สายตาคุกคาม

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพีระดับเอ็กซ์คลูซีฟ ดูจะไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับอุณหภูมิความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้การควบคุม รอยยิ้มบนใบหน้าของคราณฑ์สินชะงักค้างไปชั่วพริบตา เมื่อนัยน์ตาดาร์กโรมานซ์กวาดไปเห็นว่าแขกผู้มาใหม่คนนั้นคือใคร ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเยิตรสนิมดีไซน์เนอร์อิตาลี ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไว้ด้วยความท้าทาย 'กรณ์' ศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจ และอดีตคู่หมั้นของพิมพ์มาดาปรากฏตัวขึ้น ณ ใจกลางอาณาจักรสีเทาแห่งนี้อย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม สายตาคมกริบของอีกฝ่ายไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่เจ้าบ้านหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล แต่กลับพุ่งตรงไปยังร่างระหงของพิมพ์มาดาที่นั่งตัวเกร็งอยู่เคียงข้างคราณฑ์สินทันที "ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้เจอคุณพรีมในสถานที่ออบเซิร์ฟเวอร์แบบนี้... ดูสวยสะดุดตาขึ้นเป็นกองเลยนี่ครับ ผิดกับตอนที่เราเคย... คุ้นเคยกัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยันเอ่ยขึ้น ทอดสะพานความทรงจำอันน่าอึดอัดใจเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่คราณฑ์สินเป็นผู้ครอบครอง พรีมเม้มริมฝีปากแน่นโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกหนาวสะท้านแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังเมื่อยามสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น อดีตที่เธออยากจะลบเลือนถูกขุดคุ้ยขึ้นมาต่อหน้าผู้ชายที่อันตรายที่สุดในเมืองนี้ ครืน... เสียงขยับเก้าอี้ดังขึ้นอย่างรวดเร็วจadกระชากความสนใจ คราณฑ์สินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บรรยากาศรอบตัวมาเฟียหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมืดทึบและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาดาร์กโรมานซ์หรี่แคบลง รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างหนาจนแทบทำให้บรรยากาศรอบข้างหยุดนิ่ง "เขตอภัยทานของฉัน ดูท่าจะต้อนรับสุนัขจรจัดที่จำทางกลับบ้านไม่ได้สินะ กรณ์" คราณฑ์สินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเรียบสนทนาแต่ทว่าทรงพลังและกดดันจนผู้ติดตามด้านหลังของกรณ์ต้องขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่สะดุ้งสะเทือนต่อคำดูถูกเหยียดหยาม กลับกัน สายตาพรานล่าเหยื่อของเขากลับกวาดมองไปที่เรียวขาเนียนภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปของพรีมอย่างจงใจคุกคาม "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมนะคราณฑ์สิน... แต่ของสวยๆ งามๆ แบบนี้ ถ้าดูแลได้ไม่ดีพอ ก็ไม่แปลกที่จะมีคนอยากเข้ามาช่วยดูแลแทน ไม่ใช่หรือครับพรีม" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง ความหึงหวงอันดิบเถื่อนและบ้าคลั่งพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในอกของคราณฑ์สิน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้สถานการณ์ยืดเยื้อ มือหนาเอื้อมไปคว้าต้นแขนของพิมพ์มาดาอย่างแรงจนหญิงสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นมาซบเข้ากับแผงอกกว้างของตนเองทันที แรงบีบที่ต้นแขนไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นสร้างรอยช้ำ แต่มันหนักหน่วงและแสดงถึงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนจนแทบไร้ช่องว่าง "ถอนสายตาโสโครกนั่นออกไปจากผู้หญิงของฉัน... ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องควักมันออกมา" คราณฑ์สินคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกจุดชนวนจนลุกโชน มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ราวกับจะประกาศให้ไอ้สารเลวตรงหน้าได้รู้ว่า ร่างกายนี้ ลมหายใจนี้ และทุกตารางนิ้วของพิมพ์มาดา เป็นสิทธิ์ขาดของเขาแต่เพียงผู้เดียว พรีมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างผู้ชายสองคนนี้รุนแรงเสียจนเธอแทบยืนไม่อยู่ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายจากตัวคราณฑ์สินโอบล้อมเธอไว้หมดสิ้น ความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความกระหายใคร่ครอบครองที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันรุนแรงและร้อนระอุเสียจนเธอรับรู้ได้ถึงแผ่นอกที่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง กรณ์หุบยิ้มลงเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาอันดุดันนั้น แต่แววตาเจ้าเล่ห์กลับพึงพอใจที่ได้เห็นราชสีห์หนุ่มหลุดจากการควบคุม "ดุเสียจริงนะ... ระวังเถอะ ของรักของหวงที่ได้มาโดยไม่เต็มใจ สักวันมันอาจจะวิ่งหนีหายไปในวันที่คุณเผลอก็ได้" "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง..." คราณฑ์สินยิ้มเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาดาร์กโรมานซ์สะท้อนความกระหายดิบเถื่อนที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่กล้ามนุย์สมบัติของเขา "ต่อให้เธออยากจะหนี... ฉันก็จะหักขาคู่นั้นแล้วขังเธอไว้บนเตียง ไม่ให้มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวันไปตลอดชีวิตจำไว้!" คำประกาศิตที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความหมกมุ่นทำให้พรีมสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง ความหวาดกลัวระคนวาบหวามวิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดเมื่อได้ยินคำพูดอันเอาแต่ใจและป่าเถื่อนนั้น มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือความจริงที่คราณฑ์สินพร้อมจะทำมันจริงๆ หากเธอคิดจะทรยศเขา "ออกไปจากห้องของฉัน!" คราณฑ์สินคำรามลั่น ไล่แขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเหี้ยมเกรียม กรณ์ไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ยี่หรา ก่อนจะส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้พรีมเป็นครั้งสุดท้ายแล้วยอมหมุนตัวเดินจากไป พร้อมกับเสียงปิดประตูกระแทกตามหลังอย่างรุนแรง ปัง! ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิท บรรยากาศภายในห้องก็ยิ่งอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม คราณฑ์สินยังคงกักขังร่างของพรีมไว้ในอ้อมแขน แผ่นอกกว้างยังคงกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับ นัยน์ตาดาร์กโรมานซ์ก้มลงมองหญิงสาวที่ตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอด "กลัวมันหรือไง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้ว พรีมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม้มปากแน่นด้วยความถือดีแม้ภายในใจจะหวาดหวั่น "คุณมัน... คนป่าเถื่อน..." "ใช่... ฉันมันป่าเถื่อน" คราณฑ์สินแค่นหัวเราะ มือหนาเลื่อนขึ้นมาตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสจากเขา "และเธอกำลังทำให้ความอดทนของฉันหมดลง พรีม... กล้าดียังไงไปยืนให้ไอ้สารเลวMนมองด้วยสายตาแบบนั้น!" "ฉันไม่ได้..." คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี แรงจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์ ความหึงหวง และความต้องการครอบครองที่ลุกโชนขึ้นมาราวกับไฟป่า คราณฑ์สินขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ บังคับให้เธอยอมจำนนและเปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย พรีมครางประท้วงในลำคอ มือเล็กพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อระบายความอึดอัด แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานมหาอำนาจของมาเฟียหนุ่มได้ ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ความแตกต่างระหว่างความร้อนรุ่มของร่างกายเขาและความเย็นของผนัง ยิ่งทำให้สติของเธอพร่าเลือน สัมผัสหยาบโลนแต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์เร่าร้อนลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าอย่างจงใจ คราณฑ์สินถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกยกอบโกยออกซิเจนเข้าปอด ทว่าหน้าผากของเขากลับแนบชิดติดกับหน้าผากของเธอ นัยน์ตาดาร์กโรมานซ์เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ยากจะดับลง "คืนนี้... เธอต้องชดใช้ความผิดที่ทำให้ฉันหึงจนแทบคลั่ง..." คราณฑ์สินกระซิบชิดใบหู พ่นลมหายใจร้อนผ่าวที่ทำให้ขนกายของพรีมลุกชันไปหมด ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะไล่จูบซับลงมาที่ซอกคอขาวเนียนอย่างรุนแรงและแสดงความเป็นเจ้าของ พร้อมกับที่มือหนาจัดการรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างกำลังจะปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างของเธอออกอย่างไร้ความปราณี... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ