ระบบรวนในวันประเมิน

"บรรทัดที่ 402... มีช่องโหว่" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของศิลากังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมส่วนกลาง แสงสีฟ้าเย็นเยียบจากหน้าจอโฮโลกราฟิกสะท้อนลงบนใบหน้าคมสันที่ไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ ดวงตาคู่สีนิลจดจ้องมองเส้นกราฟที่ควรจะเป็นเส้นตรงทว่ากลับบิดเบี้ยวเป็นจังหวะกระตุกที่ไม่เป็นธรรมชาติ—นี่คืออัลกอริทึม 'เน็กซัส' ระบบที่คอยชี้วัดคุณค่าของมนุษย์ในเมืองแห่งนี้ หากมันสั่นคลอน นั่นหมายถึงชะตากรรมของคนนับล้านกำลังตกอยู่ในความเสี่ยง นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวเร็วบนแผงควบคุมเสมือน เสียงรหัสโค้ดที่วิ่งผ่านหน้าจอราวกับสายฝนดิจิทัลไม่ได้สร้างความกดดันให้เขาแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันคือสิ่งที่เขาสามารถควบคุมได้ดีกว่า 'ความรู้สึก' ที่เขาถูกโปรแกรมให้ทิ้งไว้เบื้องหลังตั้งแต่วันที่เข้าสู่กระบวนการดัดแปลงจิตใจเพื่อเป็นวิศวกรลำดับชั้นสูงสุด *ตึ๊ง!* เสียงเตือนสีแดงฉานกะพริบถี่รัวอยู่บนมุมขวาของจอ ข้อมูลในส่วนการจัดลำดับชั้นทางสังคมกำลังถูกแทรกแซง ไม่ใช่จากภายนอก แต่มาจาก 'แกนกลาง' ของระบบเอง "เป็นไปไม่ได้... ระบบสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ตามมาตรฐานความปลอดภัย" ศิลาพึมพำกับตัวเอง แววตาที่เคยนิ่งสนิทเริ่มปรากฏรอยร้าวของความฉงน "แหม... ดูเหมือนระบบสมบูรณ์แบบของคุณจะเริ่มมีอาการ 'อยากเป็นอิสระ' แล้วนะคะ หรือว่าวันนี้คุณศิลาวิศวกรมือหนึ่งจะพลาดท่าให้กับช่องว่างเพียงจุดเดียวเสียแล้ว?" เสียงใสแจ๋วที่แฝงไปด้วยความร่าเริงดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นจางๆ ของกาแฟอเมริกาโน่ที่ลอยมาแตะจมูก ศิลาไม่ได้หันกลับไป แต่เขารับรู้ได้ถึงตัวตนของ 'รินรดา' โปรแกรมเมอร์สาวที่ชอบข้ามเส้นแบ่งเขตความมั่นคงมาป้วนเปี้ยนในโซนหวงห้ามเป็นประจำ ศิลาเหลือบมองเงาสะท้อนของหญิงสาวผ่านกระจกเงาข้างจอ รินรดากำลังกอดอกพิงผนังด้วยท่าทางผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ ต่างจากเขาที่อยู่ในชุดยูนิฟอร์มวิศวกรเนี้ยบกริบ เธอเลือกสวมเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์ที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมที่เคร่งครัดนี่อย่างสิ้นเชิง "อย่ามาเล่นตลกในเวลาแบบนี้ รินรดา ข้อมูลนี้เชื่อมโยงกับอัตราการจัดสรรทรัพยากรของเขตที่สี่ ถ้าอัลกอริทึมรวนเพียงเสี้ยววินาที ผู้คนนับพันจะถูกตัดสิทธิ์เข้าถึงแหล่งน้ำดื่มสะอาด" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่หันไปมองแม้แต่นิด รินรดาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นจนเกือบจะชิดแผ่นหลังของเขา เธอยื่นมือผ่านแขนเขาไปที่หน้าจอแล้วพิมพ์คำสั่งสั้นๆ ลงไป แถบสีแดงที่เคยสั่นคลอนพลันนิ่งสงบลงชั่วขณะ แต่ทว่า... มันกลับเปลี่ยนรูปร่างเป็นรหัสลับที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณมองหาความผิดปกติของ 'ตรรกะ' แต่คุณไม่เคยมองหาความผิดปกติของ 'เจตจำนง' เลยนะคะ ศิลา" รินรดาเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาของเธอเป็นประกายยามจ้องมองไปยังตัวเลขที่เต้นระบำบนจอ "ดูดีๆ สิ... นี่ไม่ใช่บั๊ก แต่เป็นรหัสคำสั่งที่ถูกใส่ลงไปเพื่อลบตัวตนของใครบางคนออกจากระบบฐานข้อมูลหลัก" หัวใจที่ถูกโปรแกรมให้หยุดเต้นไปนานในเชิงอุปมาอุปไมยของศิลา พลันกระตุกวูบ เขาตระหนักได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การทำงานผิดพลาดของระบบ แต่มันคือ 'การฆาตกรรมทางดิจิทัล' ที่วางแผนไว้อย่างแยบยล "ใครเป็นคนเข้าถึงคีย์การ์ดระดับพระเจ้าในเวลา 03:00 น.?" ศิลาถามพลางกวาดสายตาตรวจสอบบันทึกการเข้าใช้งาน (Log files) ย้อนหลัง แต่ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องชะงัก ชื่อผู้ใช้งานที่ปรากฏในบันทึกคือ... 'ศิลา' เขานิ่งอึ้ง มือที่วางอยู่บนแผงควบคุมสั่นไหวไปชั่วขณะ หากเขามั่นใจว่าไม่ได้เป็นคนทำ แล้วใครกันที่สามารถปลอมแปลงรอยนิ้วมือดิจิทัลและรหัสผ่านที่เขามีเพียงคนเดียวในฐานะหัวหน้าวิศวกรได้? "คุณศิลาคะ... ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วนะคะ" รินรดากระซิบเสียงเบา ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่เงามืดมุมห้องที่ซึ่งเซนเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวเริ่มเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีม่วงเข้ม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการบุกรุกโดยเทคโนโลยีที่ซับซ้อนเกินกว่าระบบในเมืองนี้จะตรวจจับได้ เงาสีดำค่อยๆ ร่างตัวขึ้นกลางอากาศ กลายเป็นรูปร่างของชายในชุดสูทสีเทาไร้ใบหน้า เขาไม่ได้ก้าวเดิน แต่ทว่าเสียงของเขากลับก้องอยู่ในหัวของคนทั้งคู่ราวกับเสียงสะท้อนจากก้นบึ้งของมหาสมุทร "วิศวกรที่ไร้หัวใจ... วันนี้เจ้าได้เห็นรอยร้าวของพระเจ้าแล้ว" เสียงนั้นเย็นเยียบเสียดแทงจิตวิญญาณ "ศิลา... เจ้าคิดว่าการดัดแปลงหัวใจจะช่วยให้เจ้าหนีพ้นจากการถูกลบออกไปจากระบบได้จริงๆ หรือ?" สิ้นเสียงนั้น หน้าจอทุกจานในห้องควบคุมก็ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้ความมืดมิดเข้าปกคลุม ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงเตือนระดับสูงสุดที่ศิลาไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋าเสื้อของเขา มันคือภารกิจระดับ SSS ที่ระบบสำรองสั่งการโดยตรงจากฐานข้อมูลลึกลับที่ไม่มีใครเคยค้นพบ [ภารกิจหลัก: ปกป้องหัวใจของอัลกอริทึม – ผู้ทรยศกำลังรอคุณอยู่ที่จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง] [คำเตือน: ความเป็นความตายของรินรดาขึ้นอยู่กับการตัดสินใจในวินาทีนี้] ศิลากำหมัดแน่น ในขณะที่รินรดาขยับเข้ามาคว้ามือเขาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอกำลังสั่นคลอนทุกตรรกะเหตุผลที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกที่เต็มไปด้วยรหัสลับและความลวงไปกับเค้กวานิลลานะคะ หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับศิลานะคะ