แผนซ้อนแผน

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องรับแขกของบ้านหลังเก่าที่เคยเต็มไปด้วยความทรงจำอันขมขื่น นิตยา ผู้เป็นป้าแท้ๆ ของรินรดา หน้าดำคร่ำเครียดจนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน ดวงตาคู่ตี่จ้องมองเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินบนโต๊ะราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่ลุงสมชายสามีของเอด้านพากย์เสียงขู่คำรามรอดไรฟันออกมาด้วยความเหลืออด "แกหมายความว่ายังไง ยัยริน! ที่ดินแปลงนี้มันต้องเป็นชื่อฉันตามพินัยกรรมเก่าของตาแก อย่ามาเล่นตุกติกนะ! แกมันก็แค่เด็กเมื่อวานซืน คิดเหรอว่าจะมาฮุบสมบัติทั้งหมดนี่คนเดียวได้!" รินรดาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายอย่างสง่างาม มือเรียวบางยกถ้วยชาสมุนไพรกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ไอร้อนสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นตัดกับใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยประกายตาคมกริบ เธอวางถ้วยแชะลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่กรณีทั้งสองด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ "พินัยกรรมเก่าเหรอครับ... อ้อ หมายถึงฉบับที่พวกท่านแอบไปแก้ตอนที่คุณตาป่วยหนักจนจำความไม่ได้น่ะเหรอครับ?" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "น่าเสียดายนะคับที่กฎหมายสมัยนี้เขาไม่ได้โง่เหมือนเมื่อก่อน เอกสารตัวจริงที่ถูกเซ็นถูกต้องตามกฎหมายและมีลายมือชื่อพยานปากเอก... อยู่ในมือฉันเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" "นัง... นังเด็กนี่!" นิตยาปรี่เข้าไปหมายจะคว้าคอเสื้อของหลานสาวด้วยความบันดาลโทสะ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัส ร่างสูงใหญ่ของพันธกานต์ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางไว้อย่างรวดเร็วราวดักจับพยัคฆ์ นายทหารหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นหนาที่อัดแน่นไปด้วยพลังอันน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์กวาดมองสองสามีภรรยาด้วยแววตาเย็นเยียบไร้ความปรานี เพียงแค่แรงกดดันจากรัศมีรอบตัวของชายหนุ่ม ก็ทำให้นิตยาผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนต้องเซไปพิงชั้นวางของ "อย่าล้ำเส้นภรรยาผม... ถ้าไม่อยากให้กระดูกสันหลังพวกคุณหักคามือผมซะก่อน" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก พันธกานต์ขยับตัวยืนเคียงข้างรินรดา มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของภรรιώไว้หลวมๆ เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขาพร้อมจะปกป้องเธอด้วยชีวิต สมชายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะโกรธแค้นจนตัวสั่น แต่เมื่อเผชิญหน้ากับอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "ทะ... ทางเราแค่มาทวงสิทธิ์! แกสองคนอย่ามาทำเป็นกร่างนะเว้ย ถ้าพวกแกไม่ยอมโอนที่ดินคืนให้เราดีๆ ฉันจะฟ้องร้องให้พวกแกหมดตัวแน่!" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาสะบัดเบาๆ "ฟ้องเหรอครับ? เชิญตามสบายเลยครับ แต่ก่อนจะไปถึงศาล ช่วยอธิบายให้ตำรวจฟังก่อนดีกว่ามั้งครับว่า เอกสารการกู้ยืมเงินนอกระบบที่พวกท่านแอบเอาโฉนดที่ดินของผมไปจำนองไว้กับเสี่ยธงชัย... มันหายไปไหน และเงินก้อนนั้นตอนนี้ไปนอนอยู่ในบัญชีใครกันแน่?" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดของนิตยาและสมชายก็แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเผือดทันที ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก พวกมันไม่คาดคิดเลยว่าความลับที่คิดว่าปิดตายไว้เป็นอย่างดี จะหลุดรอดมาอยู่ในมือของเด็กสาวคนนี้ได้อย่างไร "แก... แกเอาหลักฐานมาจากไหน!" สมชายตะโกนเสียงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตื่นกลัว "ความลับของเชฟมืออาชีพครับ... และบอกไว้ก่อนนะคับว่า หลักฐานชุดนี้ไม่ได้มีแค่กระดาษแผ่นเดียว" รินรดาแย้มยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาพราวระยับด้วยความสะใจ เธอจงใจทิ้งช่วงจังหวะให้ทั้งสองคนจมดิ่งลงไปในความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน "อันที่จริง วันนี้ผมตั้งใจจะทำเมนูเด็ดต้อนรับพวกท่านเสียหน่อยนะคับ... 'แกงป่ากะเพราป่าสูตรโบราณ' ที่ใช้พริกขี้หนูสวนจากมิติพิเศษของผม ผัดคลุกเคล้ากับเนื้อหมูป่าติดมันหอมกรุ่น กลิ่นใบกะเพราป่าฉุนเตะจมูกตลบอบอวลไปทั่วทั้งไร่ รับรองว่าเผ็ดร้อนสะใจจนลืมทางกลับบ้านแน่นอนครับ" พันธกานต์เหลือบมองภรรยาด้วยแววตาพึงพอใจ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เขารู้ดีว่ากลิ่นหอมของอาหารจานเด็ดที่ภรรยาเอ่ยถึงนั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือนอย่างเป็นมิตร หากแต่เป็น "เหยื่อล่อ" ชั้นดีที่จะดึงให้พวกมันจนมุมด้วยหลักฐานชิ้นสุดท้าย ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงรถกระบะคันเก่าคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้านพัก ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างท้วมสวมเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬและร่องรอยความตื่นตระหนก นั่นคือ "เสี่ยธงชัย" เจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบผู้ทรงอิทธิพลในท้องถิ่น ที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในบ้านโดยไม่ได้รับเชิญ พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่สั่นเทา นิตยาและสมชายเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเสี่ยธงชัยปรากฏตัวขึ้นในเวลาแบบนี้ ขณะที่เสี่ยธงชัยเองก็มีสีหน้าตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตากับพันธกานต์ และเมื่อกวาดสายตาไปเห็นรินรดายืนยิ้มรับการมาเยือนด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ชายร่างท้วมก็รีบทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับร้องตะโกนเสียงหลงทันที "คุณรินรดา! ผมเอาเอกสารตัวจริงมาคืนแล้วครับ! อย่าเอาผมเข้าคุกเลยนะครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ