คำถามที่ไม่มีคำตอบ

แก้วกาแฟในมือรินรดาเกือบจะร้าวคามืออยู่แล้ว หากเผลออกแรงบีบมากกว่านี้อีกเพียงนิดเดียว เสียงกุ๊กกิ๊กของช้อนชาที่กระทบกับผนังเซรามิกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในสตูดิโอถ่ายภาพ ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองสีครีมยืนนิ่งเป็นรูปปั้น เธอกำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่มองผู้ชายตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำฝั่งตรงข้าม ทั้งที่รัศมีตัวตนของเขาแผ่ซ่านเข้ามาก่อกวนประสาทสัมผัสทุกตารางนิ้ว "ถ้าจะมองให้ทะลุถ้วยกาแฟขนาดนั้น ซื้อหุ้นบริษัทกาแฟไว้ด้วยเลยไหมล่ะริน" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในเสื้อฮู้ดสีเทาเข้มขายาวขยับตัวเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นวับหนึ่งช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรินรดาอยากจะปาแก้วกาแฟทิ้งใส่หน้าหล่อๆ นั่นเสียให้รู้แล้วรู้รอด "ใครมองคุณ คีย์ อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะ ฉันแค่กำลังคิดว่างานเซ็ตหน้าทำไมมันถึงได้ออกมารabel ดิบและห่วยแตกขนาดนี้ ต่างหาก" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงหน้าคมคายที่เงยขึ้นสบตาเธอพอดิบพอดี ดวงตาคมกริบของชาร์ปช่างภาพหนุ่มพราวระยับด้วยประกายความขบขัน ระคนกับความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมาตรงๆ "ห่วย? แต่เห็นนิตยสารเล่มล่าสุดที่ฉันถ่ายให้ยอดพิมพ์หมดเกลี้ยงแผงภายในสามวันนี่นะ บรรณาธิการปากจัดอย่างคุณนี่ปากไม่ตรงกับใจเอาเสียเลย" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างจงใจ "หรือว่า... ที่หาเรื่องเถียงฉันอยู่ตอนนี้ เป็นเพราะกำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่กันแน่" กลัวเหรอ? บ้าอำนาจ! รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์สตูดิโอ แต่คีย์กลับไวกว่า เขายกแขนขึ้นกั้นขนาบข้างกายเธอไว้ ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมผู้ชายพรีเมียมลอยเข้ามารบกวนลมหายใจจนเธอต้องเม้มริมฝีปากแน่น "ถอยไปเลยนะคีย์ คุณกำลังล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉัน" "เส้นเหรอ?" คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายวับไป กลายเป็นความจริงจังที่ร้อนแรงจนรินรดาต้องหลบตา "เราเลยคำว่าเส้นนั้นมาไกลมากแล้วริน ตั้งแต่คืนนั้น... คุณก็รู้ดีแก่ใจ" หัวใจของรินรดาเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เหตุการณ์ในคืนก่อนหน้าผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองของเธอกรีดร้องเตือนภัย แต่มือกลับสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกปนความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดนิ่ง เธอกำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะผลักไสความรู้สึกประหลาดนี้ออกไป แต่ยิ่งผลัก เขากลับยิ่งรุกรานเข้ามาใกล้ชิดกว่าเดิม "คืนนั้นมันก็แค่ความผิดพลาด!" เธอโพล่งออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกติ เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง "คุณมันก็แค่ผู้ชายเจ้าชู้ที่ชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่น ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมไร้สาระแบบนี้กับคุณหรอกนะ!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมกริบพอที่จะทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคีย์เลือนหายไป แววตาของช่างภาพหนุ่มไหววูบชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้นและดุดันขึ้นมาแทนที่ "ความผิดพลาดงั้นเหรอ... งั้นเหรอรินรดา!" คีย์กัดกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น ไม่ยอมให้เธอขยับหนีไปไหนได้ "ปากเก่งนักนะ ถ้ามันเป็นแค่ความผิดพลาด ทำไมตอนที่ฉันจูบคุณ... คุณถึงไม่ผลักไสฉันตั้งแต่แรก!" คำถามนั้นพุ่งตรงเข้ามาปะทะกลางใจ ชะงักงันทุกคำพูดของรินรดาให้ติดอยู่ลำคอ เธออ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ด้วยความโกรธปนความอับ and อายที่ถูกจับจุดได้ "ปล่อยฉันนะ!" เธอออกแรงสะบัดข้อมือแต่ไม่เป็นผล คีย์ยิ่งกระชับมือแน่นขึ้น ร่างทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า "ไม่ปล่อย จนกว่าคุณจะตอบคำถามฉันให้ตรงๆ..." คีย์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าสั่นพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ "ว่าที่คุณทำเป็นหาเรื่องชวนทะเลาะอยู่ทุกวันแบบนี้... เป็นเพราะคุณกำลังหวั่นไหวจนควบคุมตัวเองไม่ได้... เหมือนกับฉัน ใช่ไหม" ห้องสตูดิโอเงียบสนิทลงในพริบตา มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ รินรดานิ่งค้าง เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำพูดนั้นด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนเช่นเคย ทว่า... *กริ๊ก... แอ๊ด—* เสียงเปิดประตูกระจกด้านหน้าสตูดิโอดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงคุ้นเคยของสัปดาห์นี้ที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "พี่รินครับ เอกสารด่วนจากกองบก.เรื่องเซ็ตภาพแฟชั่นเซ็ตใหม่มาถึงแล... เฮ้ย! ผมขอโทษ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ รักที่สุดค่ะ!