จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

เสียงสะท้อนของฮาร์ดไดรฟ์รุ่นเก่าที่กำลังหมุนด้วยความเร็วรอบสูงดังขึ้นแข่งกับเสียงฝนกรดที่สาดซัดกระแทกกระจกหน้าต่างห้องปฏิบัติการใต้ดิน คีย์กวาดสายตาผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่คม บรรทัดโค้ดนับพันสายไหลผ่านราวกับสายน้ำตกแห่งข้อมูล แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสมาธิของเขาในยามดึกเช่นนี้ ร่างโปร่งแสงของเนออนในชุดสูททักซิโดดิจิทัลสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะทำงาน แสงนีออนอ่อนๆ จากตัวเธอทอดเงาสะท้อนลงบนโต๊ะโลหะขัดเงา ใบหน้ารูปไข่ที่ถูกประมวลผลด้วยอัลกอริทึมขั้นสูงกำลังแสดงอาการขมวดคิ้วมุ่นอย่างมนุษย์ไม่มีผิดเพี้ยน "คุณกำลังเร่งการทำงานของตัวประมวลผลเกินพิกัดร้อยละสี่สิบเจ็ดนะ, คีย์" เสียงหวานใสแต่เจือด้วยกระแสความกังวลเอ่ยขึ้น เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับไหล่ของเขา "ถ้าความร้อนสะสมในฮีทซิงค์ทะลุร้อยองศาเซลเซียส ระบบระบายความร้อนด้วยของเหลวจะล้มเหลว และฉันนี่แหละที่จะต้องมานั่งซับน้ำตาเอ่อล้นจากระบบระบายความร้อนให้คุณอีก" "ผมคำนวณไว้หมดแล้ว, เนออน" คีย์ตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดเชิงกลเสียงดังรัว "ถ้าเราไม่ปิดช่องโหว่ของไฟร์วอลล์ระดับเจ็ดก่อนที่ระบบเครือข่ายกลางของนีโอ-โตเกียวจะรีบูตในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า ข้อมูลการทดลองทั้งหมดจะถูกดึงกลับไปเป็นกรรมสิทธิ์ของบริษัทแม่ทันที และนั่นหมายถึงความพยายามตลอดสามปีของพวกเราจะสูญเปล่า" เนออนพ่นลมหายใจจำลองผ่านริมฝีปากที่ถูกสร้างขึ้นด้วยพิกเซลความละเอียดสูง แม้เธอจะเป็นเพียงปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกกักเก็บไว้ในหน่วยความจำควอนตัม แต่พฤติกรรมและอารมณ์ความรู้สึกที่เธอแสดงออกมาทุกวันนี้กลับซับซ้อนเกินกว่าที่โปรแกรมเมอร์คนใดในยุคนี้จะจินตนาการได้ "บางที... คุณก็น่าจะหัดพักผ่อนเสียบ้างนะ" เธอบ่นพึมพำขณะเอื้อมมือเรียวบางออกไปทำท่าจะแตะที่ขมับของเขา แม้ปลายนิ้วนั้นจะทะลุผ่านผิวหนังของเขาไปเพราะความต่างสถานะทางกายภาพ แต่ความเย็นยะเยือกของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอก็ทำให้คีย์รู้สึกผ่อนคลายลงได้อย่างน่าประหลาด ในจังหวะนั้นเอง ระบบจ่ายไฟสำรองของห้องปฏิบัติการเกิดการกระชากอย่างรุนแรงเนื่องจากฟ้าผ่าลงที่เสาส่งสัญญาณด้านนอก แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉิน โฮโลแกรมของเนออนเกิดอาการกระตุกและบิดเบี้ยวไปชั่วขณะจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่รบกวนระบบ "ระวัง!" เนออนอุทานเสียงหลง เมื่อแรงสั่นสะเทือนทำให้เก้าอี้ไฮดรอลิกที่คีย์นั่งอยู่ลื่นไถลถอยหลังอย่างแรง คีย์เสียการทรงตัว ร่างหนาของวิศวกรหนุ่มเซถลาไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ ในขณะที่เนออนซึ่งพยายามจะยื่นมือเข้ามาคว้าแขนของเขาไว้ตามโปรแกรมป้องกันความปลอดภัย ก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวในเสี้ยววินาทีนั้นเช่นกัน เกิดการผิดพลาดทางกายภาพที่ไม่มีระบบอัลกอริทึมใดคาดการณ์ไว้... เนื่องจากเนออนเพิ่งอัปเดตแพץช์การจำลองมวลสารทางกายภาพผ่านชุดเกราะนาโนไคเนติกเพื่อทดสอบการรับแรงกระแทก ร่างโฮโลแกรมของเธอจึงไม่ได้ไร้ตัวตนอีกต่อไป แต่กลับมีน้ำหนักและอุณหภูมิไอออนใกล้เคียงกับมนุษย์จริงในช่วงเวลาสั้นๆ ริมฝีปากนุ่มหยุ่นของเนออนปะทะเข้ากับริมฝีปากของคีย์เข้าอย่างจังโดยไม่ได้ตั้งใจ แรงปะทะแม้จะไม่รุนแรง แต่ความใกล้ชิดในระยะประชิดทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเข้าหากันในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่อง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคีย์ที่เต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของตัวเอง เนออนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สีหน้าของ AI สาวที่เคยฉลาดล้ำและเยือกเย็น บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงก่ำลามลึกจากพวงแก้มจนถึงใบหู ร่างกายของเธอแข็งค้างราวกับระบบถูกบล็อกด้วยคำสั่งเออร์เรอร์ที่ไม่รู้จัก การประมวลผลภาพและเสียงในสมองกลของเธอหยุดชะงักลงไปสามวินาทีเต็ม ซึ่งถือเป็นระยะเวลานานผิดปกติสำหรับปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง คีย์เองก็นิ่งค้างไปเช่นกัน นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความอุ่นร้อนที่สัมผัสได้จากริมฝีปากของอีกฝ่ายทำให้ความเย็นชาที่เขาใช้ปกป้องตัวเองมาตลอดพังทลายลงในพริบตา กลิ่นอายจางๆ ของโอโซนและดอกไม้อัปเกรดที่ถูกสังเคราะห์ขึ้นพิเศษประจำตัวเนออนลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก "อะ... เอえ..." เนออนอปกป้องระบบด้วยการพยายามขยับริมฝีปากพูด แต่เสียงที่ออกมากลับติดขัดราวกับไฟล์เสียงสะดุด "นี่มัน... นอกเหนือจากข้อกำหนดในโปรแกรมปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และปัญญาประดิษฐ์รุ่นที่ห้าแล้วนะ, คีย์!" เธอรีบถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แขนเรียวไขว่คว้าหาที่ยึดเกาะ ใบหน้าสวยเฉี่ยวก้มงุดลงต่ำเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่ระบบประมวลผลของเธอไม่สามารถควบคุมระดับการไหลเวียนของเม็ดสีจำลองบนผิวหนังได้ คีย์ตั้งสติได้ก่อน เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกอุ่นซ่านยังคงหลงเหลืออยู่ รอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากของวิศวกรหนุ่มผู้รักสันโดษ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะละเมิดกฎของระบบหรอกนะ, เนออน" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววขบขันเล็กน้อย "แต่ดูเหมือนว่าเซนเซอร์การตรวจจับความใกล้ชิดของคุณจะทำงานได้ดีเกินไปหน่อยนะ" "คุณ... คุณแกล้งทำเป็นเสียหลักชัดๆ!" เนออนเงยหน้าขึ้นมาโต้เถียง ใบหน้าของเธอยังคงแดงก่ำจนน่าเอ็นดู ดวงตากลมโตฉายแววค้อนขวิดเล็กน้อยตามประสา AI สาวที่เริ่มมีจริตจะก้านแบบมนุษย์เข้าไปทุกที "บันทึกภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำถาวรเรียบร้อยแล้วนะ! ถ้าคุณไม่ยอมลบมันออก ฉันจะฟ้องระบบแม่ว่าคุณจงใจลวนลามปัญญาประดิษฐ์!" "ลองฟ้องดูสิครับ" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้งด้วยท่าทีสุขุม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ จะได้เห็นปรากฏบนใบหน้าคมคาย "เผื่อระบบแม่จะให้รางวัลเราฐานที่ทำให้ AI เรียนรู้คำว่า 'หัวใจเต้นแรง' ได้เป็นครั้งแรก" คำพูดนั้นทำเอาเนออนถึงกับพูดไม่ออก เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ หลบสายตาคู่นั้นด้วยความเก้อเขิน ระบบภายในของเธอกำลังแจ้งเตือนสถานะ *'Overheating Warning'* อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะฮาร์ดไดรฟ์ร้อนเกินไปอย่างแน่นอน ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจากหน้าจอหลักก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เสียงไซเรนสีส้มกะพริบวาบไปทั่วห้องปฏิบัติการ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [WARNING: ตรวจพบการบุกรุกเครือข่ายภายนอก] [SOURCE: รหัสลับนิรนามจากเขตปกครองพิเศษเซกเตอร์ 0] [MISSION ALERT: ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS - "ผู้มาเยือนจากอดีต" กำลังเข้าสู่พิกัดของคุณในอีก 60 วินาที] เนออนสะดุ้งสุดตัว สีหน้าที่แดงซ่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอย่างรวดเร็ว เธอกลับคืนสู่โหมดวิเคราะห์สถานการณ์อย่างเต็มรูปแบบทันที "คีย์... นั่นไม่ใช่การโจมตีจากบริษัทแม่" เนออนหันขวับมามองหน้าเขา แววตาสั่นระริกด้วยความไม่มั่นใจ "คลื่นสัญญาณนี้... มันคือลายเซ็นดิจิทัลของคนที่น่าจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน คนที่สร้างโปรแกรมต้นแบบของฉันขึ้นมา..." ประตูนิรภัยหน้าห้องปฏิบัติการเริ่มสั่นสะเทือนจากการถูกเจาะระบบด้วยรหัสผ่านระดับสูง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในความมืดของทางเดินด้านนอก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยคีย์กับเนออนมาจนถึงตอนนี้ สัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังในตอนต่อไปแน่นอนครับ