ความจริงที่ถูกฝังไว้

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องเก็บเอกสารใต้ดิน ทำให้ปาริศารู้สึกราวกับกำลังสูดเอาเศษซากของกาลเวลาเข้าไปในLung เธอยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เหล็กทึบแสงที่ถูกล็อกด้วยกุญแจเก่าคร่ำคร่า มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำไม่ได้สั่นเทาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งงันดุจผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม ทว่าภายในกลับพายุโหมกระหน่ำ *“รู้จัก 'ลูกสาว' ของคุณหรือยังคะ... คุณธวิน”* ประโยคสั้นๆ ที่เธอย้อนถามเขาก่อนหน้านี้ ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในอากาศราวกับคำสาปที่เธอจงใจโปรยไว้เพื่อรอดูวินาทีที่อดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ต้องสำลักความหวาดกลัวของตัวเอง และในวินาทีนี้เอง ที่กุญแจดอกเล็กๆ ซึ่งเธอแอบขโมยมาจากลิ้นชักทำงานส่วนตัวของธวิน ได้ไขประตูบานที่ถูกปิดตายมานานหลายปีให้เปิดออก แอ๊ด... เสียงโลหะเสียดสีกันดังบาดห้าวดังก้องไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ปาริศาไม่ได้เปิดหาเอกสารทางธุรกิจหรือบัญชีลับใดๆ ที่ธวินมักจะเก็บซ่อนไว้เพื่อคานอำนาจกับคู่แข่งทางธุรกิจ สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงสิ่งเดียว... สมุดบันทึกปกหนังสีดำเข้มที่ถูกซุกซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารเก่าเก็บ ซึ่งเธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นเดียวที่เธอเคยพยายามมอบให้เขาในยามที่ชีวิตแต่งของเรายังไม่พังทลายลงด้วยน้ำมือของความทะเยอทะยาน นิ้วเรียวเปิดหน้ากระดาษสีเหลืองนวลทีละหน้า ลายมือตวัดหวัดอันคุ้นเคยปรากฏแก่สายตา แต่มันไม่ใช่บันทึกความสำเร็จหรือแผนงานบริษัทอย่างที่เขาถนัด มันคือบันทึกความจริง... ความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอมและความเย็นชาที่เขาเคยใช้พิพากษาเธอในอดีต *“วันที่ 12 ตุลาคม... ปาริศาเอาแต่ร้องไห้ เธอพูดเรื่องเด็กคนนั้นอีกแล้ว เด็กที่หมอวินิจฉัยว่าแท้งไปตั้งแต่สามเดือนแรก แต่เธอเชื่อฝังใจว่าเขายังอยู่ ฉันรำคาญเต็มทีแล้ว บ้านหลังนี้มีไว้เพื่อความสำเร็จของฉัน ไม่ใช่โรงพยาบาลบ้า”* อ่านถึงตรงนั้น มุมปากของปาริศาก็กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น หนาวเหน็บเสียยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งในคืนฤดูหนาว เธอจำวันนั้นได้ดี วันที่เธอแท้งลูกในครรภ์... ไม่ใช่เพราะร่างกายอ่อนแออย่างที่เขาตราหน้า แต่เป็นเพราะความเครียดสะสมจากการที่ต้องทนรองรับอารมณ์และการดูถูกเหยียดหยามจากสามีที่เอาแต่มุ่งมั่นไต่เต้าสู่จุดสูงสุดของสังคม ธวินไม่เคยแม้แต่จะจับมือเธอในวันที่เಫเสียลูกไป เขากลับมองว่าหยาดน้ำตาของเธอเป็นเพียง 'ภาระ' และความน่ารำคาญที่ฉุดรั้งอนาคตของเขา เธอพลิกหน้ากระดาษต่อไปอย่างไร้ความปรานี เสียงกระดาษพลิกดังสวบสาบในความเงียบงั้นราวกับเสียงกระซิบจากยมทูต *“วันที่ 25 พฤศจิกายน... ฉันเซ็นชื่อในเอกสารส่งตัวเธอเข้าสถานบำบัดจิตเวชชานเมือง มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ฉันมีสิทธิ์ขาดในการจัดการทรัพย์สินทั้งหมดโดยไม่ต้องมีเสียงกรีดร้องของเธอคอยหลอนหู ปาริศากรีดร้องในวันที่เจ้าหน้าที่มารับ เธอบอกว่าฉันเป็นฆาตกร... ฆาตกรที่ฆ่าลูกตัวเองทางอ้อม ช่างมันเถอะ อีกไม่นานเธอก็คงลืมทุกอย่างไปเอง”* หยดน้ำตา... ไม่สิ ปาริศาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เธอไม่มีน้ำตาให้ผู้ชายคนนี้หลงเหลืออยู่อีกแล้ว หยาดน้ำตาของเธอแห้งเหือดไปตั้งแต่คืนที่เธอก้าวเท้าออกจากนรกขุมนั้นแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความสะใจอันหอมหวานที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เขาส The Great ธวิน นักบริหารผู้ไร้พ่าย ผู้ชายที่ใครๆ ต่างก้มหัวให้ กำลังจะต้องชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างด้วยความพินาศที่เธอเป็นคนบรรจงขีดเขียนขึ้นมาเองกับมือ ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องเก็บเอกสารดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน “คุณปาริศาครับ...” เสียงสั่นเครือของเลขาหน้าห้องดังลอดเข้ามา “คุณธวิน... เอ่อ ท่านประธานกำลังคลุ้มคลั่ง ท่านกำลังตามหาคุณทั่วบริษัท และ... และตอนนี้ท่านกำลังถือแฟ้มเอกสารบางอย่างที่เพิ่งมีคนส่งมาที่โต๊ะทำงานของท่านครับ สีหน้าท่านแย่มาก เหมือนคนกำลังจะขาดใจเลยครับ” ปาริศาปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงช้าๆ เธอยัดมันใส่ลงในกระเป๋าเอกสารหนังสีดำของตัวเองอย่างใจเย็น ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นกันแดดฉายแววความสะใจที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทสีเทาเข้มให้เรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังจนคนฟังต้องสะท้าน “บอกเขาว่าฉันรออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นบนนะคะ... และเตรียมตัวดูการแสดงฉากสุดท้ายได้เลยค่ะ” เธอก้าวเดินออกไปด้วยจังหวะที่มั่นคง ทิ้งอดีตอันเน่าเฟะไว้เบื้องหลัง โดยไม่รู้เลยว่า... สิ่งที่ธวินกำลังถืออยู่ในมือขณะนี้ ไม่ใช่แค่เอกสารธรรมดา แต่เป็นภาพถ่ายใบเสร็จรับเงินค่าเลี้ยงดูเด็กหญิงวัยห้าขวบจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง พร้อมกับจดหมายผนึกผนึกตราครั่งสีแดงสดที่จ่าหน้าซองด้วยลายมือของเธอเอง... และข้อความสั้นๆ ที่เขียนไว้ว่า *“ของขวัญวันเกิดปีนี้... ลูกสาวที่คุณไม่เคยคิดจะมีชีวิตอยู่ค่ะ”* จากใจ "กระจกเงาต้องสาป" ค่ะ