กลิ่นอายที่คุ้นเคย

ความเงียบงันภายในห้องรับแขกขนาดกว้างขวางของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ยามนี้ดูราวกับถูกดูดกลืนอากาศออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำราวกับกลองเพลในอกของธวิน ร่างสูงใหญ่ที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นคงในทุกย่างก้าว ยามนี้กลับเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองโลกด้วยความเหยียดหยันและทะเยอทะยาน เบิกกว้างขึ้นจนเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำในตาขาว ภาพเบื้องหน้าของเขาไม่ใช่ภาพลวงตา... เด็กหญิงตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบเศษ ในชุดนอนลายการ์ตูนสีพาสเทล ดวงตากลมโตเป็นประกายใสกระจ่าง จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะมุมปากที่มักจะยกยิ้มขึ้นข้างหนึ่งยามที่เจ้าตัวกำลังสงสัย—มันคือสำเนาถูกต้องของเขา... ของธวิน ผู้ชายคนที่เคยผลไสไล่ส่งปาริศาให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน "คุณแม่คะ... ใครมาเหรอคะ ทำไมบ้านเราดึกดื่นถึงมีแขกแปลกหน้าล่ะคะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยเอ่ยถามขึ้น ทำลายความเยือกแข็งที่เกาะกุมบรรยากาศให้แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แต่คำว่า 'แขกแปลกหน้า' จากปากของเด็กหญิงตัวเล็กๆ กลับทำหน้าที่คล้ายกับมีดเล่มโตที่กรีดลึกลงกลางใจของนักบริหารผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาจนเจ็บแปลบ ธวินรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดติดอยู่ที่ลำคอ เขากลืนน้ำลายลงคอได้อย่างยากลำบาก ร่างกายมันชาดิกตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจรดยอดศีรษะ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องธุรกิจและตัวเลขได้อย่างเฉียบคม ยามนี้กลับว่างเปล่า ขาวโพลน และตื่นตระหนกจนเกินกว่าจะหาคำพูดใดๆ มาเอ่ยอ้างได้ทันที ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาๆ แต่หนักแน่นและเปี่ยมด้วยความเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน ปาริศาก้าวออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง เธอยังคงสวมชุดผ้าไหมสีเทาเรียบหรูเรือนร่างอรชรสะท้อนความมั่นใจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากหยาดน้ำตาในอดีต แววตาของอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและไร้ค่า ยามนี้กลับว่างเปล่า เยชาชา และทรงพลังราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือ ปาริศาก้มลงลูบศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่เธอมอบให้ลูกสาวช่างงดงามและอบอุ่น แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี รอยยิ้มนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นที่สามารถแช่แข็งวิญญาณคนให้แตกสลายได้ทันที "เขาก็แค่... คนหลงทางค่ะลูก" ปาริศาเอ่ยตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีนิลคู่สวยจับจ้องร่างสูงที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่ปิดบังความสมเพชเวทนาที่ซ่อนอยู่ภายใน "ดึกมากแล้วนะคะลูก ไปนอนต่อนะคะ เดี๋ยวคุณแม่ตามไป" เด็กหญิงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหันมามองธวินด้วยความฉงนอีกครั้งหนึ่ง แล้วจึงเดินกลับเข้าห้องนอนไปอย่างเรียบร้อย ทิ้งให้ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโอบล้อมคนทั้งสองไว้ตามเดิม เมื่อประตูกลอนห้องนอนปิดสนิทลง ปาริศาจึงค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้ธวินทีละก้าว... ทีละก้าว ส้นรองเท้าแตะเนื้อนุ่มกระทบพื้นห้องเกิดเสียงเบาหวิว แต่สำหรับธวินแล้ว เสียงนั้นกลับดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย "ตกใจอะไรคะ คุณธวิน" ปาริศาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือความเย็นชาโชยปะทะนาสิกของเขา มันเป็นกลิ่นเดิม... กลิ่นที่เขาเคยคุ้นเคยในอดีต แต่บัดนี้มันกลับแฝงไว้ด้วยพิษสงที่พร้อมจะแผดเผาเขาให้มอดไหม้ "หรือว่า... ไม่คิดว่าโลกใบนี้จะกลมจนเหวี่ยงเด็กคนนี้มาให้คุณเห็น?" ธวินสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างพยายามควบคุมสติที่กระเจิดกระเจิง เขากวาดสายตามองหน้าอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันระคนทั้งความผิดบาป ความตกใจ และคำถามนับร้อยพันที่อัดแน่นอยู่ในอก "ปาริศา..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างน่าสมเพช "นี่มัน... หมายความว่ายังไง เด็กคนนั้น... ลูกของ..." "ลูกของฉันค่ะ" ปาริศาชิงตัดบทขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนแผลสด "ทำไมคะ? แปลกใจนักเหรอที่คุณผู้ชายผู้แสนยิ่งใหญ่ จะมีสายเลือดตกค้างอยู่บนโลกใบนี้โดยที่ตัวเองไม่เคยระแคะระคายเลยสักนิด" ถ้อยคำนั้นเจือด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ธวินเจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่าถูกตบด้วยฝ่ามือเหล็ก ความทรงจำเมื่อสี่ปีที่แล้วไหลย้อนกลับมาทับถม วันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาไล่เธอออกไปจากชีวิตเพราะคิดว่าเธอเป็นตัวถ่วงความเจริญ วันที่เธออุ้มท้องลูกของเขาเดินจากไปท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ โดยที่เขาไม่เคยสนใจไยดีเลยแม้แต่น้อย "ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผม..." ธวินเค้นเสียงถามออกไป หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความสำนึกผิดที่เคยคิดว่ามันฝังกลบไปตามกาลเวลา กลับปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงจนหายใจไม่ออก "ปาริศา... ผม... ผมขอโทษ ผมไม่รู้เรื่องนี้เลยจริงๆ" "คำขอโทษเหรอคะ?" ปาริศาหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง มันคือเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยามเหยียดและสะใจขั้นสุด "คุณคิดว่าคำว่า 'ขอโทษ' จากปากของผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณ มันมีค่าพอที่จะล้างความเจ็บปวดตลอดสี่ปีที่ฉันกับลูกต้องเผชิญมาได้งั้นเหรอคะ?" เธอขยับเข้าไปประชิดตัวเขาอีกนิด ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี ค้นหาความหวาดกลัวและความสำนึกผิดที่กำลังกัดกินวิญญาณของเขาอย่างช้าๆ "คุณอยากรู้ใช่ไหมล่ะคะ ว่าทำไมฉันถึงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ... เพราะฉันอยากให้คุณได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตยังไงล่ะคะ" ปาริศากระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูเขา น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนธวินขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คุณทำลายอนาคตและความรู้สึกของฉันในอดีต... และตอนนี้ ก็ถึงเวลาที่คุณจะต้องชดใช้มันแล้วค่ะ" ธวินยืนนิ่งงัน ราวกับถูกตรึงร่างไว้กับพื้น ความรู้สึกผิดบาปและความหลอนประสาทเริ่มกัดกินจิตใจของเขาจนแทบจะเสียสติ เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ที่จะร้องขอความเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้นจากผู้หญิงคนนี้ แต่ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในหัว สมองของเขาหมุนวนด้วยความรู้สึกผิดและปริศนาที่กำลังก่อตัวขึ้น การกลับมาของเขาในครั้งนี้... แท้จริงแล้วอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่เขาคิด ปาริศาถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนที่เธอจะหันหลังให้เขาแล้วเอ่ยประโยคสุดท้ายทิ้งท้ายราวกับคำพิพากษา "เชิญคุณกลับไปนอนคิดทบทวนความผิดบาปของตัวเองซะนะคะ คุณธวิน เพราะพรุ่งนี้เช้า... เรายังมีเรื่องที่ต้องสะสางกันอีกยาวค่ะ" ธวินมองตามแผ่นหลังบางระหงที่เดินหายลับเข้าไปในความมืดของโถงทางเดิน ประตูห้องนอนปิดลงเบื้องหน้าเขาอีกครั้ง ทิ้งให้เขายืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นอายที่คุ้นเคย—กลิ่นอายของความเจ็บปวด การแก้แค้น และหลุมพรางที่เขาได้เดินก้าวตกลงไปโดยสมบูรณ์แบบแล้ว ...แต่ทว่า ท่ามกลางความมืดมิดและลมหายใจที่สั่นสะท้านของธวินนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนจากเลขานุการส่วนตัวที่ส่งเอกสารลับฉบับหนึ่งเข้ามา พร้อมกับหัวข้อไฟล์ที่ทำให้เลือดในกายของธวินเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ... *"ผลตรวจ DNA ฉบับสมบูรณ์: ความเข้ากันได้ของพันธุกรรมระหว่างคุณธวินและเด็กหญิง..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ