สัญญาณเตือนจากความว่างเปล่า

"ถ้าคุณคิดจะจบชีวิตตัวเองด้วยรหัสชุดนี้ ก็ช่วยกรุณาไปตายที่อื่น เพราะที่นี่มันมีค่าเช่าที่ต้องจ่าย" เสียงห้าวทุ้มของรินดังแทรกความเงียบงันในอพาร์ตเมนต์ซอมซ่อ แสงไฟนีออนกะพริบถี่จากป้ายโฆษณานอกหน้าต่างสาดสะท้อนใบหน้าของเขาให้ดูซีดเซียว รินไม่ได้หันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญที่เพิ่งถีบประตูเข้ามา แต่เขากลับจ้องมองจอคอมพิวเตอร์รุ่นเก๋าที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ผุๆ เบื้องหน้าของเขาไม่ใช่หน้าต่างโปรแกรมทั่วไป แต่เป็นแผงควบคุมระบบความปลอดภัยส่วนบุคคลที่เขา 'ปิดตาย' ไปเมื่อสามปีก่อน หลังจากเหตุการณ์ที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเขา ทว่าในวินาทีนี้ บรรทัดคำสั่งที่เคยตายสนิทกลับวิ่งพล่านราวกับงูพิษที่ถูกปลุกให้ตื่น "ริน! ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำประชดประชันจากคนขี้แพ้" สารวัตรอลิสากระแทกปืนพกคู่ใจลงบนโต๊ะจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ดวงตาคู่คมของเธอจ้องเขม็งไปที่รอยแผลเป็นบนหลังมือของชายหนุ่ม "คนของฉันเจอศพในโซนไร้เงา สภาพศพถูกลบข้อมูลตัวตนทิ้งจนเกลี้ยง... เหมือนฝีมือไอ้คนทำระบบ 'โครงข่ายสีเทา' เมื่อสามปีก่อนไม่มีผิด" รินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและเย็นเยียบ เขาไม่ได้หันไปสบตาอลิสา แต่นิ้วเรียวยาวกลับรัวลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วเกินกว่ามนุษย์ปกติจะทำได้ "คุณสารวัตรครับ ความจริงมันก็เหมือนกับขยะนั่นแหละ ยิ่งพยายามขุด ยิ่งเหม็น" รินเอ่ยเรียบๆ ขณะที่โค้ดสีเขียวมรกตเริ่มเรียงตัวเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อนบนจอ "และที่สำคัญ... ผมไม่ได้ทำระบบนั่นให้ใครเอาไปฆ่าคน ผมแค่สร้างกรงขังเพื่อดักจับปีศาจ แต่ดันลืมไปว่าในกรงนั้นก็มีคนขังตัวเองอยู่ด้วย" "ฉันไม่สนใจทฤษฎีปรัชญาของนาย! แต่สิ่งที่นายต้องดูตอนนี้คือสัญญาณชีพของระบบที่นายบอกว่าปิดไปแล้ว" อลิสาโน้มตัวลงมาจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นควันปืนปะทะจมูกของริน เธอชี้ไปที่มุมขวาของหน้าจอ ที่นั่น... ไอคอนสีแดงเพลิงกะพริบขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังจะระเบิด รินหยุดนิ้วมือทันที ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด นี่ไม่ใช่การแฮ็กจากภายนอก นี่คือสัญญาณขอความช่วยเหลือที่ส่งออกมาจาก 'เซิร์ฟเวอร์สำรอง' ที่ไม่มีใครรู้ว่ามีตัวตนอยู่ แม้แต่ตัวเขาเองก็ตาม "นี่มันเป็นไปไม่ได้..." รินพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นรหัสผ่านที่ปรากฏบนหน้าจอ มันไม่ใช่ชุดตัวเลขสุ่ม แต่มันคือชื่อของ 'คนตาย' คนหนึ่งที่เขาแบกรับความผิดบาปไว้ในใจมาตลอดสามปี *“ช่วยฉันด้วย ริน... รหัสผ่านคือจุดเริ่มต้นของนรกที่นายเป็นคนเปิดประตู”* ข้อความนั้นเด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งตึก อลิสาชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอสอดส่ายไปทั่วห้องที่เริ่มสั่นสะเทือนจากแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น รินกัดฟันแน่น มือของเขาเริ่มสั่นเทาขณะที่พยายามจะปิดการเชื่อมต่อ แต่มันกลับถูกล็อกด้วยโปรโตคอลความปลอดภัยที่เขาเองเป็นคนเขียนขึ้นเมื่อนานมาแล้ว "ริน! มันเกิดอะไรขึ้น! ทำไมระบบถึงเข้าสู่โหมดทำลายตัวเอง!" อลิสาตะโกนแข่งกับเสียงไซเรนที่ดังระงม รินไม่ได้ตอบ เขาจ้องมองหน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่บรรทัดอักษรสีเลือดจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นช้าๆ *ยินดีต้อนรับกลับสู่เกม... ผู้สร้างที่รัก* ทันใดนั้น หน้าจอก็ดับวูบลงพร้อมกับไฟทั้งตึกที่ตัดขาด ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้วในห้อง ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง... เสียงฝีเท้าที่ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะมันคือเสียงรองเท้าของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในคดีเมื่อสามปีก่อน รินหยิบแว่นขยายคู่ใจที่วางทิ้งไว้อย่างฝุ่นจับขึ้นมาพิงกับขอบโต๊ะ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสิ้นหวังเป็นความคมกริบแบบนักล่า "อลิสา... อย่าเพิ่งตายล่ะ เพราะเกมนี้ มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นจริงๆ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้นะครับ ครั้งหน้าเราจะมาดูกันว่าปริศนาที่ซ่อนอยู่ในเงามืดจะเผยโฉมออกมาในรูปแบบไหนครับ