ปะทะกลางงานกาล่า

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังระคนกับเสียงซุบซิบในห้องโถงจัดเลี้ยงของโรงแรมแกรนด์ราชดำริ หรูหราและระยิบระยับด้วยแสงจากโคมระย้าคริสตัลนับพันดวง กลับกลายเป็นความเงียบงันลงในชั่วพริบตา เมื่อบานประตูไม้สักทองสลักลายวิจิตรถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง สายตานับร้อยคู่ภายในงานกาล่าการกุศลประจำปี หันขวับไปมองยังจุดเดียวกัน ธนัตถ์ ญาติผู้พี่ผู้สวมสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี ยืนถือแก้วแชมเปญด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ริมฝีปากหนายกยิ้มเยาะอย่างได้ใจเมื่อเห็นร่างระหงของหญิงสาวก้าวเข้ามา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างไปในทันที ราวกับถูกน้ำแข็งสาดซัดเข้าใส่กลางกระหม่อม ลลิลไม่ได้ปรากฏกายในชุดราตรีเรียบง่ายราคาถูกที่เขาคาดการณ์ไว้เพื่อเตรียมจะหัวเราะเยาะเหยียบย่ำในฐานะเซียนประมูลตกอับ... แต่เธอกำลังก้าวเดินออกมาด้วยชุดราตรีผ้าไหมปักเลื่อมระยิบระยับสีแชมเปญโรสจากคอลเลกชันกูตูร์โอตกูตูร์ระดับโลก ซึ่งมีเพียงสามชุดในจักรวาลนี้เท่านั้น! ตัวชุดเข้ารูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้าวับชวนมอง ทว่าท่วงท่ากลับสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจราวกับราชินีผู้ครองบัลลังก์ และที่สะดุดตาจนแทบหยุดหายใจคือสร้อยคอเพชรน้ำงามเจียระไนทรงหยดน้ำขนาดสิบกะรัตที่ทอดตัวอยู่บนไหปลูกะละมังเนียนละออง ประกายไฟระยิบระยับจากเพชรเม็ดนั้นสะท้อนเข้าตาผู้คนจนแทบพรลาย มูลค่ารวมของเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับบนเรือนร่างของเธอ... ทะลุหลักร้อยล้านบาทไปไกลลิบลิ่วแล้วค่ะ "เป็นไปได้ยังไง..." เสียงกระซิบของธนัตถ์ลอดไรฟันด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "นังเด็กบ้านนอกนั่น... เอาเงินที่ไหนมาเช่าชุดระดับนี้ใส่?!" ลลิลปรายตามองญาติผู้พี่ด้วยหางตา รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอไม่ได้เดินมาลำพัง ด้านหลังของเธอคือชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทตัดเย็บอย่างไร้ที่ติ กรธนก้าวตามมาด้วยรัศมีเย็นชาและกดดันจนผู้คนที่ยืนใกล้ต้องถอยร่อนโดยอัตโนมัติ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองผู้คนในงานราวกับฝูงมดปลวก และเมื่อสายตาคู่นั้นหยุดลงที่ธนัตถ์ รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น "อ้าว ธนัตถ์..." ลลิลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ไหนเมื่อครู่คุณบอกว่า ฉันไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินเหยียบพรมแดงของงานนี้ไม่ใช่หรือคะ? หรือว่าสายตาของคุณมีปัญหาจนต้องไปตัดแว่นใหม่?" ใบหน้าของธนัตถ์เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอายที่มีคนนับร้อยกำลังจ้องมอง เขาขบกรามแน่นจนสันนูน ก่อนจะพยายามเค้นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความสั่นเทา "แต่งตัวด้วยชุดหรูหราพราวระยับแบบนี้... เธอไปเอาเงินสกปรกมาจากไหนล่ะลลิล? หรือว่าแอบไปขายตัวแลกมา ถึงได้มีปัญญาเอาเศษเงินมาเช่าชุดพวกนี้เดินอวดรวยในงานสังคมชั้นสูง!" เพลียะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกาล่าอันโอ่อ่า ลลิลไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา ฝ่ามือเรียวบางที่ประดับด้วยแหวนเพชรตวัดฟาดลงบนแก้มของธนัตถ์อย่างแม่นยำและไร้ความปรานี แรงเหวี่ยงนั้นมากพอจะทำให้ใบหน้าของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งหันไปตามแรงกระแทก มุมปากของเขามีคราบเลือดซึมออกมาทันที ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง ราวกับเวลาหยุดเดิน ทุกคนในงานต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ไม่เคยมีใครคาดคิดว่าลลิลผู้เคยอ่อนข้อและอดทนอดกลั้นต่อการถูกรังแกมาตลอด จะกล้าลงมือตบหน้าทายาทตระกูลใหญ่กลางงานสังคมระดับประเทศเช่นนี้! "ปากเน่าๆ แบบนี้ สมควรได้รับการสั่งสอนให้รู้จักที่ต่ำที่สูงนะคะ" ลลิลลดมือลงช้าๆ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนธนัตถ์ที่หันกลับมามองถึงกับผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้ให้ดี... ว่าคนที่คุณกำลังเหยียดหยามอยู่ตอนนี้ คือคนที่สามารถทำให้บริษัทของคุณล้มละลายกลายเป็นขอทานได้ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที!" "นัง... นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาตบฉัน!" ธนัตถ์คำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง สติหลุดกระเจิงด้วยความอับอายต่อหน้าแขกเหรื่อระดับ VVIP เขาเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะตบสวนกลับด้วยความโมโหร้าย ทว่า... มือหนาคู่หนึ่งกลับคว้าข้อมือของธนัตถ์เอาไว้กลางอากาศได้อย่างง่ายดายราวกับคีมเหล็ก กรธนก้าวเข้ามาบังร่างของลลิลไว้ครึ่งหนึ่ง นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์จ้องมองธนัตถ์ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ แรงบีบที่ข้อมือนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมีเสียงกระดูกลั่นเบาๆ พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของธนัตถ์ที่ดังลั่น "มือข้างที่สกปรกของคุณ... กล้าดียังไงจะยกขึ้นมาแตะต้องผู้หญิงของฉัน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่ทำเอาผู้มีอำนาจหลายคนในงานถึงกับหน้าซีดเผือด กรธนปัดมือออกอย่างไม่ใยดีราวกับกำลังปัดรังแคบนบ่า ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสนิทขึ้นมาเชือกมือตัวเองอย่างช้าๆ ทีละนิ้ว ธนัตถ์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวดและหวาดผวา เขาด่าทอด้วยความแค้นเคือง "พวกแก... พวกแกมันก็แค่เศษสวะ! รู้ไหมว่าฉันร่วมลงทุนกับโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่แค่ไหน! ฉันจะฟ้อง... ฉันจะทำให้พวกแกไม่มีแผ่นดินจะอยู่!" ลลิลย่อตัวลงเล็กน้อย มองดูญาติผู้พี่ที่กำลังดิ้นรนราวกับสุนัขจนตรอก รอยยิ้มหวานหยดถูกจุดขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "ฟ้องหรือคะ? น่าเสียดายจัง..." ลลิลเอ่ยเสียงใสราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ "เพราะตอนนี้... สถาบันการเงินที่หนุนหลังบริษัทของคุณอยู่ กำลังจะถูกระงับวงเงินสินเชื่อทั้งหมดภายในสิบวินาทีนี้แล้วล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดของลลิล เสียงโทรศัพท์มือถือของนักธุรกิจหลายคนที่ยืนล้อมวงดูเหตุการณ์ต่างก็ดังระรัวขึ้นพร้อมกัน ราวกับเสียงนัดหมายแห่งความหายนะ หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากตลาดหลักทรัพย์และการอายัดบัญชีฉุกเฉิน ธนัตถ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจกลัว คว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอปรากฏตัวเลขศูนย์กลมโตในบัญชีบริษัทที่เคยมีมูลค่าหลายพันล้าน! ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอ LED ขนาดใหญ่กลางงานกาล่า ซึ่งเดิมทีควรจะฉายภาพวิดีโอประชาสัมพันธ์การกุศล กลับถูกแฮกอย่างกะทันหัน ภาพเอกสารลับทางบัญชีและการทุจริตยักยอกทรัพย์สินของธนัตถ์ถูกฉายหราขึ้นมาให้แขกเหรื่อหลายร้อยคนได้เห็นอย่างชัดเจนทุกตัวอักษร! เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นอีกระลอก ทุกสายตาหันกลับมามองธนัตถ์ด้วยความรังเกียจและสมเพชเวทนา กรธนปรายตามองความโกลาหลตรงหน้าอย่างไม่แยแส ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบเอวบางของลลิลเข้ามาแนบชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินข้างใบหูของเธอในจังหวะที่เสียงโทรศัพท์มือถือสายพิเศษของเขาดังขึ้น "ท่านประธานครับ..." เสียงปลายสายรายงานด้วยความเคารพยำเกรง "เราจัดการซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลธนัตถ์เสร็จสิ้นตามคำสั่งแล้วครับ บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดถูกโอนเข้าชื่อของคุณลลิลเรียบร้อย และตอนนี้... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของเราจอดรออยู่บนดาดฟ้าเพื่อรับพวกคุณกลับแล้วครับ" ________________________________________ (ขอบคุณที่ติดตามความสะใจใน10วินาทีนี้กับเค้กวานิลลานะคะ)