ตามล่าหาความจริง

"คลิก!" เสียงล็อกประตูนิรภัยอัตโนมัติชั้นสุดท้ายดังขึ้น ก้องกังวานบาดแก้วหูของผู้ที่ติดอยู่ภายในห้องประชุมใหญ่ของตึกแถวหน้า ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลลิลแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นหวานหยดย้อยจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยาวราวกับงานศิลปะของเธอยังคงแตะอยู่บนปกเสื้อสูทราคาแพงของกรธนอย่างถือวิสาสะ "ดูเหมือนว่าหนูตัวจริงเพิ่งจะโผล่หางออกมาแล้วนะคะ..." ลลิลเอ่ยกระซิบเสียงหวานข้างหูกรธน ขณะที่สายตาทรงเสน่ห์กวาดมองไปยังใบหน้าซีดเผือดของธนัตถ์และเหล่าคณะกรรมการที่เริ่มตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก ธนัตถ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่พาลูกน้องมองประตูที่ถูกปิดตายด้วยระบบล็อกชีวมิติที่ควบคุมจากภายนอก เขาพยายามรักษามาดผู้ดีและรอยยิ้มเย่อหยิ่งไว้ แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายเต็มขมับ "นี่มันหมายความว่ายังไง ลลิล! เธอคิดจะกักขังพวกเราหรือไง หลานอกตัญญู!" "กักขังเหรอคะ? ดิฉันเรียกว่า 'การเชิญมาฟังความจริง' ต่างหากล่ะคะคุณอา" ลลิลผละตัวออกจากอ้อมกอดหลวมๆ ของกรธนอย่างสง่างาม เธอเดินน่งนวลไปยังเก้าอี้ประธานที่ถูกเว้นว่างไว้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างมั่นใจ ราวกับราชินีที่กำลังนั่งบัลลังก์พิพากษาเหล่านกราบ กรธนไม่ปริปากพูดสักคำ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวนักล่าไร้ความปรานี เขายืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ของลลิล ดวงตาคมกริบกวาดมองธนัตถ์ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง ใครก็ตามที่กล้าขวางทางหรือทำร้ายหญิงสาวตรงหน้าคนนี้ จุดจบมีเพียงความพินาศย่อยยับเท่านั้น "กรธน คุณก็เห็นนะว่าเด็กนี่มันเสียสติไปแล้ว!" ธนัตถ์หันไปโวยวายใส่ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เธอขโมยข้อมูลและหลักฐานการเงินของตระกูลเราเพื่อมาใส่ร้ายผม! คุณเป็นถึงประธานกลุ่มทุนระดับโลก อย่าหลงกลผู้หญิงมารยาคนนี้เชียวนะ!" กรธนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นทรงพลังจนทุกคนสะดุ้ง "มารยาเหรอ? หึ... สำหรับผม ลลิลคือคนเดียวที่ผมพร้อมจะยกทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของโลกใบนี้ให้แลกกับรอยยิ้มของเธอ ส่วนแก... ธนัตถ์ แกต่างหากที่เป็นไอ้ขยะที่บังอาจเอามือสกปรกมาแตะต้องภรรยาของฉัน" คำว่า 'ภรรยา' กระแทกเข้าหน้าธนัตถ์อย่างจังจนหน้าชา เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง แต่ในสถานการณ์ที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกและเผชิญหน้ากับอำนาจมืดมหาศาล เขากลับทำได้เพียงยืนตัวสั่น ลลิลยกมือขึ้นปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มอย่างไม่ยี่หรา เธอกดรีโมตคอนโทรลบนโต๊ะ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่เบ้อเริ่มกลางห้องก็สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นเส้นทางการเงิน เอกสารลับ และคลิปเสียงการสนทนาที่ถูกบันทึกไว้อย่างไร้ที่ติ "อยากดูหน้าหนูตัวจริงไหมคะ?" ลลิลเอ่ยเสียงใส แต่แววตากลับคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลก "บัญชีลับที่โอนถ่ายเงินออกจากมูลนิธิการกุศล ลายเซ็นปลอมแปลงในพินัยกรรมของคุณปู่ และหลักฐานการสมคบคิดกับคู่แข่งทางธุรกิจเพื่อฮุบสมบัติของตระกูลเรา... ทั้งหมดนี้ ถูกส่งตรงไปยังสำนักงานอัยการสูงสุดและสื่อทุกสำนักเรียบร้อยแล้วนะคะ" "แก!... นังสารเลว!" ธนัตถ์สติแตก พุ่งตัวเข้าหาลลิลหมายจะทำร้ายเธอด้วยความโกรธจัด *ปัง!* เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว กรธนเคลื่อนตัวเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาร์ มือหนาคว้าคอเสื้อของธนัตถ์ไว้ได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้าถึงตัวลลิล แรงบีบที่คอทำให้ธนัตถ์หน้าเขียวคล้ำ อากาศในปอดถูกรีดออกจนหมดสิ้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ถ้าแกกล้าแม้แต่ปลายเล็บจะแตะต้องเธอ..." กรธนโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ "ฉันจะทำให้แกไม่มีแผ่นดินจะกลบหน้า และต่อให้แกหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะขุดหลุมฝังศพให้แกด้วยมือของฉันเอง" ลลิลมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เธอไม่ได้ห้ามปรามชายหนุ่ม ปล่อยให้ความกลัวกัดกินจิตใจของพวกคนชั่วจนสลายไปทีละน้อย เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเลื่อนดูคอมเมนต์ในโลกออนไลน์ที่กำลังลุกเป็นไฟ ข่าวฉาวของธนัตถ์ถูกแชร์ออกไปนับแสนครั้งในเวลาไม่ถึงสิบนาที ทว่า ในจังหวะที่เกมกำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็พลันกะพริบวาบไปทั่วห้อง พร้อมกับเสียงระบบ AI ของตึกที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เตือนภัย... มีผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายเจาะระบบความปลอดภัยหลัก พลังงานสำรองถูกตัดขาด..." ทุกลมหายใจในห้องสะดุดกึก ธนัตถ์ที่เกือบหมดสติแย้มยิ้มมุมปากอย่างน่าสมเพช ขณะที่กรธนหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง ลลิลหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ปรากฏโค้ดปริศนาวิ่งพล่าน และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูนิรภัยที่ควรจะปิดตายก็ระเบิดออกด้วยแรงดันอากาศ! ร่างสูงโปรดของชายปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวเท้าเข้ามาท่ามกลางควันจางๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่ลลิลราวกับรู้จักเธอดีมานานแสนนาน "เกมสนุกดีนี่ครับ... คุณเซียนประมูลมือหนึ่ง แต่ดูเหมือนคุณจะลืมคนสำคัญคนนี้ไปเสียสนิทเลยนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าพีกจนหยุดอ่านไม่ได้แน่นอนค่ะ!