ค่ำคืนแห่งการตัดสินใจ

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากรันเวย์นี้โดยไม่หันกลับมามอง... ฉันจะถือว่าสิบปีที่ผ่านมาคือความว่างเปล่า” เสียงของคริสติน่าสั่นพร่าทว่ายังคงจังหวะเฉียบคมดุจใบมีดโกน เธอยืนอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีแดงฉานของเวทีแฟชั่นโชว์ระดับโลก แสงไฟสปอตไลต์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาคู่นั้นดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกับเสียงดนตรีประกอบโชว์ด้านนอกที่กำลังเร่งเร้า เรย์ในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบหยุดฝีเท้าลง เธอไม่ได้หันกลับไป แต่แผ่นหลังที่เคยดูหยิ่งผยองนั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อย มือของดีไซเนอร์สาวกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ปมความหลังที่เคยถูกหักหลังในวงการนี้ยังคงเป็นบาดแผลสดใหม่ที่ไม่เคยหายสนิท และวันนี้ คริสติน่า—ผู้หญิงที่เธอทั้งรักและเกลียดที่สุด—กำลังบีบให้เธอต้องเลือก “ว่างเปล่าเหรอคะ?” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “คุณพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงในวันที่คุณเซ็นอนุมัติให้ดีไซเนอร์คนอื่นขโมยไอเดียงานคอลเลกชันของฉันไปลงหน้าปกนิตยสารเล่มโปรดของคุณ?” คริสติน่าก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของบรรณาธิการบริหารสาวโชยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นดอกกุหลาบที่เคลือบด้วยความขมขื่น “ฉันทำเพื่อรักษาตำแหน่งของคุณเอาไว้ในเกมที่โหดร้ายนี้ เรย์... คุณมันซื่อเกินไปจนมองไม่เห็นว่าหมาป่ารอบตัวคุณมันจ้องจะขย้ำคุณแค่ไหน” “ฉันไม่ต้องการความคุ้มครองที่แลกมาด้วยความศักดิ์ศรีของฉัน!” เรย์สะบัดตัวหันกลับมา เผชิญหน้ากับดวงตาที่ซ่อนความอ่อนไหวเอาไว้ลึกสุดหยั่ง “คุณเลือกเกมของคุณไป ส่วนฉัน... ฉันเลือกตัวฉันเอง” ในวินาทีนั้น บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง รันเวย์ข้างนอกกำลังจะเริ่มโชว์ฟินาเล่ นางแบบแถวหน้าเตรียมก้าวออกไปสู่สายตาผู้คนนับพัน แต่ในมุมมืดของหลังเวทีแห่งนี้ โลกของพวกเธอกำลังพังทลายลง การปะทะคารมที่ผ่านมาเป็นเพียงเปลือกนอก แต่ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้รอยร้าวต่างหากที่เป็นตัวตัดสิน คริสติน่ายกมือขึ้นหมายจะคว้าแขนของอีกฝ่าย แต่เธอก็หยุดชะงัก สายตาของเธอมองต่ำลงที่สร้อยข้อมือที่เป็นสัญลักษณ์ของความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครรู้ มันคือพันธสัญญาที่พวกเธอร่วมสร้างขึ้นในวันที่ทั้งคู่ยังไม่มีอะไรเลยนอกจากความฝันที่อยากจะเปลี่ยนโลกแฟชั่นให้เป็นที่ของพวกเธอสองคน “ถ้าคุณเดินจากไปตอนนี้...” คริสติน่าลดมือลง น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับแผ่วเบาจนน่าตกใจ “นี่คือรันเวย์สุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกัน... ในฐานะคนรัก หรือศัตรู คุณเลือกเอาเอง” เรย์มองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอกำลังชั่งใจ ระหว่างความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ กับความโหยหาในสัมผัสที่เธอรู้ดีว่ามีเพียงผู้หญิงคนนี้เท่านั้นที่มอบให้ได้ นิ้วเรียวของเรย์เอื้อมไปแตะที่ปลายคางของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปล่อยมือออกช้าๆ อย่างไร้เยื่อใย “งั้นเรามาจบเรื่องนี้ให้มันสมศักดิ์ศรีที่สุดเถอะค่ะ” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “จบโชว์นี้... เราจะไม่มีคำว่าเราอีกต่อไป” คริสติน่าหลับตาลงแน่น หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาเป็นเส้นตรง เธอรู้ดีว่าคำพูดของเรย์ไม่ใช่การประชดประชัน แต่มันคือการตัดสินใจที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิตของผู้หญิงที่ชื่อเรย์ ในขณะที่เรย์กำลังจะหันหลังกลับไปเตรียมตัวสำหรับฟินาเล่ เสียงโทรศัพท์ของคริสติน่าก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสนิท บรรณาธิการสาวหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอเงยหน้าขึ้นมองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เรย์... หยุดก่อน...!” คริสติน่าคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่นจนเล็บจิกลงบนผิวเนื้อ “ฉันไม่ได้เป็นคนส่งข้อมูลพวกนั้นไป... มีคนอื่น... คนที่พยายามจะทำลายเราทั้งคู่โดยที่เราไม่เคยรู้ตัวเลย” เสียงของเธอสั่นเครือขณะยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เรย์ดู ในนั้นไม่ใช่รายงานสรุปยอดขายหรือคำสั่งจากบอร์ดบริหาร แต่เป็นรูปถ่ายของพวกเธอสองคนในมุมอับที่ไม่มีใครควรจะเห็น พร้อมกับข้อความขู่กรรโชกที่ระบุวันที่และเวลาที่พวกเธอเพิ่งจะก้าวพ้นจากรันเวย์นี้ไป... ซึ่งนั่นหมายถึงอีกเพียงไม่กี่นาทีข้างหน้า เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อของผู้ส่งข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ—ชื่อที่เธอคิดว่าตายไปจากวงการนี้ตั้งนานแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจที่สุดแบบนี้ไปกับควีนบีทูโกนะคะ