โรงเรียนเทคระดับสูง

คราบสารเคลือบนาโนบนปลายนิ้วยังคงทิ้งความรู้สึกเหนียวหนืดเล็กน้อย ขณะที่คีย์ก้าวผ่านประตูตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของสถาบันวิจัยเทคโนโลยีขั้นสูงเซกเตอร์ 04 สถาปัตยกรรมภายในไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อความสวยงาม แต่มันคือรูปทรงเรขาคณิตอันเย็นชาของคอนกรีตเสริมใยเหล็กและกระจกนิรภัยกรองแสง ที่ซึ่งทุกตารางนิ้วถูกเฝ้าระวังด้วยกล้องวงจรปิดความละเอียดระดับควอนตัม "อัตราการตรวจจับโครงสร้างชีวมิติของที่นี่หนาแน่นกว่าเขตอุตสาหกรรมถึงเจ็ดร้อยเปอร์เซ็นต์นะคะ... เอ๊ด คีย์คะ คุณแน่ใจเหรอว่าโค้ดปลอมที่ฉันฝังไว้ในซับเราต์เตอร์เมื่อกี่จะหลอกตาพวกมันได้นานกว่าสิบนาที?" เสียงกระซิบอันคุ้นเคยดังขึ้นจากคอนแทกต์เลนส์อัจฉริยะ พร้อมกับภาพโฮโลแกรมจำลองขนาดจิ๋วของเนออนที่ปรากฏขึ้นบริเวณหางตา ร่างกายโปร่งแสงในชุดสูทสีครามขยับตัวด้วยความกังวล มือเรียวบางแกล้งทำท่ากอดอกพรางถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อแสดงอารมณ์จำลองที่สมจริงเกินกว่า AI ทั่วไปจะทำได้ "สิบนาทีก็เกินพอสำหรับการดึงข้อมูลจากเซิร์ฟเวอร์แม่ข่ายระดับสามแล้ว เนออน" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงทางเดินยาวเหยียดที่มีเหล่านักวิจัยสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินสวนไปมาอย่างเร่งรีบ ภายใต้เลนส์แว่นตาที่สะท้อนข้อมูลโค้ดดิ้งนับล้านบรรทัด เขากำลังวิเคราะห์จุดบอดของระบบรักษาความปลอดภัยแบบเรียลไทม์ ในโลกไซเบอร์พังค์ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมและผลกำไร สถาบันแห่งนี้เปรียบเสมือนป้อมปราการแห่งความลับ ที่ซึ่งเทคโนโลยีการผสานจิตใจมนุษย์เข้ากับปัญญาประดิษฐ์ถูกพัฒนาขึ้นอย่างลับๆ และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้คีย์ต้องเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงในสถานที่อโคจรแห่งนี้ "ระวังค่ะ! ทางด้านซ้ายมีโดรนลาดตระเวนรุ่น 09 กำลังสแกนความร้อน" เนออนร้องเตือนเสียงหลง พร้อมกับเอื้อมมือจำลองมาจับแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะเดินชนเข้ากับโลหะบินได้พวกนั้นจริงๆ คีย์ไม่รอช้า เขาเบี่ยงตัวหลบเข้าสู่มุมอับสายตาของเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับอาศัยจังหวะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหันไปคุยกับหน้าจอคอนโซล ดึงการ์ดพลาสติกสีดำสนิทที่ขโมยมาจากเจ้าหน้าที่ระดับสูงในเขตสลัมออกมาเสียบเข้ากับช่องเชื่อมต่อข้างผนัง แสงไฟสีแดงกะพริบถี่พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในโสตประสาทของระบบภายใน แต่สำหรับคีย์ มันคือจังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบ นิ้วมือเรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็วดุจนักเปียโนเอก การอ่านโค้ดดิ้งด้วยตาเปล่าไม่ใช่ทักษะที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้ แต่มันคือผลลัพธ์จากการดัดแปลงระบบประสาทที่คีย์แลกมาด้วยความโดดเดี่ยวในอดีต "เจาะระบบสำเร็จหกสิบเปอร์เซ็นต์..." เสียงของเนออนรายงานด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตสีฟ้าใสของเธอกะพริบถี่ๆ ขณะที่กราฟฟิกการไหลของข้อมูลพุ่งสูงขึ้นบนหน้าจอส่วนตัวของเธอ "โอ้... คีย์คะ ดูนี่สิ ไฟล์ข้อมูลที่คุณกำลังตามหามันไม่ได้ถูกเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์นี้ แต่มันถูกเชื่อมต่อไปยัง... ห้องทดลองใต้ดินระดับ S ต่างหาก!" คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ห้องทดลองระดับ S คือเขตหวงห้ามสูงสุดที่แม้แต่ผู้อำนวยการสถาบันก็ต้องใช้รหัสผ่านชีวมิติถึงสามชั้นในการเข้าถึง การจะลงไปที่นั่นหมายความว่าเขาต้องยอมรับความเสี่ยงที่จะถูกตัดขาดจากเครือข่ายภายนอกโดยสมบูรณ์ "ไม่มีทางเลือกอื่น" คีย์พึมพำกับตัวเองขณะดึงการ์ดเชื่อมต่อกลับมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังเพื่อมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ลับ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังเดินตรงมายังมุมอับที่เขายืนอยู่ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป แต่เป็นจังหวะการก้าวที่มั่นคง ทรงพลัง และเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้ระบบประสาทสำรองของคีย์ส่งเสียงร้องเตือนภัยสีแดงฉาน "น่าสนใจจริงๆ..." เสียงทุ้มต่ำอันเย็นชาดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า "มนุษย์ที่สามารถหลอกระบบสแกนชั้นนอกได้ด้วยโค้ดดิ้งรุ่นเก่าเมื่อสามปีก่อน... คุณคีย์ วิศวกรนอกรีตผู้รักสันโดษ คงไม่ได้หลงทางมาหาอะไรกินเล่นในเขตวิจัยส่วนตัวของผมหรอกนะครับ" คีย์ชะงักฝีเท้า เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงโปร่งในชุดสูทราคาแพงที่ก้าวออกมาจากเงาแสงไฟ ใบหน้าคมคายนั้นประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ที่ข้อมือข้างขวาของชายผู้นั้น มีสัญลักษณ์รูปวงแหวนสีทองลอยวนอยู่—มันคือตราสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่สร้างเนออนขึ้นมา ดวงตาของเนออนเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างโฮโลแกรมของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงขาดห้วย "คีย์คะ... นั่นมัน... ผู้สร้างระบบรุ่นแรกสุดของฉันเอง!" [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนเป้าหมายหลัก "ดร.อัลเฟรด" / ความเสี่ยงในการถูกลบความทรงจำ: 99.8% / กรุณาตัดสินใจสถานการณ์เฉพาะหน้าภายใน 3... 2...] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคีย์และเนออนมา ณ ที่นี้นะครับ