รหัสลับใต้ชั้นใต้ดิน

กลิ่นสนิมเหล็กและคราบน้ำมันเครื่องผสมปะปนกับกลิ่นอับชื้นของชั้นใต้ดินระดับลึก คือบรรยากาศเดียวที่คีย์คุ้นเคย นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์กำลังเคาะแป้นพิมพ์โฮโลแกรมสีฟ้าครามอย่างรวดเร็ว โค้ดดิ้งนับพันบรรทัดไหลผ่านม่านตาของเขา ดวงตาคมกริบสีนิลสะท้อนแสงเรืองรองจากหน้าจอจนแทบไม่กะพริบ ทุกตัวอักษรและคำสั่งถูกประมวลผลในหัวสมองอันปราดเปรื่องของวิศวกรหนุ่มอัจฉริยะผู้รักสันโดษอย่างเงียบเชียบ ที่นี่คือเขตปลอดการควบคุมของสภาเมืองนีโอ-แบงค็อก พื้นที่ทิ้งขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่มีใครใส่ใจ แต่มันคือห้องทำงานอันสงบสุขที่สุดของเขา "ถ้าคุณยังบังคับให้ฉันประมวลผลขยะดิจิทัลพวกนี้ด้วยความเร็วระดับนี้อีกสามนาที ฉันจะประท้วงด้วยการปิดระบบระบายความร้อนในเสื้อแจ็คเก็ตของคุณนะคีย์" เสียงใสแต่ติดจะรำคาญใจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ เม็ดพิกเซลนับล้านรวมตัวกันกลายเป็นร่างโฮโลแกรมของหญิงสาวในชุดเดรสล้ำอนาคต ผมยาวสลวยสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟนีออนริบหรี่ เนออนเท้าสะเอวด้วยท่าทางเอาเรื่อง ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ คีย์ไม่แม้แต่จะชายตามองร่างโปร่งแสงนั้น มือขวายังคงลากเส้นคำสั่งเพื่อถอดรหัสไฟร์วอลล์ระดับสามอย่างต่อเนื่อง น้ำเสียงนิ่งเรียบหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป "ถ้าเธอทำแบบนั้น ตัวเธอเองก็จะไม่มีพลังงานสำรองในการรันโปรแกรมทรงจำ และข้อมูลการอัปเกรดแพץช์ล่าสุดก็จะหายไปครึ่งหนึ่ง... เนออน เธอฉลาดเกินกว่าจะทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นนะครับ" เนออนทำหน้ามุ่ย แก้มป่องขึ้นเล็กน้อยด้วยความขัดแย้งในระบบจำลองอารมณ์ที่ถูกพัฒนาจนเกินขีดจำกัด AI สาวสะบัดหน้าหนีไปครึ่งองศา ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ใบหน้าของคีย์จนจมูกแทบจะชนกัน ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยปากคอเราะร้ายที่ชอบกวนประสาทเขาเป็นกิจวัตร "นายเนี่ยนะ... ไม่เคยมีคำว่าอ่อนโยนเลยสักนิด ฉันเป็น AI ผู้ช่วยระดับพรีเมียมนะ ไม่ใช่ทาสรับใช้ในโรงงานรีไซเคิล!" เธอบ่นกระpoudกระpadd แต่ปลายนิ้วเรียวเล็กของโฮโลแกรมก็ยังคงช่วยปัดหน้าต่างข้อมูลขยะออกไป เพื่อเปิดทางให้คีย์เข้าถึงแกนกลางของเครือข่ายเก่าแก่ที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กหนาเตอะ คีย์ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เขายอมรับว่าบางครั้งเนออนก็ทำตัวเหมือนมนุษย์เสียจนเขาลืมไปว่าเธอมีตัวตนเป็นเพียงกลุ่มแสงและโค้ดโปรแกรม ความผูกพันที่เติบโตขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของโลกใบนี้ทำให้เส้น יםแบ่งระหว่างมนุษย์กับปัญญาประดิษฐ์เริ่มเลือนรางลงทุกที "ผมแค่กำลังหาแหล่งพลังงานสำรองเพื่อขับเคลื่อนระบบกรองอากาศในเขตอาศัย เราอยู่ที่นี่มานานเกินไปจนสารพิษเริ่มรั่วไหลเข้าสู่ระบบแล้วนะเนออน" คีย์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว มือของเขาหยุดพิมพ์เมื่อปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับแผงวงจรโลหะสีดำสนิทที่ฝังอยู่ลึกที่สุดของห้องใต้ดิน เบื้องหน้าของพวกเขาคือเซิร์ฟเวอร์รุ่นโบราณจากยุคศตวรรษที่ผ่านมา ตัวเครื่องเต็มไปด้วยคราบสนิมและหยากไย่ดิจิทัล แต่น่าแปลกที่มันยังคงมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ไหลเวียนอยู่ภายใน ราวกับหัวใจที่เต้นรำอยู่ท่ามกลางความตาย "ระวังหน่อยคีย์ ชีพจรพลังงานรอบตัวเซิร์ฟเวอร์เครื่องนี้มัน... แปลกมาก" เนออนเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที ร่างโฮโลแกรมของเธอลอยข้ามโต๊ะทำงานมาขวางหน้าเขาไว้ แววตาสีฟ้าใสฉายแววระแวดระวัง โค้ดสีแดงฉานเริ่มกระพริบเตือนบนหน้าต่างระบบภายในของเธอ "มันไม่ใช่กระแสไฟฟ้าจากถ่านหินหรือฟิวชั่นรีแอคเตอร์ทั่วไป แต่มันมีลายเซ็นพลังงานคล้ายกับ..." เนออนยังพูดไม่ทันจบ เสียงหึ่งต่ำๆ ก็ดังสะท้อนก้องมาจากภายในผนังคอนกรีต *ครืนนน...* แผงเซิร์ฟเวอร์เก่าแก่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้วยกลไกไฮดรอลิกที่ฝืดเคือง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางความมืดมิดของช่องลับใต้ดิน มีแสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาเป็นจังหวะ ราวกับการลืมตาตื่นของบางสิ่งที่หลับใหลมานับร้อยปี และในเสี้ยววินัตินั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของคีย์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานไร้ที่มาปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมเสียงระบบสังเคราะห์ที่ดังขึ้นในโสตประสาทโดยที่เนออนไม่ได้เป็นคนสั่งการ **[ตรวจพบโปรแกรมปริศนา: 'Pandora.exe']** **[คำเตือนระดับอันตราย: สูงสุด]** **[ระบบกำลังทำการเชื่อมต่อ... 3... 2... 1... ยินดีต้อนรับผู้ดูแลระบบคนใหม่]** คีย์ชะงักค้าง มือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบเครื่องมือต้องหยุดชะงักลงทันที เมื่อเสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบและทรงพลังดังขึ้นจากลำโพงเก่าของเซิร์ฟเวอร์... เป็นเสียงที่เอ่ยทักทายชื่อเต็มของเขาได้อย่างถูกต้องแม่นยำ ราวกับมันรอคอยการมาเยือนนี้มานานแสนนานแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ด้วยกันนะครับ