ทริปในฝันแต่ดันพังเพราะรูมเมต

"บอกว่าเต็มครับคุณผู้หญิง โรงแรมในฮอกไกโดช่วงใบไม้เปลี่ยนสีแบบนี้ ต่อให้คุณเอาเงินฟาดหัวพนักงานต้อนรับจนหน้าเขียว ก็ไม่มีห้องว่างเหลือให้แมวสักตัวมาซุกหัวนอนหรอกครับ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของ 'Grand Peak Lodge' โฮสเทลไม้สนสไตล์อบอุ่นท่ามกลางหุบเขาที่ถูกย้อมด้วยสีแดงส้มของฤดูใบไม้ร่วง รินสะบัดหน้าขวับ หันไปถลึงตาใส่ต้นเสียงทันทีด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ลงจากเครื่องบิน ให้ตายเถอะ นี่มันวันพักผ่อนฮีลใจจากกองงานบ้าเลือดในกรุงเทพฯ นะ! ทำไมชีวิตบล็อกเกอร์สาวสายลุยอย่างเธอถึงต้องมาเจอเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแบบนี้ด้วยวะเนี่ย "นี่คุณ! ฉันจองห้องเดี่ยวผ่านแอปพลิเคชันสีฟ้ามาตั้งแต่สามเดือนที่แล้วนะ จะมาบอกว่าเต็มเฉยๆ ได้ยังไง ถ้าฉันไม่มีที่นอนคืนนี้ ฉันจะรีวิวให้โฮสเทลคุณเจ๊งภายในสามวันแน่!" รินเท้าสะเอวใส่วัยรุ่นชายตัวสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีเขียวเข้มที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังส่งยิ้มมุมปากแบบที่เรียกว่า 'น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก' มาให้ "แอปฯ สีฟ้าอะไรนั่นน่ะ ระบบมันรวนตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้วครับคุณบล็อกเกอร์... อ๊ะ ทำหน้าตกใจแบบนั้น หรือว่าไม่ได้เช็กอีเมลยืนยันซ้ำล่ะสิครับเนี่ย" เขาเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงลอยชาย มือเรียวยาวก็กำลังเลื่อนหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน "คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นบล็อกเกอร์?" รินหรี่ตาแคบลงอย่างระแวง สัญชาตญาณความปลอดภัยพุ่งปรี๊ด หรืออีตานี่จะเป็นโรคจิตสะกดรอยตามเธอมาจากสนามบิน นئวคิดนี้ทำให้เธอขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "ก็ป้ายชื่อห้อยคอของคุณ กับกล้องมิเรอร์เลสตัวเท่าบ้านที่สะพายอยู่ มันตะโกนบอกตั้งแต่เดินเข้าประตูมาแล้วครับ ว่าคุณคือ 'ริน-ลลิน' เจ้าของเพจ 'รินร่อนเร่' ที่รีวิวที่เที่ยวจนคนตามไปหลงทางมานักต่อนนักแล้ว... อ้อ ผมชื่ออาทิตย์นะครับ เป็นตากล้องฟรีแลนซ์ที่โชคร้ายพอๆ กับคุณ ที่ดันโดนระบบจองห้องพังๆ ของที่นี่เล่นงานเหมือนกัน" อาทิตย์แนะนำตัวหน้าตาเฉยแถมยังส่งยิ้มกวนๆ มาให้อีกรอบ รินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ไม่ให้เผลอยกกระเป๋าเป้ใบโตฟาดหน้าหล่อๆ ของผู้ชายคนนี้ ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งน่าโมโห ดวงตาคมกริบับรอยยิ้มมุมปากนั่นมันชวนให้รู้สึกเหมือนโดนปั่นประสาทเล่นชัดๆ พนักงานต้อนรับชาวญี่ปุ่นโค้งตัวขอโทษขอโพยเป็นพัลวัน พร้อมกับยืนยันเสียงแข็งว่าห้องพักเดี่ยวไม่มีเหลือแม้แต่ห้องเดียว สิ่งเดียวที่พอจะทำได้คือ 'ห้องพักรวมแบบผสม (Mixed Dormitory)' สำหรับสองคนที่เหลืออยู่ห้องสุดท้ายพอดี "ห้องรวม? กับผู้ชายคนนี้เนี่ยนะ ไม่มีทาง!" รินโพล่งออกมาเสียงดังลั่นจนแขกคนอื่นในล็อบบี้หันมามอง "ผมก็ไม่ได้พิศวาสอยากนอนร่วมห้องกับคุณนักหรอกครับคุณริน แต่ข้างนอกนั่นอุณหภูมิลดลงเหลือเลขตัวเดียวแล้วนะ แถมพายุฝนกำลังจะเข้าอีกต่างหาก ถ้าคุณอยากไปนอนกอดกระเป๋าเป้แข็งๆ ใต้ต้นไม้รับลมหนาวเล่นก็ตามสบาย ผมเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะยอมเสียสละนอนเตียงริมหน้าต่างให้คุณ... ดีลไหมครับ?" อาทิตย์เลิกคิ้วท้าทาย พร้อมกับยื่นกุญแจห้องหมายเลข 404 ให้พนักงานรับมาถือไว้เองเสร็จสรรพ รินกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วระหว่างอีโก้ของตัวเองกับความตายจากภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ (Hypothermia) แน่นอนว่าข้อหลังน่ากลัวกว่าเยอะ สุดท้ายเธอก็ต้องจำใจพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมา คว้ากระเป๋าเดินทางแล้วเดินกระแทกส้นเท้าผ่านหน้าเขาไปก่อน "ก็ได้! แต่บอกไว้ก่อนนะว่าเตียงใครเตียงมัน ห้ามล้ำเส้นเด็ดขาด ไม่งั้นฉันเอาสเปรย์พริกไทยฉีดตาคุณแน่!" อาทิตย์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางพองขนเหมือนแมวหงุดหงิดของคนตรงหน้า เขาส่ายหัวน้อยๆ ด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวไม่มีทางรู้เลยสักนิด ก่อนจะก้าวเดินตามหลังร่างเล็กที่กำลังเดินฮึดฮัดนำทางไปลิฟต์ ภายในห้องพักหมายเลข 404 ค่อนข้างกว้างขวางและตกแต่งด้วยไม้สนอบอุ่น หน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นวิวทิวป่าสนสีเขียวเข้มที่ถูกสายหมอกยามเย็นปกคลุม บรรยากาศโรแมนติกสุดๆ... ถ้าไม่ต้องมาแชร์ห้องกับอีตาตากล้องปากร้ายนี่นะ รินโยนเป้ใบโตลงบนเตียงฝั่งซ้ายทันทีอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งเล็กน้อย เธอทิ้งตัวลงนั่งกอดอกหน้าบึ้งตึงขณะที่อาทิตย์กำลังจัดการวางกระเป๋าอุปกรณ์ถ่ายภาพราคาแพงของเขาไว้อย่างทะนุถนอมบนโต๊ะทำงานมุมห้อง "มองอะไรคะคุณตากล้อง อยากโดนสเปรย์พริกไทยรอบห้องหรือไง" รินแหวใส่เมื่อหันไปเห็นเขากำลังยืนมองเธอด้วยสายตาพิจารณา "เปล่าครับ แค่คิดว่า... บล็อกเกอร์ชื่อดังตัวจริงเสียงจริง ดูดุเกินกว่าในรูปรีวิวเยอะเลยนะเนี่ย" อาทิตย์พูดหน้าตาเฉย หยิบผ้าขนหนูพาดบ่าแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้รินนั่งฮึดฮัดอยู่คนเดียวด้วยความหมั่นไส้ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงฝนเริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกดังซ่า อากาศในห้องเย็นลงอย่างรวดเร็วจนรินต้องหยิบเสื้อกันหนาวไหมพรมตัวหนามาสวมทับ ร่างบางเดินไปยืนมองวิวภายนอกที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟริมทางเดินที่สะท้อนกับหยาดฝน สร้างบรรยากาศเหงาๆ ที่ชวนให้คิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ที่เธอพยายามหนีมาไกลถึงฮอกไกโด เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่สมุนไพรลอยมาแตะจมูก อาทิตย์ในชุดเสื้อยืดสีเทาสบายๆ กับกางเกงวอร์มกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ผมที่เปียกชื้นของตัวเอง ลอนผมหยักศกเล็กน้อยตกลงมาปรกหน้าผาก ทำให้ลุคกวนๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความดูดีแบบธรรมชาติจนรินเผลอชะงักไปชั่วขณะ "มองผมขนาดนี้... หลงเสน่ห์ผมเข้าแล้วล่ะสิครับคุณริน" เสียงทุ้มติดตลกเอ่ยขึ้น ทำเอารินสะดุ้งสุดตัว รีบเบือนหน้าหนีไปมองกระจกทันที "หลงตัวเองน่ะสิไม่ว่า! หน้าตาอย่างคุณ ต่อให้เหลือผู้ชายคนสุดท้ายบนโลกนี้ ฉันก็ไม่มีวันพิศวาสหรอกค่ะ" รินเชิดหน้าเถียงกลับเสียงแข็ง ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ อาทิตย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เดินเข้ามาใกล้จนรินต้องถอยหลังไปชนขอบหน้าต่าง ร่างสูงหยุดยืนห่างจากเธอแค่คืบเดียว ดวงตาคมกริบมองตรงเข้ามาในดวงตากลมโตของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง บรรยากาศในห้องที่เคยอึมครึมกลับเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่มีเพียงเสียงฝนตกด้านนอก "ปากเก่งจังนะครับ... ระวังเถอะ ปากเก่งแบบนี้ เดี๋ยวจะเผลอใจมาตกหลุมรักตากล้องปากเสียคนนี้เข้าสักวัน" เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูทำเอาหัวใจของรินเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นจากตัวเขาที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง รินผลักอกแกร่งออกเบาๆ ด้วยสองมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามตั้งสติแล้วเตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัย แต่ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของอาทิตย์ก็แผדเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน อาทิตย์ผละตัวออกไปหยิบสมองโฟนขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความแชตจากใครบางคนที่ทำให้สีหน้ากวนๆ ของเขาเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที รินแอบเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ และทันใดนั้นเอง... ดวงตากลมโตของเธอก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชื่อและรูปโปรไฟล์ของคนที่ส่งข้อความเข้ามา มันคือชื่อของเพื่อนสนิทในกลุ่มของเธอเอง... และข้อความนั้นเขียนไว้ว่า *[ระบบรักษาความปลอดภัย: คุณได้รับข้อความใหม่จาก 'มีนา']* *"แก... ชั้นแอบเห็นตั๋วเครื่องบินในกระเป๋าพี่อาทิตย์แล้วนะ เขาไม่ได้บังเอิญเจอแกที่ฮอกไกโดหรอก... แผนเซอร์ไพรส์ขอคบที่เขาวางไว้สามเดือนน่ะ คือทริปนี้ต่างหากเล่าอีน้องริน!"* รินยืนแข็งทื่อเป็นหิน สมองขาวโพลn ข้อความในหน้าจอแชตสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เบิกกว้าง เธ่อยืนอ้าปากค้าง หันขวับกลับไปมองหน้าตากล้องหนุ่มที่ตอนนี้กำลังยืนยิ้มเจื่อน ส่งสายตาสำนึกผิดแบบเด็กทำความผิดมาให้เธอเต็มๆ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดหน้าแรกของความทรงจำครั้งนี้ด้วยกันนะครับ