมาบอกว่า 'เงียบสงบ เหมาะกับการอ่านหนังสือ' แต่ไอ้เสียงเคาะประตูที่ดังรัวเป็นจังหวะเพลงร็อกตอนตีสามนี่มันหมายความว่ายังไง! *ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ก๊อก* จังหวะการเคาะเนิบนาบ กวนประสาท ชวนให้คนฟังอยากจะกระชากประตูออกไปดูให้รู้เรื่อง แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวผมมันกรีดร้องบอกว่า 'อย่าเปิด' ผมสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่หลุดกระเจิงไปหมดแล้ว ความมืดในห้องดูจะหนาแน่นและกดทับจนแทบหายใจไม่ออก ผมเปิดไฟหัวเตียง ทันใดนั้น แสงสีส้มสลัวก็ทำให้ผมต้องเบิกตากว้าง หน้าจอมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสั่นครืดคราด... มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา [Roommate (0404): ปอดแหกจังวะ ห้องกูไม่ได้ล็อค] ผมขยี้ตาตัวเองแรงๆ อีกครั้ง ข้อความนั้นไม่ได้มาจากแอปฯ หาคู่ แต่มันมาจากไลน์กลุ่มหอพักที่ผมเพิ่งกดเข้าเมื่อหัวค่ำ แต่เดี๋ยวนะ... ห้องนี้เป็นห้องเช่าเดี่ยวไม่ใช่หรือไง? ผมขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความฉุนเฉียวปนหวาดกลัว 'ใครครับ? อย่ามาเล่นตลก ผมไม่ขำ' [Roommate (0404): ตลกที่ไหน? ก็กูนั่งดูมึงยืนด่าประตูมาสิบนาทีแล้วเนี่ย] ความเย็นเยียบแล่นวาบผ่านกระดูกสันหลัง ผมค่อยๆ หันขวับไปมองที่มุมห้อง... ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงเก้าอี้พลาสติกสีขาวตัวเดิมที่วางอยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ แต่ทว่า... บนหน้าจอโทรศัพท์ของผมสติกเกอร์รูปแมวหน้าตากวนประสาทก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง [Roommate (0404): (สติกเกอร์แมวถือป้าย: 'อ่อนหัด')] ผมแทบจะโยนมือถือทิ้ง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ผมตัดสินใจคว้าไม้กวาดที่อยู่ข้างฝาขึ้นมาเป็นอาวุธ ก้าวขาที่สั่นเทาเดินเข้าไปที่กลางห้อง พลางตะโกนด้วยเสียงที่พยายามทำให้ดูแข็งกร้าวที่สุด "ออกมานะเว้ย! ผมรู้จักคนเยอะนะเว้ย รุ่นพี่ผมเป็นนักมวยเก่า!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าและยียวนจนน่าหมั่นไส้จะดังขึ้นข้างหูผม... ไม่ใช่ข้างนอกห้อง แต่มันดังอยู่ 'ข้างหลัง' ผมนี่เอง "นักมวยเก่าแล้วไงครับ? จะชกผีเหรอ... หรือจะชกอากาศ?" ลมหายใจเย็นเฉียบพ่นรดต้นคอ ผมขนลุกซู่ไปทั้งตัวจนต้องสะดุ้งสุดแรงเกิดแล้วหันกลับไป แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ผมต้องหยุดชะงัก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวซีดเผือดจนเกือบจะเป็นสีขาวนวลภายใต้เสื้อยืดสีดำเรียบง่าย ใบหน้าของเขาหล่อเหลาบาดใจสไตล์เดือนมหาลัยที่เคยเห็นในนิตยสารรุ่นพี่ แต่ดวงตาคมคู่นั้นกลับไร้ประกายชีวิต... มันว่างเปล่า ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและซุกซน "คิน..." ผมหลุดปากเรียกชื่อที่จู่ๆ ก็แวบเข้ามาในหัวโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตานั้นดูแปลกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาท "จำได้ด้วยเหรอครับ? ก็นึกว่าคนยุคนี้จะขี้ลืมเสียอีก... แต่โทษทีนะ ปืน ปืนน้อย... คืนนี้ห้อง 404 ไม่อนุญาตให้ใครมานอนทับที่คนอื่นแบบฟรีๆ หรอกนะ" เขาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มาตรงหน้าผม บนหน้าจอไม่ใช่แชตธรรมดา แต่มันคือภาพถ่ายของเขา... ภาพถ่ายติดบัตรนักศึกษาที่ระบุปีที่เขา 'จากไป' เมื่อสองปีก่อนด้วยอุบัติเหตุที่ไม่มีใครหาคำตอบได้ "มึง... มึงตายไปแล้ว" ผมพึมพำ มือไม้สั่นเทาจนไม้กวาดร่วงลงพื้น "เออ" เขาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านร่างผมไปนั่งไขว่ห้างบนเตียงของผมอย่างสบายใจเฉิบ "ตายแล้วไง? ก็ยังดีกว่าคนที่ยังมีลมหายใจแต่ใจเสาะแบบมึงนะ... หยิบมือถือขึ้นมาสิ" "ทำไม?" "เพราะถ้ามึงไม่ตอบแชตตอนนี้... คืนนี้กูจะไปยืนจ้องหน้ามึงจนถึงเช้าเลย ไม่เชื่อก็ลองดู" เขากดส่งสติกเกอร์รูปตัวการ์ตูนกวนประสาทมาอีกชุดใหญ่ เสียงแจ้งเตือนดัง 'ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊ง' ถี่รัวจนผมสติแทบแตก นี่มันชีวิตนักศึกษาปี 2 ของผมจริงหรือ? ผมทำได้เพียงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นมองคน (เอ้ย ผี) ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งโกรธ ทั้งกลัว แต่ลึกๆ ในใจที่โง่เง่าของผม... กลับสัมผัสได้ถึง 'อะไรบางอย่าง' ที่ไม่เหมือนกับความสยองขวัญทั่วไป ขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากเถียง หน้าจอโทรศัพท์ในมือก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความแจ้งเตือนจาก 'คิน' ที่ส่งมาในแชตส่วนตัวซึ่งผมไม่ได้เป็นคนกดเปิด [Roommate (0404): ลืมบอกไป... ที่กูยังไม่ไปไหน ก็เพราะห้องนี้มีสิ่งที่กูยังหวงอยู่] [Roommate (0404): และตอนนี้ดูเหมือนของชิ้นนั้น... จะกำลังสั่นสู้กูอยู่ด้วยสิ] ผมชะงัก มือที่ถือโทรศัพท์ค้างไว้กลางอากาศเมื่อจู่ๆ ไฟในห้องก็ดับพรึ่บลงสนิท เหลือเพียงแสงจากหน้าจอที่ส่องกระทบใบหน้าของคินที่โน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน... กลิ่นหอมจางๆ เหมือนดอกมะลิเก่าๆ ลอยเข้าจมูก พร้อมกับกระซิบที่ชวนให้ใจเต้นแรงจนเกือบหยุดหายใจ "หันไปดูที่หน้าต่างสิปืน... ดูให้ดีว่าใครยืนมองมึงอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่ก้าวแรกที่มึงเปิดประตูเข้ามา" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านผลงานของศาลาริมน้ำโบราณนะครับ