มื้อสุดท้ายก่อนถูกทิ้ง

“หัวหน้าครับ... ประตูมิติระดับ A กำลังจะปิดตายในอีกสิบนาทีข้างหน้า ถ้าเราไม่รีบไปตอนนี้ เราจะไม่มีทางออกไปได้ทันนะครับ!” เสียงตะโกนของลูกทีมคนหนึ่งดังแทรกความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในดันเจี้ยนระดับสีคราม ริน กวาดสายตามองเพื่อนร่วมทีมที่เขาร่วมเป็นร่วมตายมานานนับปี สายตาของพวกเขามิได้มีความกังวลหรือความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย มันกลับเต็มไปด้วยความสมเพชและเจือรอยยิ้มเยาะหยันที่ปิดไม่มิด “ริน... นายเป็นฮันเตอร์สายสนับสนุนที่ ‘หมดสภาพ’ ไปแล้ว” หัวหน้าทีมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับคนอื่นๆ ที่เตรียมถอยร่น “การเสียสละของนายในวันนี้ จะทำให้ชื่อเสียงของทีมเราถูกจารึกไว้ในฐานะวีรบุรุษที่ปกป้องประชาชนจนตัวตาย... หวังว่านายจะเข้าใจนะ” รินนิ่งเงียบ แววตาของเขาที่เคยสั่นไหวกลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม มือที่ถือมีดทำครัวสั้นๆ—อาวุธเพียงชิ้นเดียวที่เขามี—กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “พวกแก...” รินแค่นยิ้มที่มุมปาก “วางแผนมานานแล้วสินะ” “ก็แค่เรื่องธุรกิจน่ะ ริน” หัวหน้าทีมยักไหล่พลางส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเริ่มถอยออกไป “นายเป็นตัวถ่วง และการไม่มีนาย... โบนัสของพวกเราจะพุ่งสูงขึ้นเป็นสามเท่า ขอบคุณสำหรับความภักดีที่โง่เขลาตลอดหลายปีที่ผ่านมานะ” ทันทีที่สิ้นเสียงฝีเท้าของทีมงานที่หายลับไปในความมืด รินทรุดเข่าลงกับพื้น หินรอบกายเริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามของมอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกขังไว้ในชั้นนี้ดังสนั่นไปทั่ว ดันเจี้ยนกำลังเข้าสู่สภาวะ 'ล่มสลาย' พื้นที่รอบด้านกำลังแตกร้าวราวกับกระจกที่ถูกทุบ “ริน! ฟังฉันนะ!” เสียงหวานคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาท มันคือลินิน ไกด์สาวคู่ใจที่ขัดคำสั่งทีมเพื่อแอบส่งสัญญาณสื่อสารส่วนตัวมาให้เขาผ่านอุปกรณ์สวมใส่ที่หลบซ่อนอยู่ “ฉันรู้ว่าพวกมันทำอะไร! รีบออกมาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เดี๋ยวนี้!” “ลินิน... ฉันคงออกไปไม่ทันแล้ว” รินตอบเสียงแผ่ว พลางหยิบเศษเนื้อมอนสเตอร์ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมา “พวกมันล็อคระบบประตูไว้หมดแล้ว... แต่ว่านะ... ในความซวยมักจะมีโอกาสซ่อนอยู่เสมอ” เขามองดูซากเนื้อมอนสเตอร์ระดับสูงในมือ เลือดสีฟ้าเข้มซึมผ่านรอยนิ้วมือของเขาไป สัญชาตญาณของการเป็นเชฟที่ถูกฝังกลบมานานแสนนานเริ่มประทุขึ้นมาภายใต้สถานการณ์ความเป็นความตาย *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว ไม่ใช่ระบบของสมาคมฮันเตอร์ แต่เป็นบางสิ่งที่แปลกประหลาดและทรงพลังกว่า [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าในสภาวะวิกฤต...] [ระบบ ‘เชฟแห่งดันเจี้ยน’ เริ่มต้นการติดตั้ง...] [เงื่อนไขการปลดล็อค: ปรุงมื้ออาหารจากวัตถุดิบระดับภัยพิบัติ ในขณะที่ความตายอยู่เบื้องหน้า] รินหัวเราะร่า ท่ามกลางเสียงเพดานดันเจี้ยนที่กำลังถล่มลงมา เขาคว้ามีดทำครัวขึ้นมาด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น “พวกแกอยากให้ฉันเป็นเหยื่อล่อเหรอ ได้... งั้นมาดูกันว่ามื้อสุดท้ายของฉัน จะทำให้พวกแกต้องชดใช้อย่างไร” เขาสับเนื้อนั้นอย่างช่ำชอง มือของเขาว่องไวราวกับเต้นระบำ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่อาจหาได้จากโลกภายนอกก็อบอวลไปทั่วดันเจี้ยนที่กำลังพังทลาย ขณะเดียวกัน ที่ปากทางออกของดันเจี้ยน หัวหน้าทีมที่เพิ่งเดินออกมาพร้อมหน้ากากเสแสร้งกำลังเตรียมตัวให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชน ทว่าทันใดนั้นเอง... พื้นดินที่ควรจะปิดตายไปแล้วกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหรูหราที่ไม่มีตราสัญลักษณ์สังกัดใดๆ บินแหวกเมฆหมอกพุ่งลงมาจอดขวางหน้าทุกคน ลมกระโชกแรงพัดเอาฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วจนทีมงานที่เพิ่งทิ้งรินมาต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้า ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเชฟสีขาวสะอาดสะอ้าน แว่นตากันแดดราคาแพง และรอยยิ้มที่ดูอันตรายเสียยิ่งกว่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนที่เพิ่งผ่านมา “หวังว่ามื้ออาหารของผม... จะถูกปากพวกคุณนะครับ” รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก พลางหยิบการ์ดสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์รูปมีดไขว้กับมงกุฎขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ก่อนจะเหลือบมองหัวหน้าทีมที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนเห็นผี “เพราะมื้อนี้น่ะ... ผมเป็นคนจ่ายเต็มจำนวน และเชื่อเถอะว่า ‘บิลค่าเสียหาย’ ของพวกคุณน่ะ... พวกคุณไม่มีวันจ่ายไหวหรอก” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของตำนานเชฟผู้สั่นสะเทือนบัลลังก์ฮันเตอร์นะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ!