ทริปที่จบลง แต่ความรักเพิ่งเริ่มต้น

"ถ้าคุณอาทิตย์ยังกล้าแย่งชิ้นสุดท้ายในจานไปกินต่อหน้าต่อตาอีกคำเดียว รินจะย้ายสัมภาระทั้งหมดกลับกรุงเทพฯ เที่ยวบินเที่ยงนี้เลยจริงๆ ด้วยนะครับ!" เสียงโวยวายของบล็อกเกอร์สาวสายลุยดังขึ้นท่ามกลางร้านกาแฟริมทะเลสาบในเมืองเล็กๆ ของสวิตเซอร์แลนด์ เป็นการปิดท้ายทริป 30 วันที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากความอลหม่านและเสียงหัวเราะ อาทิตย์ ชายหนุ่มตากล้องฟรีแลนซ์ผู้มีใบหน้านิ่งสนิทเป็นอาณัติประจำตัว ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะทราน เขากลืนครัวสยองชิ้นที่รินหมายตาไว้ลงคออย่างใจเย็น ก่อนจะวางมือถือลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ แล้วจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ทำเอาคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ "ตั๋วเครื่องบินขากลับถูกจองเป็นชื่อคุณรินคู่กับผมในฐานะ 'ผู้ร่วมเดินทาง' ไปจนถึงปีหน้าแล้วครับ จะย้ายสัมภาระหนีไปไหนไม่ได้หรอก นอกจากจะยอมจำนนแล้วเปลี่ยนสถานะจากรูมเมต มาเป็น... แฟนแบบถาวรซะดีๆ" คำพูดหน้าตายแต่สายตาพราวระยับทำเอารินสำลักกาแฟลาเต้อุ่นๆ จนต้องรีบคว้าทิชชูมาเช็ดริมฝีปากแทบไม่ทัน เธอถลึงตาใส่เขาอย่างเอาเรื่อง แต่ไอ้ท่าทีเขินอายจนใบหูแดงแจ๋นั้นกลับไม่สามารถปกปิดรอยยิ้มที่มุมปากได้เลยแม้แต่น้อย "ใครเขาจะไปอยากเป็นแฟนกับตากล้องปากเสีย หน้ามึน แถมชอบแกล้งคนอื่นกันเล่า! อยู่ห้องเดียวกันมาเป็นเดือน รินยังไม่เคยเห็นคุณอาทิตย์ทำตัวโรแมนติกเหมือนพระเอกนิยายสักวินาทีเดียว มีแต่ขยันหาเรื่องกวนประสาททุกเช้าค่ำ" รินเชิดหน้าขึ้นพยายามทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก แต่ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีพายุหิมะบนยอดเขาเมื่อสัปดาห์ก่อนเสียอีก อาทิตย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแต่หยิบกล้องโปรดอลตัวเก่งที่ผ่านศึกหนักมาด้วยกันตลอดสามสัปดาห์ครึ่งขึ้นมา เปิดหน้าจอ LCD แล้วเลื่อนให้เธอดูภาพถ่ายเรียงรายเป็นตับ ภาพทุกภาพในนั้นไม่ใช่ทิวทัศน์อันงดงามของเทือกเขาแอลป์ ไม่ใช่ทะเลสาบสีฟ้าคราม หรือสถาปัตยกรรมยุโรปโบราณ... แต่มันคือภาพของ 'ริน' ในทุกๆ อิริยาบถ ภาพรินตอนกำลังงอแงเพราะตกรถไฟ ภาพรินตอนกินไอศกรีมแล้วเลอะมุมปาก ภาพรินตอนเผลอหลับซบไหล่เขาบนเครื่องบิน และภาพรินที่กำลังหัวเราะร่าเริงจนตาหยีใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น "ผมอาจจะไม่ใช่พระเอกนิยายที่โรแมนติกหวานเลี่ยน..." อาทิตย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว "แต่ผมเป็นตากล้องที่บันทึกทุกช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตไว้หมดแล้ว... และผู้หญิงคนเดียวในเฟรมภาพพวกนี้ ก็คือคนที่ผมอยากตื่นมาเจอหน้าทุกเช้าไปตลอดชีวิตครับ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงจอแจของผู้คนในร้านกาแฟเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน รินเม้มริมฝีปากแน่น สมองอื้ออึงจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก เธอยกมือขึ้นเสยผมแก้เขิน ก่อนจะพึมพำเบาๆ "พูดจาเลี่ยนเป็นบ้าเลย... ไปหัดมาจากไหนเนี่ย" "จากในนิยายที่คุณรินแอบอ่านตอนดึกๆ แล้วอมยิ้มคนเดียวในห้องไงครับ" อาทิตย์สวนกลับทันควันพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "ไอ้บ้า! ใครเขาอ่านฟะ!" รินโวยวายลั่น ปาเศษทิชชูใส่หน้าชายหนุ่มทันทีด้วยความหมั่นไส้ แต่สุดท้ายก็ทนความอายไม่ไหวต้องก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ทริปการเดินทางครั้งนี้อาจจะสิ้นสุดลงที่ปลายทางของแผนที่ แต่สำหรับพวกเขาทั้งสองคน นี่ไม่ใช่จุดจบของการเดินทางร่วมกัน หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตที่อบอุ่นและหวานชื่นยิ่งกว่าการเดินทางครั้งไหนๆ ในโลกกว้างใบนี้ ฝากกดหัวใจ กดเข้าชั้น และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "แบกเป้ท่องโลก" คนนี้ด้วยนะครับ!