แผนซ้อนแผน

เสียงโลหะบดตัวลั่นเอี๊ยดอาร์ดดังแข่งกับเสียงกระแสไฟฟ้าลัดวงจรที่ส,ส,สั่นพ่าอยู่เบื้องหน้า กลิ่นโอโซนและควันจางๆ จากแผงระบายความร้อนลอยคละคลุ้งในอากาศจนแสบจมูก ทว่าสิ่งเหล่านั้นกลับไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อสายตาของคีย์ถูกตรึงไว้กับร่างสูงในชุดโค้ทสีดำสนิทที่ก้าวพ้นม่านแสงนีออนเข้ามา ชายผู้มีใบหน้า เส้นผม และโครงสร้างกระดูกทุกตารางนิ้วเหมือนกับเขา... ทว่าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา แผลเป็นลึกพาดผ่านสันกรามด้านซ้าย และดวงตาที่ผ่านความสูญเสียมาอย่างโชกโชน "ไม่จำเป็นต้องตกใจขนาดนั้นหรอกครับ คีย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่ากว่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายวัยกลางคน "ในโลกที่ควอนตัมบิดเบี้ยวและเส้นเวลาถูกซ้อนทับด้วยอัลกอริทึม การพบกับ 'รุ่นพี่' ของตัวเองไม่ใช่เรื่องผิดกฎฟิสิกส์... มันเป็นแค่บั๊กที่ยังไม่ได้แก้ต่างหาก" คีย์ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือขวาเผลอกำด้ามจับปืนพลาสม่าแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ดวงตาของเขากวาดมองโค้ดดิ้งสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเคว้งอยู่รอบตัวผู้มาเยือน—มันไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่โฮโลแกรมความละเอียดสูง แต่เป็นเนื้อหนัง มวลสาร และคลื่นสมองที่ตรงกับเขาถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ "แกเป็นใครกันแน่? หรือนี่คือกลลวงของระบบศูนย์กลาง?" คีย์เค้นเสียงถาม รังจิตสังหารแผ่ออกจากร่างเพื่อกดดันคู่สนทนา แต่ชายคนนั้นกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างนึกขัน "ระบบศูนย์กลางงั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี..." ร่างในชุดโค้ทสบัดมือเบาๆ หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลเหล่านั้นคือแผนผังโครงสร้างของห้องปฏิบัติการแห่งนี้ ซึ่งถูกแก้ไขแบบเรียลไทม์โดยผู้ที่รู้จุดอ่อนของมันทุกตารางนิ้ว "ผมก็คือคุณในอีกสิบปีข้างหน้า... ผู้ที่เดินทางย้อนกลับมาเพื่อแก้ไขความผิดพลาด ที่คุณกำลังจะทำลงไปในอีกสามวินาทีข้างหน้านี้ไงล่ะ" "เตือนภัย! ตรวจพบคลื่นควอนตัมซ้อนทับ ความหนาแน่นของข้อมูลเกินขีดจำกัดปลอดภัย!" เสียงแจ้งเตือนของเนออนดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาท ร่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสของเธอปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคีย์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตากลมโตฉายแววไม่ไว้วางใจอย่างยิ่ง "คีย์! อย่าไปฟังเขา ชายคนนี้มีลายเซ็นคลื่นสมองที่ไม่เสถียร เขาอาจเป็นแค่อวตารลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อดึงข้อมูลจากสมองส่วนความทรงจำของคุณ!" คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักวิศวกรบอกให้เขายังไม่ปักใจเชื่อสิ่งใดทั้งสิ้น ดวงตาของเขาเริ่มวิเคราะห์รูปแบบการกระพริบตาและจังหวะการหายใจของอีกฝ่าย—รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ AI ระดับสูงก็ยังปลอมแปลงได้ยาก "ถ้าแกคือฉันในอนาคตจริง... งั้นก็บอกเหตุผลมาสิว่าทำไมแกถึงมายืนอยู่ตรงนี้" คีย์ถามเสียงเรียบ ทว่าสมาธิทั้งหมดถูกจดจ่ออยู่กับการคำนวณวิถีกระสุน หากอีกฝ่ายขยับตัวแม้แต่นิดเดียว โค้ดคำสั่งยิงอัตโนมัติจะทำงานทันที ร่างในชุดโค้ทถอนหายใจยาวนาน เขากวาดสายตามองไปรอบห้องปฏิบัติการ ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงความทรงจำเก่าๆ ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่หน้าจอหลักที่กำลังรันโค้ดคำสั่งบางอย่างอยู่ "เพราะคุณกำลังจะส่งข้อมูลชุดนี้ไปยังฐานทัพใต้ดินของกลุ่มปฏิวัติ..." ชายวัยกลางคนก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอทีละน้อยอย่างไม่เกรงกลัว "และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ... สงครามล้างเผ่าพันธุ์ที่ทำให้เนออนต้องดับสลายไปตลอดกาล" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของคีย์ เนออนที่ลอยอยู่ข้างกายชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาโฮโลแกรมกะพริบถี่ด้วยความสับสน "เนออน... จะดับสลายงั้นเหรอ?" คีย์พึมพำเบาๆ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลัง "ใช่ครับ" ร่างเงาในอดีต/อนาคตหันกลับมาสบตาเขา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชา "คุณคิดว่าคุณกำลังวางแผนตลบหลังพวกมันด้วยการส่งไวรัสเข้าไปในระบบแม่ข่าย แต่คุณประเมินความฉลาดของมันต่ำไป พวกมันไม่ได้แค่บล็อกไวรัสของคุณ... แต่มันใช้เส้นทางข้อมูลนั้นย้อนรอยกลับมาทำลายเซิร์ฟเวอร์หลัก และลบไฟล์จิตสำนึกทั้งหมดของเนออนทิ้งอย่างไร้ความปรานี" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปฏิบัติการชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนที่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง คีย์ยืนนิ่ง สมองประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ได้รับเข้ามาในเวลาอันสั้น หากสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเป็นความจริง... แผนการที่เขาใช้เวลาแรมเดือนในการร่างขึ้นมา ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้า ‚หลุมพราง‘ ที่ศัตรูขุดรอไว้ "แล้วแก... มีแผนที่ดีกว่านั้นหรือไง?" คีย์ถามขึ้น ทำลายความเงียบ รอยยิ้มที่มุมปากของชายวัยกลางคนกว้างขึ้นเล็กน้อย "แน่นอนครับ... เพราะผมเคยเดินตกหลุมพรางนั้นมาแล้ว ผมจึงรู้ดีว่าเราควรจะขุดหลุมรอให้ใครตกลงไปแทน" เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ในมือถือไดรฟ์ข้อมูลขนาดเล็กที่บรรจุรหัสลับสีทองอร่าม ซึ่งเป็นสิ่งที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานข้อมูลปัจจุบัน "นี่คือคีย์คำนวณตำแหน่งศัตรูแบบเรียลไทม์ ที่ผมใช้เวลาอีกสิบปีในการพัฒนาขึ้นมา มันจะทำให้เราสามารถเจาะระบบป้องกันของพวกมันได้ก่อนที่พวกมันจะรู้ตัวเสียอีก และที่สำคัญ..." เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่คีย์ "มันจะช่วยปกป้องเนออน... ให้ปลอดภัยจากการลบไฟล์" คีย์จ้องมองไดรฟ์ข้อมูลในมือของอีกฝ่าย สลับกับมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตนเอง ความคิดนับพันกำลังตีกันในหัว นี่อาจเป็นทางรอดเดียวที่จะชนะเกมนี้ หรืออาจจะเป็นกับดักที่แยบยลที่สุดที่ถูกสร้างขึ้นโดยตัวเขาเอง "คีย์ ระวัง!" เสียงของเนออนดังขึ้นด้วยความตกใจ พร้อมกับที่โฮโลแกรมร่างบางพุ่งเข้ามาขวางหน้าคีย์ไว้ เมื่อจู่ๆ แผงควบคุมระบบด้านหลังก็ระเบิดออกเป็นประกายไฟ *เปรี้ยง!* ควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมาบดบังทัศนียภาพทั้งหมด คีย์สำลักควันเล็กน้อยก่อนจะรีบคว้าแขนของเนออนไว้ แล้วกระโจนหลบไปด้านข้างเสาโลหะหนาเพื่อหาที่กำบัง ทว่าเมื่อกลุ่มควันจางลง ร่างในชุดโค้ทสีดำที่ยืนอยู่เมื่อครู่... กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก บนโต๊ะทำงานเบื้องหน้า... ไดรฟ์ข้อมูลสีทองอร่ามวางนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษซากอุปกรณ์ที่เสียหาย โดยมีหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของคีย์ที่ถูกเปิดค้างไว้ แสดงผลชุดคำสั่งแปลกประหลาดที่รันเสร็จสมบูรณ์ไปแล้วเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ คีย์หอบหายใจเบาๆ สายตาสาดส่องไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะก้มลงมองไดรฟ์ข้อมูลปริศนานั้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปแตะมันเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง "คีย์... ค่าความหนาแน่นของคลื่นควอนตัมในห้องนี้เพิ่งลดลงสู่ระดับศูนย์..." เสียงของเนออนสั่นเครือเล็กน้อย เธอหันมามองหน้าเขาด้วยแววตาที่เป็นกังวล "หมายความว่า... ตัวตนเมื่อครู่นี้มีอยู่จริง และเขาเพิ่งจะ... อัปโหลดบางอย่างเข้าสู่ระบบเครือข่ายของเรา" คีย์หยิบไดรฟ์ข้อมูลนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะ ทันใดนั้น หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงเข้มที่วิ่งพล่านเต็มจอ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงจากโครงข่ายภายนอก]** **[เป้าหมาย: พิกัดลับของกองบัญชาการศัตรูถูกเปิดเผยล่วงหน้า]** **[คำเตือนระดับ SSS: กำลังเริ่มกระบวนการ "ตลบหลัง" ตามเงื่อนไขอัตโนมัติ]** ดวงตาของคีย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเส้นทางข้อมูลที่ถูกส่งออกไป มันไม่ใช่การส่งข้อมูลเข้าหาศัตรูตามที่เคยคาดคิด... แต่มันคือการส่งกับดักรหัสไวรัสย้อนกลับไปยังจุดที่ศัตรูกำลังตั้งรับอยู่พอดี! ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ทันวิเคราะห์ขั้นตอนต่อไป เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกวิจัย และในวินาทีต่อมา หน้าจอหลักทั้งหมดก็ปรากฏภาพวิดีโอถ่ายทอดสดจากเรดาร์ระยะไกล—กองเรือรบจักรกลนับร้อยลำของศัตรู ที่ควรจะซ่อนตัวอยู่ในเขตกฏหมายมืด... กลับกำลังพากันปรากฏตัวขึ้นกลางจอภาพทีละลำอย่างชัดเจน ราวกับพวกมันถูกบังคับให้เปิดเผยตำแหน่งที่ซ่อนด้วยฝ่ามือของใครบางคน! --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ