คืนพายุเข้า

"เชี่ยเอ๊ย! ระบบรวนทั้งระบบ! ไฟสำรองในเซิร์ฟเวอร์หลักโดนตัด ใครก็ได้ไปดูที่ห้องควบคุมด่วน!" เสียงตะโกนของเรย์ดังสนั่นไปทั่วโถงนิทรรศการที่กำลังเปิดตัวโปรเจกต์ใหญ่ แสงไฟในงานดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากป้ายไฟฉุกเฉินที่กะพริบถี่ๆ บรรยากาศหรูหราเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโกลาหล แขกเหรื่อในงานเริ่มฮือฮากันด้วยความสับสน คีย์ที่ยืนคุมหน้าจออยู่หลังม่านเวทีสบถเบาๆ ในลำคอ นิ้วเรียวยาวรัวบนคีย์บอร์ดจนแทบจะกลายเป็นภาพติดตา นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกปั่นหัว เขาไม่ได้หันไปมองหน้าเรย์ที่ยืนหอบอยู่ข้างๆ แต่สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายอีกฝ่ายที่พุ่งเข้ามาใกล้ "ระบบไม่ได้โดนแฮกธรรมดา แต่มันกำลังโดน 'ล้าง' ครับ" คีย์พูดเสียงเรียบเย็น แต่มือยังทำงานอย่างบ้าคลั่ง "มีคนฝังมัลแวร์ไว้ตั้งแต่วันซ้อมใหญ่ กวินมันเล่นสกปรก" "ไอ้สารเลวนั่น!" เรย์กัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยฉายแววคมกริบ เขาคว้าปกเสื้อของคีย์ให้หันมาสบตา "ไม่ต้องสนไอ้เวรนั่นแล้ว! ตอนนี้แขกในงานกำลังรอสไลด์เปิดตัว ถ้าพรีเซนเทชันนี้ไม่ขึ้นภายในสามนาที โปรเจกต์เราจบเห่แน่ นายทำได้ไหมคีย์?" คีย์เงยหน้าขึ้นมองเรย์ แววตาของเขาที่เคยเย็นชาและเว้นระยะห่าง กลับมีความเชื่อมั่นบางอย่างสะท้อนออกมาในวินาทีวิกฤต "ถ้าคุณกล้าพอจะถ่วงเวลาให้นานกว่านี้ ผมจะเปลี่ยนเส้นทางข้อมูลใหม่ทั้งหมด แต่ผมต้องมีคนไปที่ห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดินเพื่อรีเซ็ตแผงวงจรด้วยมือ" "ใต้ดินเหรอ? ฝนตกหนักขนาดนี้ น้ำท่วมทางเดินห้องเครื่องแน่" เรย์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูดื้อรั้น "แต่ถ้าผมไม่ไป ก็ไม่มีใครทำได้ใช่ไหมล่ะ? ได้... คีย์ นายคุมระบบตรงนี้ ส่วนกูจะไปลุยน้ำข้างล่างเอง" เรย์ไม่รอช้า เขาคว้าไฟฉายที่คาดเอวไว้แล้ววิ่งฝ่าความมืดออกไปทันที คีย์มองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความกังวลแล่นพล่านในอก เขาไม่เคยเชื่อใจใครจนถึงขั้นเอาโปรเจกต์ทั้งชีวิตมาเดิมพัน แต่กับเรย์... คนที่ปากจัดและกวนประสาทเขาได้ตลอดเวลา กลับเป็นคนที่เขาอยากจะฝากความหวังไว้มากที่สุด คีย์หันกลับมาที่หน้าจอ พลังงานความแค้นเปลี่ยนเป็นสมาธิอันแน่วแน่ เขาไม่ได้กำลังแก้แค่โค้ด แต่นี่คือการดวลกับศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืด สิบนาทีผ่านไปเหมือนสิบปี... เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งย้อนกลับมาพร้อมกับเสียงน้ำกระเซ็น เรย์พุ่งตัวเข้ามาในเต็นท์ควบคุมในสภาพเปียกโชกไปทั้งตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวแนบเนื้อจนเห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องชัดเจน ผมที่ยุ่งเหยิงเปียกชุ่มลู่ลงมาปรกหน้าผาก แต่เจ้าตัวกลับส่งยิ้มกว้างที่ดูสะใจที่สุด "ทำเสร็จแล้ว! ไฟสำรองกลับมาแล้ว! ระบบกำลังบูทใหม่... คีย์! มึงรีบกดเอนเตอร์เดี๋ยวนี้!" คีย์ไม่รอช้าเขากดรัวคำสั่งสุดท้าย หน้าจอขนาดยักษ์หน้างานพลันสว่างวาบ ภาพโปรเจกต์ที่สมบูรณ์แบบปรากฏขึ้นเรียกเสียงปรบมือจากผู้ชมด้านนอกได้อย่างไร้ที่ติ แต่ในห้องมืดหลังเวทีกลับเงียบเชียบ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน คีย์วางมือจากคีย์บอร์ดแล้วหันไปมองเรย์ที่ยืนพิงเสาอยู่ข้างๆ หยดน้ำที่เกาะบนใบหน้าอีกฝ่ายไหลลงมาตามลำคอระหง กลิ่นอายของความเหนื่อยล้าผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ทำให้อากาศในพื้นที่แคบๆ นี้ดูจะน้อยลงไปถนัดตา "นาย... เก่งมากนะ" คีย์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ เสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความอ่อนโยนที่ปกติไม่เคยปรากฏ เรย์หัวเราะหึๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวคีย์จนหลังของโปรแกรมเมอร์หนุ่มติดกับโต๊ะคอมพิวเตอร์ "ชมกันแบบนี้ เดี๋ยวก็เหลิงหรอกครับ... ว่าแต่ ตอนนี้งานก็เรียบร้อยแล้ว นายจะตอบแทนผมยังไงดีล่ะ?" เรย์โน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ดวงตาของเขาวาววับด้วยความท้าทาย คีย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย เขาไม่ถอยหนี กลับเงยหน้าสบตาอย่างไม่เกรงกลัว "อยากได้อะไรล่ะครับ?" คีย์ถามเสียงพร่า "อยากให้เลิกทำหน้าเย็นชาใส่กัน... แล้วเริ่มมาเป็น 'พาร์ทเนอร์' ที่สนิทกันมากกว่าเดิม" ทว่าก่อนที่คีย์จะได้ตอบอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามา ประตูห้องควบคุมถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเยือกเย็น กวิน... ยืนอยู่ที่นั่น พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่แสดงผลข้อมูลลับสุดยอดของโปรเจกต์ที่เพิ่งถูกกู้คืนมาได้ "งานเปิดตัวยอดเยี่ยมมากครับคุณเรย์ คุณคีย์..." กวินกวาดสายตามองทั้งคู่ที่ยังอยู่ในท่าทางล่อแหลม ก่อนจะแสยะยิ้ม "แต่ดูเหมือนว่า ข้อมูลสำคัญบางอย่างที่เพิ่งถูกดึงกลับมา... มันดันมีไฟล์ลับที่ถูกส่งออกจากเซิร์ฟเวอร์ของคุณไปให้ผมเมื่อห้านาทีก่อนแล้วนะ" คีย์และเรย์ชะงักกึก ความจริงที่ว่าข้อมูลถูกแฮกไปแล้วนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักครั้งใหญ่ที่พวกเขากำลังก้าวลงไปเต็มๆ หวังว่ารี้ดทุกท่านจะสนุกกับความปั่นป่วนในตอนนี้นะครับ ดาร์กไนท์จะรีบกลับมาต่อในตอนหน้าครับ