การซ้อมที่ไร้วิญญาณ

"แกเลิกทำหน้าเหมือนคนเพิ่งเสียหมาได้ไหมวะธันวา? ลูกบาสในมือแกมันจะหลุดคามืออยู่แล้วนะนั่น!" เสียงตะคอกของโค้ชชัยดังสะท้อนก้องทั่วโรงยิม แต่สำหรับผม... มันกลับฟังดูเหมือนเสียงอื้ออึงที่อยู่ไกลออกไปหลายกิโลเมตร ผมมองลูกบาสสีส้มในมือด้วยความรู้สึกแปลกแยก ราวกับว่ามันเป็นวัตถุแปลกปลอมที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน จังหวะการเคาะบอลที่เคยหนักแน่นและเป็นจังหวะ กลับกลายเป็นเสียงสะท้อนที่ไร้ทิศทางและไร้จิตวิญญาณ ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสมาธิที่กระจัดกระจายไปกับข้อความข่มขู่ของเกรทเมื่อครู่ คำพูดของมันวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา... *คนที่เจ็บที่สุดไม่ใช่แก แต่เป็นผู้หญิงที่แกผลักไสไล่ส่งไป* "ขอโทษครับโค้ช" ผมเอ่ยเสียงเรียบ พยายามคุมสติให้กลับมาอยู่กับเกม ผมตั้งท่าชู้ตอีกครั้ง จังหวะกระโดดที่ควรจะพุ่งทะยานด้วยความมั่นใจกลับรู้สึกหนักอึ้งเหมือนมีโซ่ตรวนล่ามขาเอาไว้ ลูกบอลลอยออกจากปลายนิ้ว... แต่มันเบี้ยว มันกระแทกขอบห่วงอย่างแรงจนกระดอนออกไปไกล ไม่ใช่ลูกที่ผมตั้งใจจะให้เป็นเลยสักนิด "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นกับกัปตันวะ?" เสียงซุบซิบจากเพื่อนร่วมทีมดังขึ้นข้างหลัง ผมทำได้เพียงกัดฟันแน่น กำมือที่สั่นเทาไว้ข้างลำตัว ความรู้สึกหน่วงในอกมันรุนแรงจนแทบจะกลบความเจ็บปวดจากการฝึกซ้อมไปจนหมดสิ้น ในขณะที่ผมกำลังจะหันไปคว้าลูกบาสลูกใหม่ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงขอบประตูโรงยิม... พิมพ์ เธอยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเรียบเฉยที่เคยอ่อนโยนดูหม่นหมองลงจนน่าใจหาย เธอไม่ได้มองมาที่ผมด้วยสายตาที่เคยมีความหมาย แต่มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเหนื่อยล้าที่ผมเองเป็นคนสร้างขึ้น หัวใจผมกระตุกวูบ พยายามจะก้าวเท้าเข้าไปหา แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อเหมือนถูกสตัฟฟ์ไว้ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ ผมเป็นคนผลักไสเธอเอง... ผมเป็นคนบอกว่าเราอยู่คนละโลกกัน แต่ทำไมพอเห็นเธอเจ็บปวด ผมถึงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาเสียเอง "อย่าแม้แต่จะคิดจะเดินไปหาเขาเลยครับธันวา" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู ผมหันไปพบเกรทที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ใกล้ๆ มันขยับตัวเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกของมัน "แกทำลายความรู้สึกเขาไปแล้ว การที่แกไปยืนอยู่ตรงนั้น มันมีแต่จะทำให้เขารู้สึกว่าความรักที่เขามีให้แกมันโง่สิ้นดี" คำพูดของมันเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลสด ผมชะงักฝีเท้าทันที เกรทพูดถูก... ผมไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวพิมพ์อีกแล้ว "มึงต้องการอะไรกันแน่ เกรท?" ผมถามด้วยเสียงต่ำที่เค้นออกมาจากลำคอ "กูต้องการเห็นแกพัง... ในฐานะกัปตัน ในฐานะนักกีฬา และโดยเฉพาะในฐานะคนที่พิมพ์เขาเคยรัก" มันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปรายตามองไปที่พิมพ์ "ดูสิ เพื่อนรัก... เขากำลังจะไปแล้วนะ และครั้งนี้ เขาไม่ได้ไปแค่คนเดียวด้วย" ผมหันกลับไปมองที่ประตูอีกครั้ง หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพิมพ์ ทั้งสองคนพูดคุยกันด้วยท่าทีสนิทสนม รอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าของพิมพ์ทำให้ผมรู้สึกราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง เธอไม่ได้หันมามองผมเลยแม้แต่นิดเดียว... ราวกับว่าผมเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ตัวตนในโรงยิมแห่งนี้ ผมกำลูกบาสในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเจ็บปวดที่มือเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในใจ ผมเพิ่งรู้ตัวในวินาทีนี้เองว่า การยอมปล่อยมือจากเธอไปเพื่อปกป้องเธอจากความคาดหวังของครอบครัวนั้น... มันคือความผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ในขณะที่ผมกำลังจะวิ่งออกไปหาพิมพ์โดยไม่สนคำเตือนของเกรท เสียงประกาศจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัวขึ้นมา ผมหยุดชะงัก มือที่สั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาพร้อมกับภาพถ่าย... เป็นภาพของพิมพ์ที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ในมุมมืดของห้องสมุด โดยมีคนในตระกูลของผมยืนล้อมรอบเธออยู่ ความโกรธเกรี้ยวระเบิดออกมาในอกจนผมแทบคุมไม่อยู่ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของผมกับพิมพ์แล้ว แต่มันคือเกมที่ครอบครัวของผมเริ่มลงมือจัดการกับเธอด้วยวิธีที่สกปรกที่สุด ผมหันไปมองเกรทที่กำลังยิ้มอย่างผู้ชนะ ผมปล่อยลูกบาสในมือทิ้งจนมันกระดอนไปตามพื้นโรงยิม ก่อนจะวิ่งฝ่าฝูงชนออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ผมต้องไปหาเธอ... ผมต้องไปบอกความจริงที่ผมปิดบังไว้ทั้งหมด แม้ว่ามันจะสายเกินไป แต่วันนี้ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาพรากเธอไปจากผมได้อีกเด็ดขาด ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม แต่ทว่า... เมื่อผมวิ่งไปถึงหน้าห้องสมุด ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ผมหยุดชะงักแทบเท้า เพราะคนที่ยืนขวางประตูอยู่ไม่ใช่คนในครอบครัวของผม... แต่เป็นมินนี่ที่หันมามองผมด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา เธอยกโทรศัพท์ของผมขึ้นมาโชว์ พร้อมกับข้อความที่พิมพ์ค้างไว้บนหน้าจอว่า "ฉันตัดสินใจแล้ว... ฉันจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ และจะไม่กลับมาให้คนอย่างธันวาเห็นหน้าอีก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของธันวาและพิมพ์มาจนถึงตอนนี้ครับ ผมหวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นเป็นกำลังใจให้พวกเขาผ่านวิกฤตนี้ไปด้วยกันนะครับ