ฟื้นคืนในร่างอนุ

กลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาที่อวลอยู่ทั่วห้องนอนใหญ่ กลับมิได้ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย หากแต่แฝงไว้ด้วยไอสังหารอันเยียบเย็นที่เสียดแทงถึงไขกระดูก หลินซูเหยาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ม่านตาที่เคยชินกับการกะพริบแสงไฟนีออนในห้องผ่าตัดปลอดเชื้อ กลับต้องปรับรับกับแสงสว่างนวลตาจากคานไม้แกะสลักลวดลายหงส์โบราณ ลมหายใจแรกที่สูดเข้าไปไม่ได้มีกลิ่นอายของน้ำยาฆ่าเชื้อ หากแต่เป็นกลิ่นกำยานราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของความริษยาที่อบอวลอยู่ภายใต้เรือนหลังอันโอ่อ่า ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือเสียงชีพจรที่ลากยาวเป็นเส้นตรงบนหน้าจอเครื่องมือแพทย์ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ร่างกายของศัลยแพทย์มือหนึ่งถูกความเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดติดต่อกันสามสิบห ชั่วโมงพรากเอาลมหายใจสุดท้ายไป แต่เวลานี้ สัมผัสแรกที่แล่นพล่านไปทั่วร่างมิใช่ความว่างเปล่า หากแต่เป็นความเจ็บแปลบราถูกไฟลนที่บริเวณลำคอ และกลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่ริมฝีปาก "ฮูหยินรอง... ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ" เสียงสั่นเครือของสาวใช้ตัวสั่นเทาคนหนึ่งดังขึ้นข้างเตียง นางกำลังประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าลายครามด้วยสองมือที่สั่นระริก ปลายเล็บของสาวใช้นางนั้นมีคราบสีดำคล้ำจางๆ ที่ถูกอำพรางไว้ด้วยความรีบร้อน ซูเหยาไม่เอ่ยคำใด นางกวาดสายตาคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัดสำรวจรอบกาย เสื้อผ้าแพรต่วนปักลายดอกโบตั๋นที่สวมอยู่ เครื่องเรือนไม้จันทน์หอมที่จัดวางอย่างประณีตตามธรรมเนียมราชวงศ์ต้าเฉิง และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมที่ยังคงตกค้างอยู่ในจิตสำนึก—หลินซูเหยา อนุภรรยาผู้ถูกกักบริเวณในเรือนหลังแห่งจัตุรัสอ๋องผู้เยือกเย็น นางกำลังจะถูกกำจัดด้วยยาพิษไร้สีไร้กลิ่น เพื่อเปิดทางให้ฮูหยินเอกตบแต่งเข้ามาอย่างราบรื่น "เจ้าชื่ออะไรนะ" น้ำเสียงของซูเหยาแหบพร่า ทว่ากลับมีพลังบางอย่างกดดันจนสาวใช้สะارتตัวโยน "บ่าว... บ่าวชื่อชิงอีเจ้าค่ะ ฮูหยินรองรีบดื่มยาบำรุงนี่เสียเถิดนะเจ้าคะ ยาถ้วยนี้ท่านแม่สั่งให้ต้มมาเป็นพิเศษเพื่อบำรุงสุขภาพของท่านโดยเฉพาะ" ชิงอีกล่าว ละล่ำละลัก สายตาหลบวูบไม่กล้าสบตาผู้เป็นนาย ซูเหยาแค่น "หึ" ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเด็ดเดี่ยว ศัลยแพทย์ผู้ผ่านมือมากับความเป็นความตายนับพันเคส มีหรือจะดูไม่ออกว่ากากยาที่นอนก้นอยู่ก้นถ้วยเคลือบนั้นคือ "สลายวิญญาณร้อยวัน" พิษร้ายที่ทำให้ผู้ดื่มหลับใหลอย่างสงบราวกับป่วยตาย โดยไม่หลعเหลือหลักฐานใดให้ทางการสืบสาวราวเรื่อง นางยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกออกไปรับถ้วยยาชามนั้น ชิงอีแสดงพิรุธด้วยการรีบปล่อยมือราวกับกลัวว่าความร้อนจากถ้วยจะเผามือตนเอง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นิ้วเรียวยาวของซูเหยากลับพลิกข้อมืออย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ปลายเล็บที่ซ่อนเข็มเงินเล่มบางเฉียบไว้ถูกกดลงไปในน้ำยาชามนั้นอย่างแม่นยำ *แปะ...* เพียงชั่วพริบตา เข็มเงินบริสุทธิ์ที่จุ่มลงไปในของเหลวสีน้ำตาลเข้มก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับหมึกจีน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องนอนทันที ชิงอีหน้าถอดสี ล้มลงกราบกรานกับพื้นพรมขนสัตว์จนตัวสั่นเทา "ฮูหยินรอง... ละ... ได้โปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ บ่าวเพียงทำตามคำสั่ง..." "คำสั่งของใคร?" ซูเหยาถามเสียงเรียบ นางชันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แม้ร่างกายจะยังอ่อนแอ แต่แววตาคู่คมกลับเฉียบคมดั่งพยัคฆ์สาวที่รอเวลาขย้ำเหยื่อ "หรือเป็นฮูหยินใหญ่ผู้สูงส่งนางนั้น ที่กลัวว่าเก้าอี้ฮูหยินเอกจะสั่นคลอน เพียงเพราะข้า... อนุผู้ต่ำต้อยคนนี้ยังคงมีลมหายใจอยู่?" ยังไม่ทันที่ชิงอีจะได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ลมหนาวภายนอกพัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนวูบไหว ร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมสีดำปักดิ้นทองรูปมังกรทะยานฟ้าก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเยือกเย็น ดุร้าย และทรงอำนาจแผ่ซ่านกดทับจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ เซียวจวินอ๋อง... บุรุษผู้กุมกองทัพมังกรแปดหมื่นนาย ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาด ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกสลักไร้ซึ่งความรู้สึก นัยน์ตาคู่คมดั่งเหยี่ยวทอดมองลงมาที่เตียงนอน ก่อนจะกวาดสายตาไปยังถ้วยยาพิษในมือของซูเหยา และร่างที่สั่นเทาของสาวใช้ "เกิดอะไรขึ้นในเรือนของอนุหลิน?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม บรรยากาศรอบตัวกดดันจนชิงอีเป็นลมล้มพับไปกับพื้น ซูเหยาไม่สะดุ้งสะเทือน นางเงยหน้าขึ้นสบตากับท่านอ๋องผู้เกรียงไกรโดยมิได้หลบสายตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "ทูลท่านอ๋อง..." ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน ชัดเจน และมั่นคง "หม่อมฉันเพียงกำลังจะลิ้มรส... ความห่วงใยอันแสนอบอุ่นจากคนในจวนของพระองค์ก็เท่านั้นเองเพคะ" เซียวจวินอ๋องหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของเขา ทว่าในแววตาดำมืดคู่นั้น กลับประกายความสนใจระคนความคาดไม่ถึงวูบผ่านอย่างรวดเร็ว "อ้อ... ห่วงใยจนถึงขั้นต้องส่งยมมาต้อนรับข้าถึงเตียงเชียวหรือ" ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้เตียงทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังบีบกระชั้นเข้ามาจนซูเหยาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ในจังหวะนั้นเอง ขันทีหน้าห้องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าโขกศีรษะรายงานด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชสำนักส่งราชโองการด่วนที่สุดมาถึงจวน... พระราชทานสมรสให้ท่านอ๋องรับองค์หญิงจากแคว้นศัตรูมาเป็นชายาเอก โดยให้จัดพิธีแต่งตั้งขึ้นในอีกสามวันข้างหน้าพ่ะย่ะค่ะ!" ซูเหยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าของเซียวจวินอ๋องที่บึ้งตึงลงทันที นางหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างผู้เหนือกว่า ยื่นถ้วยยาพิษส่งไปตรงหน้าเขา "ดูท่าทางแล้ว... ท่านอ๋องคงไม่มีเวลามาจัดการเรื่องอนุเช่นหม่อมฉันกระมังเพคะ? หรือว่า... พระองค์จะทรงดื่มถ้วยนี้แทนหม่อมฉัน เพื่อร่วมฉลองให้กับงานมงคลที่กำลังจะมาถึงดีเล่า?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในหน้าประวัติศาสตร์บทนี้กับผมนะครับ