บรรทัดสุดท้ายของความอดทน

เสียงกระดาษ A4 แผ่นเรียบถูกเลื่อนผ่านพื้นโต๊ะไม้โอ๊กขัดมันจนเกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา มันเป็นเสียงที่ดูไร้น้ำหนัก แต่ในความรู้สึกของ ‘รินรดา’ เสียงนั้นกลับดังก้องราวกับเสียงระฆังที่ประกาศชัยชนะเหนือความอดทนที่เธอสะสมมาตลอดสามปี “เซ็นให้หน่อยนะคะ” น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ปราศจากความสั่นเครือหรือร่องรอยของหยาดน้ำตาที่เคยหลั่งรินให้ชายตรงหน้าจนหมดสิ้น คีรินที่กำลังจดจ่อกับเอกสารกองโตในความรับผิดชอบค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่มองภรรยาในนามที่วันนี้ดูแปลกตาไปอย่างสิ้นเชิง ชุดเดรสสีขาวเรียบหรูขับเน้นผิวพรรณของเธอให้ดูสว่างไสว แต่ที่ต่างออกไปคือ ‘แววตา’... มันว่างเปล่าจนน่าใจหาย “นี่เธอเล่นเกมอะไรอีก รินรดา?” คีรินเอ่ยถามพลางวางปากกามูลงบนโต๊ะ เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองเอกสารแผ่นนั้นด้วยซ้ำ เพราะในหัวของเขา ‘การหย่า’ เป็นเพียงเครื่องมือเรียกร้องความสนใจที่ไร้รสนิยมที่สุดของเธอ “ฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะคีริน...” รินรดาขยับยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “สามปีที่ผ่านมา ฉันทำหน้าที่ ‘ภรรยาที่สมบูรณ์แบบ’ ให้คุณมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ไป ฉันแค่ต้องการใช้ชีวิตในแบบที่ฉันควรจะเป็น... โดยที่ไม่ต้องมีคุณอยู่ในสมการนั้น” บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าดูจะกดดันขึ้นถนัดตา คีรินพ่นลมหายใจออกมาอย่างขุ่นมัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยในวันวาน บัดนี้มันกลับดูน่าเกรงขามจนน่าอึดอัด “เธอรู้ใช่ไหมว่าการพูดคำว่าหย่าออกมาพร่ำเพรื่อ มันทำให้ฉันรำคาญแค่ไหน” เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอเคยหลงใหลบัดนี้กลับทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน “งั้นเซ็นสิคะ ถ้ามันทำให้คุณรำคาญมากนัก การหย่าครั้งนี้จะช่วยจบทุกความรำคาญของคุณไปตลอดกาล” รินรดาเงยหน้าสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว “หรือว่าที่ยังไม่เซ็น เพราะคุณยังหาข้ออ้างในการขังฉันไว้ในกรงนี้ไม่ได้?” คีรินกระตุกยิ้มมุมปาก เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ แววตาของเขาเย่อหยิ่งดั่งเช่นเคย “เธอคิดว่าเธอจะรอดไปจากชีวิตฉันได้จริงๆ เหรอ? โลกภายนอกมันโหดร้ายกว่าที่คุณคิด รินรดา อย่าทำตัวเป็นเด็กที่อยากรู้อยากลองในสิ่งที่ตัวเองรับมือไม่ไหว” “ขอบคุณที่เตือนนะคะ แต่สำหรับฉัน... โลกที่ไม่มีคุณ คือโลกที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว” รินรดาหมุนตัวเดินออกมาจากห้องนั้นทันที โดยไม่รอให้เขาได้เอ่ยถ้อยคำเชือดเฉือนใดๆ อีก หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ไม่ใช่ความรวดเร็วเพราะความตื่นเต้นเหมือนในอดีต แต่เป็นจังหวะของผู้ที่ได้รับอิสรภาพคืนมา เมื่อก้าวพ้นประตูบริษัทออกมา รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรีบตรงไปยังร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ที่นั่นมี ‘โลกทั้งใบ’ ของเธอรออยู่ “หม่ามี้!” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างของเธอ เด็กน้อยในชุดเอี๊ยมสีครีมวิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขาเธอไว้แน่น ดวงตากลมโตสุกสกาวเหมือนท้องฟ้ายามเช้าฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด รินรดาย่อตัวลงกอดตอบ ความเย็นชาที่เธอสร้างไว้เมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความรักที่เปี่ยมล้น เธอหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ “รอนานไหมคะคนเก่ง ของคุณแม่?” “ไม่นานครับ มินท์ระบายสีรอคุณแม่จนเสร็จเลยดูสิครับ” น้องมินท์ยื่นสมุดวาดภาพให้ดู ในนั้นเป็นรูปผู้หญิงสองคนที่จูงมือกันเดินท่ามกลางดอกไม้หลากสี “สวยมากเลยค่ะคนดีของเรา” รินรดาปาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาด้วยความตื้นตัน ในขณะที่เธอกำลังจะพาลูกชายเดินออกไปจากร้าน ประตูหน้าก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตา คีรินเดินเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบราวกับกำลังตามหาใครบางคน เขามองกวาดไปรอบร้าน ก่อนที่สายตาจะปะทะกับรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเด็กชาย จังหวะหัวใจของคีรินกระตุกวูบอย่างประหลาดเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กน้อยที่กำลังกอดขาอดีตภรรยาของเขาอยู่ ใบหน้ากลมป้อม ดวงตากลมโตสีเข้ม... แม้จะเป็นเพียงเด็กเล็กๆ แต่โครงหน้าและแววตาสิ่งนั้นมันช่างเหมือนกับภาพถ่ายวัยเด็กของเขาในอัลบั้มเก่าที่บ้านจนน่าขนลุก คีรินหยุดเดิน ก้าวเท้าไม่ออก ราวกับมีโซ่ตรวนล่องหนรั้งเขาไว้ รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรีบดึงมือลูกชายให้หลบหลังร่างของเธอทันที แต่ทว่า... ในมือเล็กๆ ของเด็กน้อยกลับทำบางอย่างร่วงลงบนพื้น มันคือซองจดหมายสีขาวที่ระบุชื่อผู้รับชัดเจน คีรินก้มลงมองวัตถุที่ตกอยู่แทบเท้า มันคือผลตรวจ DNA ที่เพิ่งออกมาเมื่อช่วงเช้าที่รินรดาตั้งใจจะนำไปยื่นฟ้องหย่าหากเขายังดื้อดึงที่จะไม่ยอมเซ็นใบหย่าแผ่นนั้น... และตอนนี้ มันกำลังเปิดออก พร้อมกับตัวอักษรสีดำเด่นชัดที่อ่านว่า... ‘ความสัมพันธ์ทางสายเลือด: 99.99%’ ความเงียบเข้าปกคลุมร้านเบเกอรี่จนได้ยินเสียงหัวใจของคีรินเต้นระรัว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองรินรดาที่ยืนตัวสั่นเทา ก่อนจะหันไปสบตากับเด็กน้อยที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย “นี่มัน... เรื่องอะไรกัน?” คีรินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ มิดไนท์คิสหวังว่าบทเปิดตัวนี้จะทำให้คุณนักอ่านร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของรินรดาและเด็กน้อยมินท์นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ