ความกดอากาศต่ำในห้องทำงาน

"โครงสร้างระดับโมเลกุลของเซกเตอร์เจ็ดกำลังฉีกตัวออกอย่างเงียบเชียบ คุณรตา... และวิธีที่คุณเสนอมา ไม่ต่างอะไรกับการเอาพลาสเตอร์ปิดแผลเหวอะหวะบนร่างของคนใกล้ตาย" เสียงของคริษฐ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมแรงโน้มถ่วงศูนย์ ร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มสถาปนิกสีเทาเข้มยืนค้ำโต๊ะโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีสนิมที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความดุดัน ปลายนี้วเรียวยาวกวาดผ่านโมเดลจำลองโครงสร้างสามมิติที่กำลังแสดงรอยปริร้าวสีแดงฉานราวกับเส้นเลือดฝอยในดวงตาที่อักเสบ รตาไม่ได้ขยับตัว เธอ1นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โลหะฝั่งตรงข้าม แผ่นหลังพิงพนักนิ่งสนิท ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบมองตรงไปยังภาพจำลองนั้นด้วยความเรียเฉย ชวนให้นึกถึงผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม มือเรียวบางยกแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะเกิดเสียงกระทบเบาๆ ที่บาดหูในบรรยากาศตึงเครียดเช่นนี้ "ถ้าคุณใช้ตรรกะแบบวิศวกรโยธามาตัดสินปัญหาในสภาวะสุญญากาศแบบนี้อีกครั้ง ฉันเกรงว่าเราคงไม่ต้องคุยอะไรกันต่อครับ... อ้อ หรือว่าความทรงจำในวันที่สะพานโค้งโครงสร้างของคุณพังทลายลงที่ดาวเคราะห์อาณานิคมซีตา มันยังตามมาหลอนหลอนจนทำให้วิจารณญาณของคุณบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่อาศัยจังหวะเฉือนเข้าที่จุดเปราะบางที่สุดในจิตใจของชายหนุ่มอย่างไร้ความปรานี คริษฐ์ชะงักไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อบริเวณกรามกระตุกเกร็งจนเห็นเป็นสันชัดเจน ภาพความทรงจำสีเลือด กลิ่นอายของเหล็กที่ถูกเผาไหม้ และเสียงกรีดร้องในวินาทีที่โครงสร้างถล่มทับผู้คนนับร้อยเมื่อสามปีก่อน วูบเข้ามาในโสตประสาทราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดความโกรธเกรี้ยวและบาดแผลทางใจให้จมดิ่งลงไปใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับความปลอดภัยของคนเจ็ดหมื่นชีวิตบนสถานีนี้ รตา" คริษฐ์โน้มตัวลงไปใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนได้กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและกาแฟจากตัวเธอ "ข้อเสนอของคุณ... การฉีดสารเร่งการเชื่อมต่อโมเลกุลเข้าสู่แกนกลาง มันจะช่วยลดแรงสั่นสะเทือนชั่วคราวก็จริง แต่มันจะทำให้โครงสร้างหลักสูญเสียความยืดหยุ่นในระยะยาว เมื่อเกิดพายุสุริยะครั้งหน้า เซกเตอร์เจ็ดจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ภายในสามวินาที... คุณอ่านผลการวิเคราะห์ไม่ออก หรือจงใจมองข้ามมันกันแน่" รตาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความลึกซึ้งที่ยากจะหยั่งถึง เธยขยับตัวเข้าหาเล็กน้อยจนเขารับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "บางครั้ง... ความยืดหยุ่นที่คุณโหยหานั่นแหละครับ คือสิ่งที่ทำให้เราพังทลาย" รตากระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเบาลงราวกับกำลังพูดกับตัวเอง แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง "คุณพยายามคำนวณทุกอย่างให้อยู่ในกรอบของเหตุผล เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องกลับไปรู้สึกผิดกับความสูญหายอีก แต่คุณลืมไปว่า... บางความเงียบในโครงสร้าง มันต้องการการยอมรับความเปราะบาง ไม่ใช่การฝืนค้ำจุนมันด้วยเหล็กกล้าที่แข็งกระด้าง" ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายอากาศที่ทำหน้าที่หล่อเลี้ยงออกซิเจน ความกดอากาศต่ำในห้องนี้ทำให้พวกเขารู้สึกหายใจลำบากขึ้นทีละน้อย ไม่ใช่เพราะออกซิเจนพร่อง แต่เพราะแรงดึงดูดทางจิตวิทยาที่กำลังบีบอัดคนทั้งคู่เข้าหากันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง คริษฐ์มองริมฝีปากที่ขยับพูดคำพูดเชือดเฉือนเหล่านั้น หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน ความโกรธขัดEแย้งเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความดึงดูดอันตราย มือหนาของเขาเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะโฮโลแกรมใกล้กับมือของเธอ นิ้วมือของเขาสัมผัสโดนปลายนิ้วเรียวที่วางอยู่โดยบังเอิญ รตาชะงักเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ดึงมือหนี สายตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับสนามพลังแม่เหล็กที่ขั้วตรงข้ามกำลังดึงดูดเข้าหากันในสุญญากาศ "ถ้าแนวทางของคุณกับผมมันสวนทางกันขนาดนี้..." คริษฐ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารด1ผิวแก้มของหญิงสาว "ทำไมผลการคำนวณลับในระบบสำรอง... ถึงบอกว่ามีเพียงวิธีของคุณที่สอดคล้องกับรหัสผ่านนิรภัยที่ถูกเข้ารหัสไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนล่ะ รตา" รตาชะงักไปจริง ๆ ดวงตาที่เคยนิ่งสนิทไหววูบเป็นครั้งแรก รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเธออย่างมีความหมาย ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้สันหลังของสถาปนิกหนุ่มเยือกเย็นลง "ก็เพราะว่า... รหัสผ่านชุดนั้น ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยระบบวิศวกรรมสถาปัตย์ของคุณ... แต่มันถูกป้อนเข้ามาจากห้องควบคุมหลักของคนที่คุณคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์ที่ดาวซีตาเมื่อสามปีก่อนต่างหากล่ะครับ คุณคริษฐ์" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ