บทที่ 30

“อย่าแม้แต่จะคิดขยับนิ้วมาแตะปุ่มคำสั่งนั้น... เพราะถ้าคุณทำ ผมจะรับประกันได้เลยว่า ชีวิตในเกมของคุณจะจบสิ้นลงตรงนี้ พร้อมกับค่าประสบการณ์ที่ติดลบไปอีกสามปีข้างหน้า” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องโถงมืดมิดของหอคอยแห่งจุดจบ บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เศษเสี้ยวของดาต้าที่แตกสลายลอยละล่องเหมือนหิ่งห้อยที่กำลังมอดดับ แสงสีฟ้าอ่อนจากไอคอนสถานะของ 'ลิลลี่' ที่ยืนอยู่เคียงข้างผมกำลังกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงความไม่เสถียรของระบบ ตรงหน้าผม คือชายที่เคยเรียกตัวเองว่า ‘เพื่อนร่วมอุดมการณ์’ หัวหน้ากิลด์เซนต์การ์เดียนที่ทรยศผมอย่างเลือดเย็นในวันวาน เขากำลังถือผลึกแห่งพระเจ้า (God’s Core) ไว้ในมือสั่นเทา รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของเขามันช่างน่าสมเพช “เอส... นายคิดว่าการขู่ด้วยคำพูดสวยหรูแบบนั้นจะหยุดฉันได้งั้นเหรอ?” เขาเค้นเสียงหัวเราะออกมา “นายมันก็แค่เศษซากของอดีตที่ระบบพยายามลบชื่อทิ้งไป แต่ฉัน... ฉันคือคนที่กำลังจะเขียนกฎขึ้นมาใหม่!” ลิลลี่ขยับเข้ามาใกล้ผมเล็กน้อย ไอความเย็นเยียบจากร่างดิจิทัลของเธอสัมผัสได้ถึงสัญชาตญาณ “เอสคะ... ไม่ใช่สิ เอสครับ อัตราการไหลของข้อมูลในผลึกกำลังพุ่งสูงขึ้น ถ้าเขาบีบมันให้แตก รอยแยกของมิติจะดึงเอาทุกคนในเซิร์ฟเวอร์นี้ให้กลายเป็น ‘บั๊ก’ ที่ไร้ตัวตนทันที” “ไม่ต้องกังวล ลิลลี่” ผมตอบกลับเบาๆ สายตาไม่ละไปจากศัตรู “เพราะผมคำนวณไว้หมดแล้ว” ผมก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทเหล็กกระทบพื้นหินดังกังวานไปทั่วความเงียบที่น่าอึดอัด ผมไม่ได้หยิบดาบหรือเตรียมสกิลโจมตี แต่ผมกลับปลดเกราะไหล่ข้างขวาออกอย่างเชื่องช้า นั่นคือสัญญาณว่าผมกำลังเดิมพันด้วย ‘ค่าสถานะชีวิต’ ของตัวเอง “นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกเล่นเกมนี้เป็นเวลาสิบปี?” ผมถามพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ไม่ใช่เพราะเงินรางวัล ไม่ใช่เพราะชื่อเสียง แต่เพราะมันคือสถานที่เดียวที่ ‘ความจริง’ ไม่สามารถบิดเบือนการกระทำของมนุษย์ได้... แต่นายกำลังพยายามจะทำลายมันด้วยความกลัว” ชายตรงหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง “แกพล่ามอะไรของแก!” “สิ่งที่นายถืออยู่น่ะ มันไม่ใช่พลังหรอก” ผมก้าวไปอีกก้าว ระยะห่างเริ่มลดลงจนเกือบจะประชิด “มันคือ ‘ภาระ’ ที่ระบบโยนทิ้งมาให้ต่างหาก หากนายบีบมัน นายจะถูกลบ ไม่ใช่เกมที่ล่ม... แต่ตัวตนของนายในฐานะผู้เล่นจะถูก ‘Format’ จนไม่เหลือแม้แต่ความทรงจำ” ความลังเลฉายชัดขึ้นบนดวงตาของเขา ลิลลี่ฉวยจังหวะนี้ส่งข้อมูลผ่านช่องทางลับที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ผมมองเห็นโค้ดสีทองวิ่งผ่านสายตาในเสี้ยววินาที นั่นคือจุดอ่อนของระบบป้องกันที่เขาพยายามวางไว้ *‘สาม... สอง... หนึ่ง... ปล่อยมันลงเสีย’* ผมสั่งผ่านโทรจิต ทันใดนั้น ผมพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้า ร่างของผมพร่าเลือนจนเกือบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการ ‘แทรกแซงข้อมูล’ ผมคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงปะทะทำให้ไอเทมในมือของเขาร่วงหล่นลงสู่พื้น ทว่าก่อนที่มันจะแตะพื้นและระเบิดพลังงานออกมา ผมใช้มืออีกข้างคว้ามันไว้กลางอากาศ ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าล้านโวลต์วิ่งผ่านเส้นประสาท แต่ผมไม่ยอมปล่อย “แก... แกทำอะไร!” เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะกระชากมือผมออก “ผมแค่กำลังคืนสิ่งที่นายไม่ได้สร้างขึ้นให้กับเจ้าของที่แท้จริง” ผมฝืนยิ้มแม้เหงื่อจะซึมไปทั่วใบหน้า “ลิลลี่ เชื่อมต่อระบบหลัก เดี๋ยวนี้!” “รับทราบค่ะ เอส!” แสงสีขาวสว่างจ้าโอบล้อมห้องโถงทั้งหมด ระบบเกมที่เคยสั่นคลอนเริ่มกลับมาเสถียรอย่างน่าประหลาด เสียงคำรามของบั๊กในดันเจี้ยนเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของผมและชายที่กำลังทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง เมื่อแสงจางหายไป ผมยืนอยู่เพียงลำพังกับลิลลี่ที่ค่อยๆ จางหายไปในรูปของละอองแสง ไอเทม ‘ผลึกแห่งพระเจ้า’ ในมือผมกลายเป็นเพียงก้อนหินธรรมดาที่ไม่มีค่าสถานะใดๆ อีกต่อไป การเดินทางที่ยาวนานมาถึงจุดสิ้นสุด ไม่ใช่ด้วยชัยชนะที่ปูด้วยศพ แต่ด้วยการรักษาไว้ซึ่งความหมายของคำว่า ‘เกม’ “เราชนะแล้วใช่ไหมครับ?” ลิลลี่ถามพลางมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ผมมองดูหน้าจอสถานะที่ค่อยๆ ปิดตัวลงทีละแถบ “ไม่เชิงหรอกครับลิลลี่... เราแค่ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ในที่ที่ไม่มีกรงขังของข้อมูลอีกต่อไป” ผมหันหลังกลับ เดินออกไปจากดันเจี้ยนนั้นโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองซากปรักหักพังของอำนาจที่ใครหลายคนไขว่คว้า ท้องฟ้าของโลกจำลองนี้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองยามเย็นที่สวยงามที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ในที่สุด วันนี้ก็จบลง... จบลงในแบบที่ผมเลือกเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านดันเจี้ยนที่อันตรายและงดงามนี้ไปพร้อมกับผมจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส