สงครามเย็นและสงครามจริง

เศษกระจกใสที่แตกกระจายร่วงหล่นลงมากระทบพื้นห้องเซิร์ฟเวอร์เสียงดังเพล้ง! ราวกับเสียงนับถอยหลังของลมหายใจที่ถูกกระชากให้สั้นลง คีย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนพุ่งตัวเข้าคว้าข้อมือของเรย์ที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด แรงกระชากนั้นทำให้เรย์เซถลาเข้ามาปะทะแผงอกของเขาโดยไม่ต้องนัดหมาย กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยเจือจางด้วยกลิ่นเหงื่อจากการทำงานหนักตีเข้าจมูก ทว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ไม่มีใครมีเวลามาสนใจเรื่องความใกล้ชิด เงาดำที่พุ่งทะลุกรอบหน้าต่างเข้ามาไม่ใช่โจรปล้นทรัพย์ธรรมดา และวัตถุประกายเย็นเฉียบในมือนั้นคือมีดพกสั้นที่สะท้อนกับแสงไฟ LED จากตู้แร็คเซิร์ฟเวอร์จนน่ากลัว "หลบหลังผม!" คีย์ตะโกนเสียงเข้ม มือข้างหนึ่งผลักเรย์ไปด้านหลังอย่างเด็ดขาด ขณะที่มืออีกข้างคว้าประแจเลื่อนตัวใหญ่บนโต๊ะช่างขึ้นมาตั้งรับตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้า แต่ทว่า... ร่างเงานั้นไม่ได้พุ่งเข้าใส่พวกเขาเพื่อฆ่าฟันอย่างที่คิด แรงปะทะหยุดชะงักลงตรงหน้าประตูทางออก ร่างสูงโปรดปรานในชุดฮู้ดสีดำสนิทถอดหมวกคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นเส้นผมหยักศกเล็กน้อยและรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทจนน่าหมัด "ใจเย็นก่อนสิครับคุณโปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง... เล่นเอาของมีค่าของผมเสียหายหมดเลยนะ" เสียงนั้น... เสียงที่คุ้นเคยจนน่าหงุดหงิด คีย์หรี่ตาลงทันที แววตาเย็นชาฉายแววอันตราย "กวิน..." เรย์ที่โผล่พ้นจากด้านหลังของคีย์ขยับตัวก้าวออกมายืนเคียงข้าง สีหน้าของหัวหน้าทีมโปรดักชั่นไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นจนดวงตาสองข้างวาววับ ปากบางเม้มเข้าหากันก่อนจะสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เล่นสกปรกอะไรอีกละครับคุณกวิน ถึงกับต้องทุบกระจกเข้ามาแบบนี้ สมองส่วนไหนคิดว่ามันเท่เหรอครับ หรือว่าสมองกลับจนลืมวิธีใช้ประตูปรกติไปแล้ว" เรย์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงกัดจิกและท่าทีที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครทำให้กวินหรี่ตามองด้วยความรู้สึกที่ผสม The Mixed Emotions ระหว่างความฉุนเฉียวและความทึ่ง กวินหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แม้คีย์จะก้าวขวางหน้าพร้อมยกประแจขึ้นขู่ในระยะประชิดก็ตาม "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะเรย์... สมแล้วที่เป็นหัวหน้าทีมโปรดักชั่นตัวแสบ ที่คอยขัดขาโปรเจกต์ของผมทุกทาง" กวินปรายตามองคีย์ที่ยืนบังเรย์มิดชิด "ส่วนคุณ... คีย์ ผมนึกว่าคนฉลาดแบบคุณจะรู้ทันเกมซะอีกว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ" "เกมตื้นๆ แบบที่คุณใช้ขโมยซอร์สโค้ดในระบบคลาวด์ มันเด็กเกินไปที่จะเรียกว่าเกมด้วยซ้ำ กวิน" คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความมั่นใจของอีกฝ่าย "คุณเข้ามาทำไม ต้องการอะไร พูดธุระของคุณมา แล้วไสหัวออกไปจากห้องของผมซะ" ห้องเซิร์ฟเวอร์อุณหภูมิต่ำจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ แต่บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาไฟ สงครามเย็นที่ดำเนินมาหลายสัปดาห์บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยการประจันหน้ากันอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีหน้ากากมารยาททางธุรกิจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป กวินยิ้มเหี้ยม เขายกมือขึ้นปัดเศษกระจกที่ติดอยู่บนไหล่ออกเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดอีกก้าว จนปลายประแจของคีย์แทบจะแตะโดนกระดุมเสื้อของเขาอยู่รำคาญ "ผมไม่ได้มาเพื่อพังงานคุณหรอกคีย์... แต่ผมมาเพื่อเตือน" กวินลดเสียงลงกระซิบ บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นทันตาเห็น "โปรเจกต์ Party Room ที่พวกคุณกำลังทำอยู่ มันไม่ใช่แค่เรื่องของแอปพลิเคชันหาคู่หรือห้องแชตแก้เหงา... แต่มันกำลังไปเหยียบตาปลาของคนที่มีอำนาจมากกว่าที่พวกคุณคิด" เรย์แค่นเสียง "หึ" ออกมาทันที "กลัวว่าระบบของเราจะเปิดโปงเบื้องหลังความเน่าเฟะของบริษัทคุณมากกว่ามั้งครับ ถึงได้ส่งคนมาขู่ถึงที่นี่... ถ้าเก่งจริง ก็ใช้ความสามารถทางเทคมาสู้กันแฟร์ๆ สิครับ อย่ามาทำตัวเป็นโจรย่องเบาแบบนี้ มันน่าสมเพช" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกวินหายวับไปทันที ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เรย์ด้วยความกรุ่นโกรธ มือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัว "ปากดีแบบนี้ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะเรย์... คนที่มั่นใจเกินไป มักจะเจ็บหนักที่สุดเมื่อตกลงมา" กวินขู่เสียงต่ำ คีย์ขยับตัวบังเรย์ให้พ้นจากรัศมีสายตาคุกคามนั้นทันที แววตาของคีย์เปลี่ยนเป็นความดุดันและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน "ถ้าคุณยังกล้าแตะต้องคนของผมแม้แต่ปลายเล็บ... อย่าหาว่าผมไม่เตือนว่าระบบความปลอดภัยทั้งหมดที่คุณสร้างขึ้นมา ผมจะพังมันให้ราบคาบภายในสามวินาที" คำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจเหนือกว่าในเชิงเทคโนโลยีทำให้กวินชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ดีว่าคีย์ทำได้อย่างที่พูด โปรแกรมเมอร์หนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาขู่เล่นๆ กวินถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตายังคงจดจ้องที่ทั้งคู่ด้วยความรู้สึกซับซ้อน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความไม่สบอารมณ์ "ปากดีทั้งคู่... งั้นก็รอดูแล้วกันว่าพวกคุณจะรอดไปได้อีกสักกี่น้ำ" พูดจบ กวินก็หันหลังแล้วกระโดดพุ่งตัวออกทางหน้าต่างบานที่แตกละเอียดหายลับไปกับความมืดของค่ำคืนอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ทั้งห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว คีย์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด วางประแจในมือลงบนโต๊ะก่อนจะหันกลับมามองคนด้านหลัง ร่างโปร่งสำรวจตรวจตราเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเป็นห่วงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" คีย์เอ่ยถามเสียงนุ่มลงกว่าเดิมเล็กน้อย เรย์ส่ายหัว ช ายหนุ่มยิ้มบางๆ ออกมาเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียด แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นไม่เป็นส่ำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ "ผมไม่เป็นไรครับ... ขอบคุณนะที่ปกป้อง" คีย์ชะงักไปนิดเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่มองตรงมา เรย์ไม่ได้ถอยหนี แถมยังก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของคีย์เกือบจะชิดติดกับตู้แร็คเซิร์ฟเวอร์ ความใกล้ชิดนี้ทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวของเรย์ลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง จนสติของโปรแกรมเมอร์หนุ่มเริ่มกระเจิง "คุณนี่นะ... ชอบทำตัวบุ่มบ่ามอยู่เรื่อย" คีย์บ่นอุบเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีตื้นขึ้นมาบนใบหน้า "ก็ถ้าผมไม่ปากเก่ง แล้วเราจะได้ใกล้กันขนาดนี้เหรอครับ?" เรย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว บรรยากาศร้อนระอุจากภารกิจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวานล้ำที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว คีย์นิ่งงัน หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับกวินเสียอีก มือหนาเผลอยกขึ้นโอบเอวบางของอีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดมองริมฝีปากที่ขยับพูดไม่หยุดก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาสุกใสที่ทอประกายความท้าทาย "เรย์..." คีย์เรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เตรียมจะเอ่ยบางอย่างเพื่อดึงสติของตัวเองกลับมา ทว่า... ก่อนที่คำพูดประโยคถัดไปจะหลุดออกจากปาก เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก! *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* หน้าจอหลักของคอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์ทุกตัวดับวูบลงพร้อมกันในเสี้ยววินาที ก่อนที่หน้าจอสีดำสนิทจะถูกแทนที่ด้วยข้อความโค้ดสีแดงฉานที่วิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง และภาพโลโก้ปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ พร้อมกับเสียงระบบสังเคราะห์ที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ **"System Override... Security Breach detected. Access Denied."** คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของกวิน แต่เป็นแผนสำรองที่น่ากลัวกว่านั้นหลายร้อยเท่า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดาร์กไนท์" เสมอนะครับ