การเจอกันที่ไม่ได้อยู่ในแผน

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาชื่อเสียง ‘สถาปนิกดาวรุ่ง’ มาข่มผมจะทำให้ผมยอมแก้แบบตามใจคุณ… คุณคิดผิดแล้วครับ คุณรินรดา” ธันวากระแทกปากกาแท่งหรูลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียงดังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องประชุมทีมโปรเจกต์ ‘The Zenith’ เงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เขามองสบตาหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ซ่อนความกวนประสาทไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาที่เขาขยับให้เข้าที่ด้วยท่าทางถือดี รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอปิดแฟ้มเอกสารในมือลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดุจนางพญาจ้องมองอีกฝ่ายกลับโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่วินาทีเดียว เธอไม่ได้โกรธ แต่ความเยือกเย็นของเธอนี่แหละคือสิ่งที่ธันวาเกลียดที่สุด “ฉันไม่ได้ข่มค่ะ แต่ที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาขีดเขียนอะไรก็ได้ตามใจชอบ” เธอเน้นคำด้วยจังหวะที่เฉียบขาด “ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์ ฉันมีหน้าที่ตรวจทานความเหมาะสม ไม่ใช่ ‘รสนิยมส่วนตัว’ ของคุณ” “รสนิยม?” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างโปร่งดูน่าเกรงขามขึ้นมาทันที “งานออกแบบนี้ผมทุ่มเทไปเท่าไหร่ คุณไม่รู้อะไรเลย อย่าเอาความเจ้าระเบียบของคุณมาทำลายจินตนาการของคนอื่น เพียงเพราะคุณกลัวว่ามันจะออกมา ‘ล้ำ’ เกินกว่าสมองคุณจะตามทัน” “จินตนาการที่ขายไม่ได้ ก็เป็นแค่ขยะในกระดาษครับคุณธันวา” รินรดาโต้กลับทันควัน เธอลุกขึ้นเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแรงปะทะทางอารมณ์ กวินที่นั่งอยู่หัวโต๊ะถอนหายใจยาว ก่อนจะยกมือขึ้นปรามทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม “เอาละๆ ใจเย็นกันหน่อยครับ ทั้งคู่ต่างเป็นตัวท็อปของบริษัท ถ้าโปรเจกต์นี้พัง ผมว่าเราได้ตกงานพร้อมกันแน่ ริน… ธันวา… เรามาหาทางออกกันดีไหม?” “ทางออกเดียวคือเขาต้องทำตามแบบที่ฉันบรีฟไป” รินรดากอดอก สายตาจ้องเขม็งไปที่ธันวา “และทางออกเดียวที่ผมจะยอมรับคือ… ถ้าผมทำได้ดีกว่าที่ตกลงกันไว้ คุณต้องเลี้ยงข้าวผมหนึ่งมื้อ” ธันวาเปลี่ยนท่าทีจากความตึงเครียดเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจ สายตาที่มองเธอมีความหมายแฝงบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก แต่มันทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง “เพ้อเจ้อ” เธอเบือนหน้าหนี แต่หูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ได้รอดพ้นสายตาของธันวาไปได้เลย “กลัวเหรอครับ?” เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “หรือว่ากลัวตัวเองจะใจอ่อนให้คน ‘ปากเสีย’ อย่างผมเข้าจริงๆ?” รินรดาชะงัก เธอรีบถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว จัดระเบียบเสื้อสูทให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ความทรงจำเมื่อครั้งอดีตที่พวกเขาเคยสนิทสนมกันจนน่ากลัวกำลังก่อตัวขึ้นมาเหมือนพายุที่รอวันพัดกระหน่ำ เธอเกลียดที่เขารู้ทันเธอเสมอ เกลียดที่เขายังคงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกเธอไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี “เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว คุณมีเวลาถึงพรุ่งนี้เช้าในการปรับแก้แบบส่วนโถงทางเดินหลัก ถ้ายังทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้อีก… ฉันจะรายงานประธานบริษัทเองว่าคุณไม่มีศักยภาพพอ” เธอก้าวฉับๆ ออกจากห้องประชุมโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ธันวายืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความหงุดหงิดเป็นความลุ่มหลงที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ใต้ท่าทีหยิ่งผยอง “คุณไม่มีวันชนะผมหรอก รินรดา… ไม่ใช่ในเกมนี้” ธันวาพึมพำกับตัวเอง เมื่อรินรดาเดินพ้นประตูออกมา เธอพิงแผ่นหลังกับผนังเย็นเฉียบ ถอนหายใจยาวออกมาอย่างหมดแรง มือที่สั่นเล็กน้อยถูกกำเข้าหากันแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามฝังกลบไว้กำลังตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าการร่วมงานกับธันวาในครั้งนี้ไม่ได้เป็นแค่เรื่องของงาน แต่มันคือการทดสอบว่า ‘หัวใจ’ ของเธอจะทนต่อแรงดึงดูดจากอดีตคนรักที่กลายเป็นศัตรูหัวใจคนนี้ได้นานแค่ไหน ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินต่อไป ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออกมาอีกครั้ง ธันวาก้าวออกมาประชิดตัวเธอในระยะประชิดจนเธอไม่มีทางหนี “เดี๋ยวครับ” เขากดมือลงบนผนังข้างๆ ไหล่ของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขน ท่ามกลางทางเดินที่เงียบสนิทในยามเย็น “อย่าเพิ่งรีบไป… เพราะสิ่งที่ผมจะพูดหลังจากนี้ มันไม่ได้อยู่ในแผนงานที่คุณวางไว้หรอกนะ” ก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบ ประตูลิฟต์ด้านข้างก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน “ธันวา? ริน? พวกคุณมาทำอะไรกันตรงนี้?” น้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่ได้พบเจอมานานหลายปีนั่นจ้องมองมาด้วยความตกตะลึง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนะครับ ราชันย์หอกทมิฬครับ