เมื่อตำรวจสายบู๊พบกับอดีตอัจฉริยะ

“ถ้าคุณคิดจะใช้คำว่า ‘ขอโทษ’ เพื่อปัดความรับผิดชอบต่อศพที่สามในสัปดาห์นี้ ผมแนะนำให้คุณหุบปากแล้วไสหัวออกไปจากบ้านผมเสียเถอะครับ สารวัตร” เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของรินดังขึ้นจากความมืดภายในห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยกองเอกสารและสายเคเบิลระโยงระยาง เขาไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าจากหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าสลัวลงบนใบหน้าซีกหนึ่งที่ดูเหนื่อยล้า ปัง! เสียงฝ่ามือของอลิสากระแทกลงบนโต๊ะไม้สักตัวเก่าจนมันสั่นสะเทือน เธอยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง กลิ่นอายของฝนและควันปืนจางๆ ติดมากับเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำที่เปียกชื้น ดวงตาคู่คมของเธอจ้องมองรินราวกับจะแผดเผาเขาให้ไหม้เป็นจุณ “ศพที่สามถูกฆ่าในห้องปิดตายที่มีระบบล็อคหนาแน่นกว่าธนาคารกลางเสียอีก ริน!” อลิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน “ไม่มีลายนิ้วมือ ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิด ทุกอย่างถูกลบหายไปเหมือนไม่เคยมีตัวตน... เหมือนกับงานของคนระดับคุณเป๊ะเลยนี่ อัจฉริยะตกอับ” รินวางปลายนิ้วลงบนคีย์บอร์ด จังหวะการพิมพ์หยุดลงฉับพลัน เขาสวมแว่นตากรอบเงินที่สะท้อนแสงไฟจากจอภาพ ก่อนจะหันมามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก “ผมไม่ใช่ ‘คน’ ที่คุณจะมากล่าวหาได้ตามใจชอบนะครับสารวัตร” รินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่ดูผอมบางภายใต้เสื้อเชิ้ตยับๆ กลับแผ่ซ่านด้วยความกดดันที่ทำให้อลิสาเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “การที่คนตายโดยไร้ร่องรอยในโลกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมไม่ได้หมายความว่าผมเป็นคนทำ แต่มันหมายความว่า ‘คนทำ’ กำลังหัวเราะเยาะความไร้ประสิทธิภาพของคุณอยู่ในตอนนี้ต่างหาก” อลิสาแค่นหัวเราะ “ถ้ามันฉลาดขนาดนั้น ฉันก็คงต้องพึ่งไอ้ความไร้ประสิทธิภาพนี่แหละลากคอคุณมาช่วยคดี เพราะถ้าฉันไขคดีนี้ไม่ได้ คนต่อไป... อาจเป็นคนที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อ ‘ผู้ถูกลบ’ รายถัดไป และฉันก็เพิ่งได้รับข้อความข่มขู่จากระบบนิรนามว่า ชื่อของริน คือเป้าหมายสูงสุดในลิสต์นี้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันรกเร้า รินชะงักไปครู่หนึ่ง ประกายความหวั่นไหววูบผ่านดวงตาคู่นั้นไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบด้วยความนิ่งเฉยตามนิสัย เขารู้ดีว่าระบบความปลอดภัยที่เขาสร้างขึ้นในอดีตถูกใครบางคนนำไปดัดแปลงเป็นอาวุธสังหารที่ไร้ที่ติ และตอนนี้... ระบบนั้นกำลังไล่ล่าเขา “คุณกำลังบอกว่า ระบบที่ผมพยายามหนีมาตลอดห้าปี กำลังจะเปิดการใช้งาน ‘โปรโตคอลล้างบาง’ งั้นหรือครับ?” รินถามเสียงต่ำ “ใช่ และฉันมีหลักฐานชิ้นเดียวที่ได้มาจากที่เกิดเหตุ” อลิสาหยิบแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “แต่มันเข้ารหัสขั้นสูงแบบที่หน่วยไซเบอร์ของฉันแกะไม่ออก... นอกจากคุณ” รินรับแฟลชไดรฟ์มาไว้ในมือ สัมผัสถึงความเย็นเยียบของโลหะที่บรรจุความลับที่อาจจะเปลี่ยนโลกทั้งใบไปตลอดกาล เขารู้ดีว่าถ้าเขาเสียบมันเข้ากับเครื่องคอมพิวเตอร์นี้ เขาจะไม่ใช่แค่คนนอกสายตาอีกต่อไป แต่จะกลายเป็น ‘ผู้เล่น’ ในเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตทันที ในขณะที่รินกำลังจะเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อ เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นพร้อมกันจากแท็บเล็ตของอลิสาและหน้าจอหลักของริน มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันคือสัญญาณสีแดงฉานที่กระพริบถี่รัว พร้อมข้อความบนจอที่เปลี่ยนเป็นสีเลือด [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากบุคคลที่สาม] [เริ่มกระบวนการลบไฟล์ระบบ: เป้าหมาย ‘ริน’ และ ‘อลิสา’ ถูกล็อกเป้าหมายด้วยอาวุธวงโคจร] [เวลาที่เหลือจนกว่าจะเกิดการทำลายล้าง: 60 วินาที] รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเส้นกราฟสีแดงพุ่งตรงมายังพิกัดบ้านพักของเขาในแผนที่เมืองแบบเรียลไทม์ อลิสากระชากปืนพกคู่ใจออกมาเตรียมพร้อม แต่รินกลับคว้าแขนเธอไว้แน่นก่อนจะดึงเธอกระโจนลงไปใต้โต๊ะทำงานที่เสริมเกราะป้องกันหนาพิเศษ “ไม่ได้มีแค่ฆาตกรที่ต้องการฆ่าเราสารวัตร” รินตะโกนแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนที่ดังระงมไปทั่วห้อง “คนทั้งเมือง... กำลังมองเห็นเราเป็นตัวหมากที่ต้องถูกกำจัดทิ้งจากกระดานนี้แล้ว!” ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงข้อความเดียวที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ในรูปแบบตัวอักษรสีขาวบนพื้นหลังสีดำสนิท [ยินดีต้อนรับสู่เกมระดับ SSS: กฎข้อที่หนึ่ง... อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น] เงาตะคุ่มขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่หน้าต่างบานกระจกฝ้าหน้าบ้าน รินหยิบมีดพกขนาดเล็กออกมาจากใต้โต๊ะ ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ความเป็นสุภาพบุรุษผู้เย็นชาถูกแทนที่ด้วยนักฆ่าที่พร้อมจะปกป้องความลับชิ้นสุดท้ายในมือเขา เมื่อเงาร่างนั้นพังกระจกเข้ามาพร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่จุดลงบนหน้าอกของอลิสา ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดฉากของเกมที่แท้จริงครับ!