ญาติฝ่ายแม่ที่หวังฮุบที่ดิน

“ที่ดินผืนนี้ชื่อโฉนดก็ระบุชัดเจนว่าเป็นของรินรดา ต่อให้พวกคุณจะเอาชื่อบรรพบุรุษมาอ้างจนปากเปื่อย ก็เปลี่ยนสถานะความเป็นเจ้าของไม่ได้หรอกครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของพันธกานต์ดังขึ้นแทรกความเงียบงันที่ปกคลุมไร่รินรดา เขาไม่ได้ตะโกน แต่ทุกคำพูดที่เอ่ยออกมากลับหนักแน่นดุจหินผา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเข้มกางเกงลุยงานเดินก้าวมาหยุดอยู่ข้างกายหญิงสาว พร้อมกับส่งสายตาเย็นเยียบไปให้กลุ่มคนสามคนที่ยืนวางมาดอยู่หน้าบ้านไม้หลังเก่า “แกเป็นใคร!” ป้าสมจิตร หญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภตวาดกลับ “นี่เรื่องของครอบครัวเรา อย่ามาเสือกให้มันมากนักนะไอ้ทหารกระจอก!” รินรดาแค่นยิ้มในใจ เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนปักหลักอยู่ข้างๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ญาติฝ่ายแม่กลุ่มนี้พยายามบุกมาหาเรื่องเพื่อจะฮุบที่ดินทำเลทองผืนนี้ไปเป็นของตน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ต้องยืนเผชิญหน้าเพียงลำพัง มือของรินรดาที่กำแน่นค่อยๆ คลายออก เธอสูดกลิ่นอายดินชื้นและกลิ่นใบกะเพราป่าที่ปลูกไว้รอบบ้าน ซึ่งเธอมั่นใจว่าในมิติส่วนตัวของเธอนั้น พืชพรรณกำลังสุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยวเพื่อนำมาปรุงเมนูเรียกทรัพย์ในวันนี้ เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับป้าสมจิตรด้วยแววตาที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำ แต่ซ่อนประกายไฟแห่งการโต้กลับเอาไว้ “ครอบครัวหรือครับ?” รินรดากล่าวเสียงเรียบ “ตอนที่พ่อแม่ฉันป่วยจนสิ้นลม พวกคุณอยู่ที่ไหนกัน? ตอนที่ไร่นี้เกือบถูกยึดเพราะหนี้สินที่ไม่ได้ก่อ พวกคุณทำอะไร? อ้อ... ใช่สิ พวกคุณกำลังนั่งนับเงินที่แอบหยิบฉวยมาจากทรัพย์สินที่เหลืออยู่ของฉันนี่นา” “นังเด็กเนรคุณ!” ลุงบุญส่ง สามีของป้าสมจิตรทำท่าจะพุ่งเข้ามา แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อพันธกานต์ก้าวเท้าออกไปเพียงครึ่งก้าว สายตาคมกริบแบบนักรบที่ผ่านสมรภูมิจริงจ้องเขม็งจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด “ผมให้เวลาพวกคุณนับหนึ่งถึงสาม” พันธกานต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กดดันจนคนที่ได้ยินต้องกลั้นหายใจ “หนึ่ง... สอง...” “ฝากไว้ก่อนเถอะรินรดา! แกคิดว่าไอ้ผู้ชายคนนี้จะปกป้องแกได้ตลอดรอดฝั่งหรือไง ที่ดินผืนนี้ยังไงก็ต้องเป็นของพวกเรา!” ป้าสมจิตรตะโกนทิ้งท้ายก่อนจะพากันล่าถอยไปอย่างหัวเสีย รินรดายืนมองแผ่นหลังของคนเหล่านั้นจนลับตา ก่อนจะหันมามองคนข้างกาย “คุณไม่น่าเปลืองแรงกับคนพวกนั้นเลยครับ พวกเขาไม่เคยเปลี่ยน” พันธกานต์หันมาสบตาหญิงสาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันที “สำหรับผม การปกป้องสิ่งที่สำคัญ... ไม่เคยเป็นเรื่องเปลืองแรงครับ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหว เธอตัดบทด้วยการเดินนำเข้าครัว กลิ่นกะเพราป่าฉุนกึ๊กที่เธอแอบไปเด็ดมาจากมิติพิเศษลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์นี้ช่างรุนแรงและเย้ายวนใจยิ่งนัก มันไม่ใช่กะเพราทั่วไปที่ขายตามตลาด แต่มันคือพืชพรรณเกรดพรีเมียมที่เธอตั้งใจจะนำมาทำเป็น "กะเพราป่าคั่วพริกแห้งสูตรโบราณ" เพื่อเปิดร้านเล็กๆ หน้าไร่ในวันพรุ่งนี้ ในครัว... รินรดาเริ่มลงมือโขลกพริกขี้หนูสวนกับกระเทียมไทยเม็ดจิ๋ว เสียงตำครกดังเป็นจังหวะประสานไปกับเสียงลมพัดผ่านชายคา พันธกานต์ยืนพิงกรอบประตูครัว มองดูร่างบางที่คล่องแคล่วอย่างหลงใหล เขาเห็นเธอหยิบวัตถุดิบลึกลับออกมาจากตะกร้าไม้สาน ซึ่งเขาจำได้ดีว่าเมื่อครู่นี้มันยังว่างเปล่าอยู่เลย กลิ่นกะเพราป่าเริ่มผัดกระทบกับพริกแกงในกระทะเหล็ก ส่งเสียงฉ่าเร้าอารมณ์จนคนหิวต้องกลืนน้ำลาย รินรดาตอกไข่เป็ดลงไปในกระทะอีกใบ ให้ไข่แดงเยิ้มกำลังดี ก่อนจะตักข้าวสวยร้อนๆ หอมกรุ่นวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม “ทานเถอะครับ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว” พันธกานต์ตักกะเพราเข้าปาก รสสัมผัสที่จัดจ้านถึงเครื่อง กลิ่นหอมสมุนไพรที่ตีขึ้นจมูกทำให้เขานิ่งอึ้ง อาหารจานนี้ไม่ใช่แค่อร่อย แต่มันมีพลังงานบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าราวกับได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุข เสียงเครื่องยนต์รถกระบะคันเก่าก็ดังกระหึ่มเข้ามาจอดที่หน้าไร่ รินรดาขมวดคิ้ว เธอจำเสียงรถคันนี้ได้ดี... มันไม่ใช่รถของใครอื่น แต่มันคือรถของ "ทนายประจำตระกูล" ที่รับใช้ญาติฝ่ายแม่ของเธอมานานหลายสิบปี ทนายชายในชุดสูทเนื้อหยาบก้าวลงมาจากรถ เขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลเดินตรงเข้ามาที่ระเบียงบ้านด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “คุณรินรดาครับ ผมมาที่นี่ตามคำสั่งของทางศาล... มีหมายเรียกในฐานะจำเลยในคดีการครอบครองที่ดินโดยมิชอบด้วยกฎหมาย” รินรดาชะงัก ช้อนในมือสั่นไหวเล็กน้อย ในขณะที่พันธกานต์วางช้อนลงช้าๆ พลางเช็ดมือด้วยความใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนบังหน้าหญิงสาวเอาไว้ “คดีที่ดินเหรอครับ?” พันธกานต์ยิ้มมุมปาก “งั้นก็ดี... เพราะผมเองก็มีเอกสารลับบางอย่างที่เตรียมไว้สำหรับคนที่จะมาแย่งที่ดินของภรรยาผมเหมือนกัน” เขายื่นมือไปรับซองเอกสารจากทนายคนนั้น ก่อนจะเปิดมันออกดูเพียงครู่เดียวแล้วส่งยิ้มที่ทำให้ทนายถึงกับเหงื่อตก “ดูเหมือนว่า พวกคุณอาจจะต้องเปลี่ยนชื่อจำเลยในคดีนี้... ให้เป็นชื่อของ 'คุณสมจิตร' เองแทนเสียแล้วนะครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมไร่รินรดาอีกครั้ง พร้อมกับความสงสัยที่พุ่งสูงขึ้นไปถึงขีดสุด... รินรดามองแผ่นหลังกว้างของพันธกานต์ด้วยความตะลึง เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสามีของเธอ... แอบไปรวบรวมหลักฐานเหล่านั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและพันธกานต์นะครับ ฟาร์มเมอร์สุขใจจะพาไปพบกับความสะใจในตอนหน้าแน่นอนครับ