เงาแค้นเริ่มเคลื่อนไหว

“ถ้าคิดจะหักหลังฉัน พรีม... เธอต้องแน่ใจก่อนว่าชีวิตของเธอจะมีค่าพอให้ฉันเก็บไว้ทรมานเล่นไปตลอดชีวิต” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่พุ่งสูงจนน่าอึดอัด ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการผ่านโลกมาโชกโชนบีบเค้นเข้าที่คางมนของหญิงสาวเบาๆ ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้พรีมไม่อาจขยับกายหนี พรีมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อ แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหึงหวงที่บิดเบี้ยวและแรงปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล “พรีมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น... คุณคีย์ต่างหากที่กำลังระแวงไปเอง” เธอโต้กลับ แม้เสียงจะสั่นพร่าแต่ก็แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นที่คีย์แสนจะเกลียดชังและหลงใหลในคราวเดียวกัน “ระแวง? งั้นช่วยอธิบายหน่อยสิว่าทำไมไอ้เศษขยะอย่าง ‘กรณ์’ ถึงส่งข้อความถึงเธอทุกวัน ทั้งที่ฉันสั่งให้เธอเปลี่ยนเบอร์ทิ้งไปแล้ว!” คีย์กดเสียงต่ำ มืออีกข้างคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาบนโต๊ะทำงาน หน้าจอที่ยังสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความที่ส่งตรงมาจากเบอร์แปลกหน้า—*‘ผมรู้ว่าคุณอึดอัด พรีม... วันที่เขาพังพินาศ ผมจะพาคุณออกมาเอง’* บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในทันที คีย์ไม่ได้ตวาดเหมือนทุกครั้ง ความนิ่งเงียบของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าพายุที่กำลังก่อตัว พรีมรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือซึ่งถูกดึงเข้าหาตัวเขาอย่างแรง ร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ซ่านผ่านเสื้อเชิ้ตราคาแพงจนเธอรู้สึกเหมือนถูกเผา “เขากำลังเล่นเกมกับฉัน... และเธอกำลังเป็นหมากตัวสำคัญที่เขาเลือก” คีย์กระซิบชิดใบหู ปลายจมูกโด่งสันกดลงที่ซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวที่เขาคลั่งไคล้ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาระบายอยู่บนผิวเนื้อจนพรีมขนลุกซู่ “ถ้าฉันรู้ว่าเธอแอบติดต่อมันแม้แต่คำเดียว พรีม... ฉันจะขังเธอไว้ในกรงที่ไม่มีวันเห็นแสงเดือนแสงตะวัน เธอจะไม่ได้เห็นโลกภายนอกอีกนอกจากใบหน้าของฉัน” พรีมเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกระแวงสลับกับความเสียวซ่านเมื่อนิ้วเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มเริ่มลูบไล้ผ่านเรียวขาเนียนสวยใต้กระโปรงทำงานตัวสั้นของเธอ เขาจงใจใช้ความสัมพันธ์ทางกายเป็นเครื่องพันธนาการไม่ให้เธอคิดหนี หรือแม้แต่คิดจะเหลียวแลชายอื่น “ปล่อย... คุณมันก็แค่คนเผด็จการ” “ใช่... ฉันมันเผด็จการ และฉันก็เป็นเจ้าของเธอเพียงผู้เดียว” คีย์ไม่รอช้า เขาพลิกร่างบางให้พาดไปกับขอบโต๊ะทำงาน แฟ้มเอกสารสำคัญกระจัดกระจายลงพื้นโดยไม่มีใครสนใจ ความเร่าร้อนเริ่มปะทุขึ้นแทนที่ความตึงเครียด มือหนาสอดแทรกเข้าไประหว่างรอยแยกของอาภรณ์ สัมผัสที่หนักแน่นและดิบเถื่อนทำให้พรีมต้องเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจ ความอดทนที่เธอพยายามรักษาไว้เริ่มละลายหายไปกับรสสัมผัสที่จาบจ้วงและเอาแต่ใจของเขา เขามอบความสุขสมที่รุนแรงและป่าเถื่อน บีบคั้นให้เธอต้องยอมจำนนต่ออารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น ทุกสัมผัสคือการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนที่สุด คีย์ไม่ได้ทำเพียงเพื่อความใคร่ แต่เขาทำเพื่อเตือนให้เธอรู้ว่า ไม่ว่ากรณ์จะขู่หรือส่งข้อความล่อลวงมาอย่างไร ร่างกายนี้... จิตวิญญาณนี้... คือของเขาที่เขาสามารถทำลายหรือถนอมมันไว้ได้เพียงผู้เดียว ทว่าในขณะที่ความเร่าร้อนถึงจุดพีก กรณ์ที่ซุ่มรออยู่ในเงามืดก็เริ่มขยับตัว ธุรกิจขนส่งของคีย์ที่ถูกส่งไปยังท่าเรือสำคัญกลับถูกศุลกากรเข้าตรวจสอบอย่างกะทันหัน พร้อมกับหลักฐานเท็จที่ถูกโยนใส่หน้าลูกน้องคนสนิทของคีย์ ส่งผลให้สถานการณ์ภายในคาสิโนเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ... เมื่อคีย์ผละออกห่างและจัดเสื้อผ้าให้หญิงสาวด้วยความใจเย็น ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาก็ได้รับสายด่วนจากมือขวา “ครับ... นายครับ... ตอนนี้ที่ท่าเรือมีปัญหาใหญ่ หลักฐานในตู้คอนเทนเนอร์... มันไม่ใช่สินค้าของเรา แต่มันเป็นของที่ถูกยัดมาเพื่อกวาดล้างเราครับ!” คีย์หรี่ตาลง แววตาดุจพยัคฆ์ฉายแววสังหาร เขาหันกลับมามองพรีมที่ยังคงสั่นสะท้านอยู่บนโต๊ะทำงาน ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพรีมก็ดังขึ้น... แต่มันไม่ใช่ข้อความจากกรณ์ มันคือรูปถ่ายที่ถูกส่งเข้ามาจากเบอร์ปริศนา—รูปถ่ายที่พรีมและคีย์กำลังกอดก่ายกันอย่างเร่าร้อนภายในห้องทำงานห้องนี้ ในมุมที่ไม่มีใครควรจะเห็น ‘สนุกให้พอเถอะพรีม... เพราะสิ่งที่คีย์กำลังจะเจอกับความพินาศทางธุรกิจนั้น เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่เขาจะต้องเสียเธอไปให้ฉัน’ พรีมเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนั้น ลมหายใจของเธอหยุดชะงักลงทันที เมื่อคีย์ก้าวเข้ามาใกล้และคว้าโทรศัพท์ไปจากมือเธอ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า “ดูเหมือนจะมีหนอนบ่อนไส้... และหนอนตัวนั้น ก็กำลังมองดูเราอยู่จากที่ไหนสักแห่งในตึกนี้” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนวริศร์วิสกี้มาโดยตลอดนะครับ