เกมการเมืองในวงการ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นอายไม้จันทน์หอมราคาแพงลอยอวลอยู่ในอากาศ เย็นยะเยือกเสียจนเรย์รู้สึกได้ถึงความหน็บชาที่แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วเท้า เงาร่างของคนที่ก้าวพ้นม่านกำมะหยี่สีเลือดนกออกมาไม่ได้มาพร้อมกับความเงียบงัน แต่มาพร้อมกับเสียงส้นสูงจิมมี่ ชูส์กระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะจะโคน—หนักหน่วง มั่นใจ และจงใจประกาศก้องว่าเธอกำลังเดินเข้ามาเพื่อเป็นผู้ชนะ "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ, เรย์?" น้ำเสียงนั้น... เสียงที่เคยกระซิบคำหวานอยู่ข้างหูในคืนที่เรย์ยอมมอบทั้งผลงานชิ้นเอกและหัวใจให้ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นคมมีดอาบยาพิษที่กรีดลงบนแผลเป็นซึ่งยังไม่ทันตกสะเก็ด ‘มิน’ ก้าวมายืนหยุดอยู่ตรงหน้า แสงไฟสปอตไลท์ดวงเล็กจากเพดานส่องลงมาพอดีศีรษะ ขับให้เรือนผมสีบลอนด์เข้มและการแต่งหน้าสไตล์ High-Fashion ของเธอดดูโดดเด่นราวกับนางพญาที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกชีวิตใต้ฝ่าเท้า เรย์กลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล เธอยืดตัวตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของนักสู้บนรันเวย์ "แปลกใจมากกว่า ที่เห็นคนไร้ยางอายกล้าโผล่หัวมาเหยียบสถานที่ทำงานของฉัน" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ซ่อนรังחיความเย้ยหยันไว้ทุกอณู "นึกว่าหลังจากหอบเอาสเกตช์คอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงของฉันไปขายให้ *แบรนด์คู่แข่ง* จนได้ดิบได้ดี จะมุดหัวอยู่แต่ในหลุมพรางความโลภของตัวเองเสียอีก" มินไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มบนเรียวปากสีแดงสดกลับยิ่งกว้างขึ้น เธอยกมือขึ้นกอดอก สายตากวาดมองไปรอบห้องสตูดิโอที่มีกระดานพินอัพติดภาพร่างโปรเจกต์ลับของคริสติน่า แววตาของเธอบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังประเมินค่าคู่ต่อสู้ "ปากเก่งขึ้นนี่... สงสัยไปคลุกคลีอยู่กับ *เจ้าแม่น้ำแข็ง* บ่อยเกินไป จนติดเชื้อความเย่อหยิ่งมาสินะ" มินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นบาดหูเรย์อย่างจัง "แต่ก็นะ... น่าเสียดายแทนเธอจริงๆ เรย์ โปรเจกต์ 'Reborn Runway' ที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจร่วมกับคริสติน่าเนี่ย มันคงไปไม่ถึงฝันหรอก" "เธอหมายความว่ายังไง?" เสียงของใครอีกคนแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของประตู คริสติน่าก้าวเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งสงบ ชุดสูทสีดำเข้ารูปขับเน้นความน่าเกรงขาม ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบหน้าคมคายฉายแววอันตราย เธอไม่ได้ตกใจกับการปรากฏตัวของมินเลยแม้แต่น้อย ราวกับคาดเดาเกมนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวบรรณาธิการบริหารคนนี้ ทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที มินหันไปสบตากับคริสติน่า ไม่มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปาก ยักไหล่ด้วยความเหนือกว่า "สวัสดีค่ะ คุณคริสติน่า... บรรณาธิการผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการแฟชั่น" มินทักทายด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "พอดีฉันได้รับมอบหมายจาก *บอร์ดบริหารคนใหม่* ให้มาดูแลโปรเจกต์เปิดตัวซีซั่นหน้าของนิตยสารคู่แข่ง... และบังเอิญจริงๆ ที่แนวคิด หลักการ และแม้แต่โครงสร้างคอลเลกชันบางส่วน มันดัน... *บังเอิญ* ตรงกับของที่นี่เป๊ะเลย" เรย์เบิกตากว้าง ความโกรธพุ่งพล่านจนเลือดขึ้นหน้า "เธอกล้าดียังไง! นั่นมันงานของฉัน ฉันร่างมันขึ้นมากับมือ!" "หลักฐานล่ะ, เรย์?" มินหันกลับมาตอกกลับด้วยใบหน้ายียวน "ในโลกธุรกิจ ใครมือยาวสาวได้สาวเอา ใครจดทะเบียนลิขสิทธิ์ก่อน คนนั้นคือเจ้าของ สัญญาจ้างเก่าของเธอที่บริษัทเดิมระบุไว้อย่างชัดเจนไม่ใช่เหรอ ว่าผลงานทุกชิ้นในช่วงเวลาทำงาน... เป็นของบริษัท และตอนนี้... บริษัทใหม่ที่ฉันสังกัด เขาซื้อลิขสิทธิ์ชุดนี้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสตูดิโอชั่วขณะ เรย์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังเมื่อหกเดือนก่อนพรั่งพรูเข้ามาซ้ำเติม ผู้หญิงคนที่เธอเคยรัก คนที่เธอเคยไว้วางใจที่สุด กลับกลายเป็นมีดที่คอยแทงข้างหลังเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อความก้าวหน้าในอาชีพ คริสติน่ายังคงยืนนิ่ง ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นเรียบเฉยราวกับรูปปั้นหินอ่อน ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตื่นตระหนก มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำขยับจัดปกเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าไปประชิดตัวมิน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือน้อยนิด จนมินต้องชะงักและหุบยิ้มลงทีละน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งของคริสติน่า "เธอคิดจริงๆ เหรอว่า... ของปลอมที่ขโมยไป จะมีค่าพอกับต้นฉบับ?" คริสติน่ากระซิบเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องสะท้าน "คุณหมายความว่า..." มินขมวดคิ้ว เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจ "เรย์เป็นคนออกแบบก็จริง..." คริสติน่าหันมามองเรย์แวบหนึ่งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหันกลับไปสบตามินตรงๆ "แต่สเกตช์ที่เธอถืออยู่ในมือตอนนี้... มันเป็นแค่ 'ตัวล่อ' ที่ฉันจงใจปล่อยให้พวกโง่เง่าคาบไปต่างหากล่ะ มิน" รอยยิ้มบนหน้ามินถอดสีทันที เรย์เองก็หันขวับไปมองคริสติน่าด้วยความตกตะลึงระคนสับสน ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของมินก็ดังขึ้นพร้อมกันถึงสามเครื่อง หน้าจอเรืองแสงวาบในความสลัว มินรีบหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา และทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความ สีหน้าของเธอก็ซีดเผือดราวกับคนไร้เลือด ราวกับกำลังมองเห็นความหายนะที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามา "เป็นยังไงบ้างล่ะ?" คริสติน่ายกมุมปากขึ้นนิดๆ รอยยิ้มที่เรย์มองแล้วรู้สึกว่า... มันน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก "ข่าวกรองของเธอบอกหรือเปล่า ว่าตอนนี้หุ้นของบริษัทคู่แข่งที่เธอเพิ่งย้ายไปซบหัวซุกซบหัวซอนั้น... กำลังดิ่งลงเหวเพราะข้อหาขโมยทรัพย์สินทางปัญญาที่ฉันเพิ่งยื่นฟ้องไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว?" มินอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก มือที่ถือโทรศัพท์ร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังสนั่น แต่ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้คริสติน่ากำชัยชนะไว้ในมืออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดนั้นเอง ประตูสตูดิโอฝั่งฉุกเฉินก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง... ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบกริบผู้เป็นประธานกรรมการบริหารสูงสุดของกลุ่มทุนใหญ่ที่หนุนหลังนิตยสารก้าวเข้ามา พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ และรอยยิ้มเยдяหยันที่ส่งตรงมาให้คริสติน่า "เกมยังไม่จบหรอกครับ... คุณคริสติน่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับชูเอกสารในมือ "เพราะคำสั่งระงับโปรเจกต์ 'Reborn Runway' ทั้งหมด... เพิ่งถูกอนุมัติจากบอร์ดบริหารใหญ่แล้วในตอนนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเกมเชือดเฉือนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ควีนบีทูโก