ผู้ช่วยจำเป็นในยามค่ำคืน

เสียงค้อนเหล็กกระทบข้อต่อท่อพีวีซีดังสะท้อนก้องท่ามกลางความมืดมิดของผืนไร่ ไอเย็นยามค่ำคืนของชนบทไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบกายผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม รินรดากำลังยืนกอดอกขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้าแปลงผักสลัดออร์แกนิกของเธอ ดวงตาคู่คมกวาดมองสายยางน้ำหยดที่รั่วซึมเป็นทางยาว ราวกับเยาะเย้ยหยันมันสมองระดับนักวิเคราะห์กลยุทธ์ของเธอที่พลาดท่าคำนวณแรงดันน้ำในระบบอัตโนมัติจากมิติลับ ให้ตายเถอะ... ปั๊มน้ำพลังงานแสงอาทิตย์ที่เธอเพิ่งอัปเกรดด้วยเมล็ดพันธุ์พิเศษเมื่อตอนบ่าย ดันเกิดแรงดันเกินพิกัดจนข้อต่อแตกกระจายในเวลาเกือบเที่ยงคืน หากปล่อยไว้จนถึงเช้า รากผักสลัดไฮдроคัลเจอร์และแปลงผักสวนครัวมูลค่าหลายหมื่นในมิติลับคงเน่าตายเพราะขาดน้ำสม่ำเสมอเป็นแน่ "ถอยไปหน่อยค่ะ... เดี๋ยวคุณจะโดนละอองน้ำเย็นเกินไป" เสียงทุ้มต่ำกังวานที่ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ทำให้รินรดาสสะعدดเล็กน้อย เธอไม่ได้ตกใจกลัว แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับกระตุกวูบไหวด้วยความประหลาดใจ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับชายชาติทหาร กลิ่นอายความสะอาดผสมผสานกับกลิ่นดินและจาง ๆ ของสนยามค่ำคืนลอยเข้าแตะจมูกทันทีที่เขาขยับกายเข้ามาใกล้ ผู้กองภูผาไม่ได้เอ่ยถามสักคำว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเพียงแต่เดินถือไฟฉายคาดหัวและประแจเลื่อนชุดใหญ่ตรงดิ่งมายังจุดเกิดเหตุ ราวกับมีเรดาร์ตรวจจับความเดือดร้อนของเธอติดตั้งไว้ในตัวตั้งแต่แรก "คุณมาได้ยังไงคะ? ดึกป่านนี้แล้ว..." รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความประหลาดใจเล็กน้อย ขณะมองดูชายหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้นดินชื้นแฉะอย่างไร้ความลังเล "ผมได้ยินเสียงวาล์วไฮดรอลิกตัดการทำงานผิดปกติจากบ้านสวนฝั่งโน้นครับ... คิดว่าคุณคงกำลังหัวหมุนกับเจ้าท่อพลาสติกพวกนี้อยู่พอดี" ภูผาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบภายใต้แสงไฟฉายวาววับขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะลงมือจัดการรื้อข้อต่อตัวเก่าออกด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ รินรดายืนมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังขยับเขยื้อนคล่องแคล่ว ท่าทีจริงจังและเด็ดเดี่ยวของชายหนุ่มทำให้เธอนึกทึ่งอยู่ในใจ อดีตนักวิเคราะห์สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเธอ กลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดท่ามกลางความหนาวเหน็บของลมหนาวปลายฤดู แสงไฟจากศีรษะของภูผาส่องกระทบหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมและกรอบหน้าคมคาย ภาพตรงหน้าช่างทรงพลังและน่าหลงใหลเสียจนเธอดึงสายตากลับแทบไม่ทัน "ส่งเทปพันเกลียวให้ผมหน่อยสิครับ ริน..." น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยเรียกชื่อเธอห้วน ๆ แต่แฝงความสนิทสนมกลาย ๆ ทำให้รินรดารີบดึงสติกลับมา มือเรียวรีบหยิบม้วนเทปสีขาวส่งให้เขาโดยเร็ว ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันเพียงแผ่วเบา ทว่ากระแสไฟประหลาดกลับวิ่งพล่านไปทั่วร่างจนเธอนึกฉุนตัวเองที่ดันใจเต้นแรงกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง "แน่นหนาดีแล้วค่ะ ระบบนี้น่าจะรองรับแรงดันจากมิติ... อะแฮ่ม... จากปั๊มน้ำเสริมได้สบาย ๆ" รินรดาเกือบหลุดปากเรื่องมิติลับออกไปเสียแล้ว โชคดีที่เธอเบรกตัวเองไว้ทัน ภูผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาส่งยิ้มมุมปากที่นาน ๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น ดวงตาคู่นคมจ้องมองใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวที่เปื้อนคราบฝุ่นเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู "คราวหลังมีปัญหาแบบนี้ เรียกผมตั้งแต่แรกสิครับ... อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องมานั่งกลุ้มใจอยู่คนเดียวกลางดึกแบบนี้อีก" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจนั้นทำเอารินรดาพูดไม่ออก เธอยืนนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืนราวกับถูกโอบล้อมด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างหนาตรงหน้า ก่อนที่กลิ่นหอมกรุ่นของอะไรบางอย่างจะลอยตามลมมาเตะจมูกจนท้องของรินรดาเผลอส่งเสียงร้องประท้วงออกมาเบา ๆ ภูผาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม "ดูท่าทาง... ผู้ช่วยจำเป็นคนนี้ คงต้องอยู่รับจ้างทำมื้อดึกแลกกับซุปไก่ตุ๋นยาจีนที่คุณทำไว้หม้อใหญ่ในครัวเสียแล้วกระมังครับ?" รินรดายังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธหรือต่อรอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมกับเสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่หน้าไร่ก็ดังขึ้นรัวเร็วท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงโวยวายของป้าสะใภ้จอมโลภที่ควรจะหลับนอนไปตั้งแต่หัวค่ำ กลับแผดดังลั่นทะลุความมืดเข้ามาเสียก่อน "รินรดา! นังตัวดี! แกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะยะ! ฉันรู้ว่าแกแอบซ่อนของดีอะไรไว้ในไร่!" รินรดาหันขวับไปมองทางหน้าไร่ทันที ดวงตาคู่คมฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาในฉับพลัน เกมพลิกอีกรอบแล้วสินะ... แต่ดูท่าว่าการมาเยือนยามวิกาลของญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อในครั้งนี้ พวกเขาคงไม่ได้แค่มามือเปล่าอย่างแน่นอน! -------------------------------------------------- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" มาโดยตลอดนะคะ